Journey - Freedom (2022)

Een nieuwe Journey zit eraan te komen, elf jaar na hun laatste album. Schon, Cain en Pineda krijgen ditmaal gezelschap van oudgedienden Randy Jackson (bas), Deen Castronovo (drums) en de mij onbekende toetsenist Jason Derlatka. Ze gaan zelfs weer toeren. Ik was niet ondersteboven van hun albums met Pineda, maar ben toch nieuwsgierig. Het artwork is natuurlijk in lijn met vorige albums, maar doet toch een beetje goedkoop aan. Het wordt in elk geval een lange zit: 15 nummers, met een gemiddeld vrij lange speelduur. Kan op één CD danwel een dubbel-LP.

De single You got the best of me is net vrijgegeven. Niet slecht, maar ook een beetje gemiddeld...

Journey - You got the best of me

En kennelijk was er een klein jaar geleden, in corona-tijd, al een nummer 'ontsnapt', kennelijk met Narada Michael Walden op drums:

Journey - The way we used to be
Deze vind ik beter, al blijft de mix bij al die Frontiers-releases een probleem...

het solowerk van Neal heeft nog niks ingeboet

Journey - "Don't Give Up On Us
https://www.youtube.com/watch?v=fiZtygiepP0

Dit is Journey zonder Steve Perry?

Die is al jaren eruit

United we stand echt een Journey nummer:
https://www.youtube.com/watch?v=DVOKRy3yxe4&ab_channel=journey

Het valt me reuze mee.

De muzikale reis van de Amerikaanse band Journey begon bijna 50 jaar geleden, toen in 1973 gitarist Neal Schon en toetsenist en vocalist Gregg Rolie uit Santana stapten. Samen met bassist Ross Valory, gitarist George Tickner en drummer Prairie Prince vond het vijftal zijn, voorlopige, bezetting, die in de jaren die volgden een aantal keer wijzigde. De band specialiseerde zich in progressieve jazzrock en maakte drie albums in dit genre. Het succes bleef uit en op aandringen van het platenlabel, koos de band voor een andere stijl en zochten ze een "echte" zanger erbij.

Op "INFINITY", dat in 1978 verscheen, is Steve Perry voor het eerst als lead vocalist te horen. "WHEEL IN THE SKY" werd een hit, "LIGHTS" groeide uit tot een Journey klassieker en het album werd goed ontvangen en verkocht. De band had zijn richting gevonden en op de albums die volgden, "EVOLUTION" (1979) en "DEPARTURE" (1980) werd die richting verder uitgewerkt. In 1980 gaf medeoprichter Rolie de band aan dat hij zou vertrekken als bandlid van Journey. Hij werd vervangen door de van The Babys afkomstige toetsenist Jonathan Cain. Inmiddels was Steve Smith de drummer van dienst en met Schon, Valory en Perry ging de groep zijn meest succesvolle periode in.

"ESCAPE" in 1981 en "FRONTIERS" uit 1983 werden millionsellers, er werden hits gescoord, zoals "DON’T STOP BELIEVIN'", "OPEN ARMS" en "SEPERATE WAYS" en de groep was constant op tournee. Dat veroorzaakte problemen binnen de band, privézaken, maar ook onderlinge spanningen zorgden ervoor dat Smith en Valory de band verlieten. Als trio, aangevuld met diverse studiomuzikanten werd "RAISED ON RADIO" gemaakt en in april 1986 uitgebracht. Na een tournee was het ook voor Schon, Perry en Cain genoeg en ieder ging zijn eigen weg.

Het was een verrassing voor de fans toen in 1996 het prachtige "TRAIL BY FIRE" in de winkels lag, in de succes bezetting van het begin van de jaren tachtig. Lang mochten we hier niet van genieten. Perry ging, Smith ook en het overgebleven drietal ging op zoek naar nieuwe bandleden. Steve Augeri nam uiteindelijk plaats achter de microfoon en Deen Castronovo werd de definitieve nieuwe drummer. In 2000 verscheen "ARRIVAL", een prachtig album, in 2005 het wisselvallige "GENERATIONS" en daarna vertrok Augeri. Hij had vocale problemen, werd in eerste instantie vervangen door Jeff Scott Soto, maar uiteindelijk definitief door de uit de Filippijnen afkomstige Arnel Pineda. In die bezetting maakten ze het fantastische "REVELATION" en het indrukwekkende, maar ook experimentele "ECLIPSE", dat in 2011 uitgebracht werd.

