Marcus King - Young Blood (2022)

Na het beluisteren van de eerste 3 vrijgegeven tracks is wel duidelijk dat Marcus King op zijn nieuwe album meer de hardere bluesrock kant gaat verkennen. Waar hij in het verleden juist de afslag naar de soul omarmde, vaak rijkelijk geïnstrumenteerd met strijkers en blazers en waar zijn hese en soepele zangstem zich bovendien ook uitstekend voor leent, horen we nu Jimmy Page-achtige riffs en is Marcus’ stem soms wat aan de dunne kant voor het gitaargeweld.
Productie is net als zijn vorige album in handen van Black Keys’ Dan Auerbach.
‘Rescue me’ is van de vrijgegeven tracks mijn favoriet, maar over het algemeen is deze richting niet helemaal in mijn straatje. Wel benieuwd naar de rest van het album.

Moet eerlijk zeggen dat ik het nog mee vind vallen met het geweld. Komt in het straatje van DeWolff, lekkere muziek!

Hier ben ik wel nieuwsgierig naar, maar bij mij zit de koerswijziging ook in de weg. De vrijgegeven nummers getuigen van recht toe recht aan bluesrock. Ik mis de nuance die zijn soulvolle vorige plaat heeft. Jammer (voor mij dan).

Album in z’n geheel beluisterd en waar ik voor vreesde na de eerder uitgebrachte tracks wordt bevestigd: Dit is een muzikale afslag die niet in mijn straatje past. Recht toe recht aan bluesrock zonder originele toevoegingen die het een sound van nu zouden kunnen geven. Jammer, El Dorado en Caroline Confessions vond ik allebei geweldige albums, maar nu weet Marcus me helaas niet te raken.

Geinig, lekker, maar de impact van de voorganger was toch wat groter. Deze plaat is wat meer gewoontjes en mist die spannende combi van blues en soul.

Interessant om nu te gaan zien welke ontwikkeling Marcus gaat meemaken en welke richting hij opgaat. Als ik zijn huidig album en de twee voorganger naast elkaar leg, dan is het een ontwikkeling van southern rock met hoorns naar southern rock op singer-songwriter stijl naar nu meer de bluesrock. In die zin vindt ik dat best cool: Marcus gaat een beetje keurig zijn eigen gang. Daar staat tegenover dat Young Blood qua bluesrock interssant is, maar ook in het verlengde ligt van reeds bekende bluesrock.

Ondanks de link naar reeds bekend bluesrockmuziek is het album fris en goed. Ik vindt wel dat het tweede helft van het album iets minder goed uit de verf komt. Dark Cloud en Whisper hebben iets te veel, naar mijn mening, zeurend gitaarspel. Bij die nummers is mijn belangstelling minder. Daar staat tegenover dat Hard Working Man lekkere bluesrockgitaarrif is, mede door de lichte tempowijzingingen in het nummer, dat Blood on the Tracks een mooie verwijzing naar Creedence is en dat Rescue Me een zeer fijn bluesrocknummer is. De stem van Marcus op dit album is prima.

In de breedte: een goed album. Niet baanbrekend, maar wel fris. Her en der op het album een aangename verrassing. Goed, maar niet zo goed als El Dorado.

Ik ben hier nou niet zo enthousiast over. Allereerst moest ik echt een paar nummers wennen aan de wel erg volgepropte productie (maar daar hebben meer moderne platen last van).

Dan zijn er gewoon niet genoeg lekkere songs, en duren de songs bovendien veel te kort, om echt ergens naar toe te gaan. Radiovriendelijk is het allemaal zeker. Hier en daar hoor ik wel lekker gitaarspel ook slidegitaar, maar het is niet voldoende om dit nou echt een geweldige plaat te vinden.