Streets - King Biscuit Flower Hour Presents Streets (1997)

In 1997 verscheen "postuum" (de band bestond slechts van 1982 - 1985) dit livealbum, opgenomen op 28 oktober 1983 in Entertainment City in Pittsburgh, Pensylvania. Het concert werd opgenomen voor de populaire radioshow King Biscuit Flower Hour. Streets was vooral de band van Steve Walsh, voormalig zanger van Kansas. Maar dit is niet een slap solovehikel, getuige de bijdragen van gitarist Mike Slamer, bassist Billy Greer en drummer Tim Gehrt.

Wat je hier hoort is een Walsh die er zin in had. Ongetwijfeld omdat zijn groepsgenoten zeer getalenteerd waren en hij in deze situatie veel meer artistieke vrijheid genoot dan bij Kansas. Dat hij met zijn nieuwe bandje de stadions had moeten inruilen voor kleinere zalen, heeft hij hoorbaar met enthousiasme omarmt.
De adult oriented rock die we horen is van aanzienlijk eenvoudiger structuren dan voorheen bij Kansas het geval was. Je hoort niets van de complexiteit van vroegere dagen, maar de standaardstructuur couplet-refrein-couplet-refrein-brug-solo en dan wat herhaling. Geen progrock te bekennen.
Wel horen we een hitsingle: Everything's Changing, een kleine hit in de Billboard Hot 100, opent de show. Naast Walsh steelt Slamer de show. Een gitarist van grote klasse, die al naar het album vordert steeds meer ruimte krijgt voor zijn capriolen, waarbij ik menigmaal aan Eddie van Halen moet denken.

De nummers die bij dit concert werden gespeeld zijn hoofdzakelijk afkomstig van Streets' debuut. Drie nummers haalden die plaat niet, meer klinken hier wel: Shake Down, Streets of Desire (het liedje waaraan de band zich vernoemde) en I'm Not Alone Anymore, niet te verwarren met het bijna gelijknamige nummer op Kansas' Power. Die drie mogen er zijn, sterker nog, vreemd dat ze niet op het debuut stonden!
Opvallend is dat Streets niet één nummer van Kansas covert, wat voor iemand met Walsh' reputatie wel voor de hand zou liggen. Kennelijk was zijn behoefte aan een kersverse start heel groot en wilde hij duidelijk maken dat dit iets heel anders was: "We are Streets from Atlanta, Georgia" zijn de woorden waarmee hij de zaal begroet.
Sterkste nummer op Streets' debuutalbum 1st was Fire. Op dit album duurt deze ruim 11 minuten, dankzij spetterende drum- en gitaarsolo's. Toen ik het album enkele malen in de auto afspeelde, verveelde ik me zelfs niet bij de drumsolo. Had niet gedacht dat Gehrt dat ook kon, hij speelt verder namelijk sober, in dienst van de liedjes. Nu ik thuis zit, knallen de vellen extra luid mijn oren in, heerlijk!
Laat ik ook de achtergrondvocalen van Greer prijzen: net als bij Van Halen voegt dit onderdeel wezenlijk iets toe. Als je dan ook constateert dat de productie dik in orde is, is het feest compleet.

Ik heb overigens niet de 1997-versie die MuMe toont, maar de 2002-editie van het Nederlandse Disky, Shakedown genaamd. Verwacht van zo'n cd-boer geen hoes met uitputtende liner notes, zelfs de datum en plaats van het concert ontbreken in het boekje. Voor een album als dit stoort me dat nauwelijks. Deze Nederlandse editie houdt overigens een andere trackvolgorde aan.

Ik houd het bij een bescheiden vier sterren, liefhebbers van aor zullen hier zeker van genieten. Dit dankzij de uitmuntende zang, het virtuoos-flitsende gitaarspel en de goed ingespeelde band, dat alles ook nog eens solide vastgelegd voor een enthousiast publiek.

Gemiddeld genomen hou ik meer van studio dan live albums. Het voorstellen van de band, het publiek opzwepen met een 'let me hear you' en een overbodige drumsolo. Misschien nog leuk als je er bij bent, maar thuis hoef ik dat niet te horen. Geef mij maar de compactere studioversie en strakker spel. Ik zie de toegevoegde waarde van deze plaat ook niet. Het hele eerste album staat erop plus drie extra nummers. Daarvan roept I'm Not Alone Anymore irritatie bij me op. Omdat het voelde alsof de titel eindeloos herhaalt werd, ben ik zelfs gaan turven. Tien keer, het voelde als het dubbele. Het studiodebuut kreeg van mij vier sterren, deze krap drie en een half.

Dat is nog altijd een ruime voldoende, nietwaar? Herkenbaar hoor, bij Saxon zie je mij hier en daar over eindeloze herhalingen mopperen!

De gitaarcapriolen van Slamer komen live nog eens extra uit de verf, of het verlengde toetsenintro van Fire: pluspunten ten opzichte van het studiowerk.