Fivio Foreign - B.I.B.L.E. (2022)

Hier had ik toch wel enige verwachtingen voor.

Aangezien Pop Smoke dood is maar ik die Drill-stijl wel kan pruimen ben ik op zoek naar een andere artiest dat me van zo'n agressieve bangers kan voorzien. Fivio Foreign wordt naar voren geschoven als het nieuwe gezicht van dit subgenre en noemt zichzelf de "King of New York" nu Pop Smoke vermoord is. Tel hierbij dat je toch het één en het ander mag verwachten als (tegenwoordig) professioneel idioot Kanye West de executive producer is van dit debuutalbum. In het verleden bleek dit al een goede combinatie omdat Fivio voor mij persoonlijk één van de weinige lichtpunten op Donda is.

De leadsingle City of Gods bevat bijdrages van Kanye en Alicia Keys, ik heb de single pas leren kennen tijdens mijn eerste luisterbeurt van dit album maar wat een knaller! Geweldig Drill-nummer dat ook hit-potentieel heeft wegens de mooie vocalen van Alicia. Kanye schijnt het ook op Donda 2 gezet te hebben.
Confidence met A$AP Rocky, Slime Them met Lil' Yachty en Feel My Struggle zijn het type knallers waarom ik B.I.B.L.E. een kans gegeven heb.

De rest van de producties bevatten Drill-elementen maar zijn te afgewaterd voor mij om van te genieten, er blijft weinig rauws van over.
Changed on Me vind ik nog best goed, dit komt vooral door Vory. Left Side is ook leuk al had ik Blueface niet gemist.
On God en Hello zijn beide uitermate saai.

Nummers zoals What's My Name, World Watching, Love Songs en in mindere maten Can't Be Us vind ik dan weer redelijk goedkoop. Het samplen gebeurd steeds minder subtiel en soms zijn het bijna covers te noemen. Zal wel leuk zijn om zo'n klassiekers aan een nieuw publiek voor te stellen die er misschien niet bekend mee zijn, maar mensen van mijn generatie en ouder zullen toch eerder het origineel opzetten neem ik aan. Op deze manier kan iedereen wel een hit scoren.

Dit debuutalbum is niet wat ik er persoonlijk van verwachtte... daar kan Fivio Foreign uiteraard weinig aan doen maar het eindresultaat klinkt te gepolijst voor mij om nog meer luisterbeurten te geven.
Qua Drill blijf ik nog steeds op mijn honger zitten.

3*

Ik vond zijn verse op Off The Grid echt opvallend goed, dus ik hoopte op een verborgen pareltje. Helaas is dit album niet waarop ik hoopte, maar wel wat ik verwachtte: typische hip hop binnen dit subgenre. Weinig hoogtepunten (al deed de intro anders vermoeden) en veel cheesy samples. City of Gods heeft alle potentie om een hit te worden, maar blijft aanvoelen als een demo (het past daarom ook goed op Donda 2).