Hierna volgde een periode van meer gedoe dan musiceren. Drummer Castronovo werd gearresteerd vanwege een geweldsincident onder invloed van drugs. Hij werd schuldig bevonden, uit Journey gezet en vervangen door oudgediende Steve Smith. Op zijn beurt werd hij samen met Ross Valory in 2020 ontslagen, omdat beiden probeerden de rechten van de naam Journey te verkrijgen. Schon en Cain waren het daar niet mee eens, wat tot het ontslag leidde. Veel gedoe in de afgelopen tien jaar, een periode waar nu een einde is gekomen, met de release van van album #15. Met Schon, Cain en Pineda als vaste bandleden, geflankeerd door bassist Randy Jackson, die in de jaren tachtig ook al even deel van de band uitmaakte en drummer Narada Michael Walden. De muzikant, producer en songwriter scoorde zelf ook met singles en albums, maar ook als producer van onder andere George Benson, Mariah Carey, Aretha Franklin en Steve Winwood. Als extra muzikant is Jason Derlatka aangetrokken, als achtergrondzanger.

Vijftien nieuwe nummers op "FREEDOM", bijna 75 minuten muziek, de fans kunnen hun geluk niet op met zoveel nieuwe songs. Ze hebben er dan ook ruim elf jaar op moeten wachten en dan is het ook de vraag of de nieuwe songs, het wachten waard zijn. Laat ik met een minpuntje beginnen. Ik vind de mix niet echt geweldig, de drums liggen af en toe te ver achter in de mix en op enkele momenten klinkt het geheel als een brij, maar dit zijn slechts kleine kanttekeningen. De opener "TOGETHER WE RUN" begint met pianospel van Cain, waarna Pineda meteen laat horen goed bij stem te zijn. Na dat rustige begin krijg je een pakkende, typische Journey rocker voorgeschoteld. Het begin van "DON’T GIVE UP ON US" doet mij denken aan "SEPERATE WAYS" en ook wel aan "MESSAGE OF LOVE" van "TRAIL BY FIRE". Iets trager van ritme, maar uitermate pakkend en metceen heerlijk refrein. De ballad "STILL BELIEVE IN LOVE" wordt ingeleid door melodisch gitaarspel van Schon, Jason Derlatka zorgt voor mooie achtergrondzang, Schon gaat tegen het einde helemaal los en daardoor behoort het nummer tot de toppers van het album. Waanzinnig mooie melodielijn en Pineda in topvorm. In vijf en een halve minuut komt "YOU GOT THE BEST OF ME" in sneltreinvaart aan je voorbij. Een rauwe rocker, heavy riffs, pompende basgitaar, lekker refrein, maar met een iets betere mix, had het nummer opener en mooier geklonken...naar mijn bescheiden mening. "LIVE TO LOVE AGAIN" is een ballad zoals de Amerikaanse band al vaker gemaakt heeft. Het door Cain geschreven nummer heeft een mooie melodie, Pineda zingt fenomenaal en met veel emotie en Schon mag losgaan in enkele solo’s.

"THE WAY WE USED TO BE" kwam vorig jaar juni uit, het eerste teken van leven, wat betreft nieuw materiaal, na de lange stilte. Een heerlijke rocker, subtiel toetsenspel en een pakkende melodie. "COME AWAY WITH ME" is een vuige rocker, de zang van Pineda klinkt alsof hij door een megafoon zingt, voor mij persoonlijk één van de minste songs. Om de terugkeer van Deen Castronovo meer cachet te geven, mocht hij de leadzanger zijn in de midtempo ballad "AFTER GLOW", zijn enige bijdrage aan het album. Hij zingt geweldig in dit prachtige nummer, waarin Schon ook weer helemaal los gaat, wat een klasbak is hij toch. Het laatste deel is van topkwaliteit, alles wat Journey goed maakt, komt daarin samen. De rocker "LET IT RAIN" was de derde single die uitgebracht werd en het nummer klinkt niet echt top. Het is weer een vuige rocker, zit boordevol met instrumentarium, waardoor het als een brij klinkt. De zang van Pineda zit ook wat ver weg in de mix. Dat het nog rauwer en harder kan bewijst "HOLDIN' ON", voor mij het minste Journey nummer van "FREEDOM". Bijzonder zijn de prominente toetsensolo's, de zang van Pineda klinkt geknepen, de riffs van Schon zijn dan wel weer vet. Walden en Jackson leggen een solide basis neer, toch kan dat het nummer niet redden.

"ALL DAY AND ALL NIGHT" is het laatste deel in het heavy middenstuk, en wat mij betreft het beste van de drie. Pineda zingt op de toppen van zijn kunnen. De zanger schreef zelf aan "DON’T GO" mee, een heerlijke melodische rocker, Schon in topvorm, toetsenspel en achtergrondzang zijn dik in orde in dit commercieel klinkende, maar ook zeer geslaagde nummer. Een instant favoriet is "UNITED WE STAND", een echte Journey song, prachtige melodielijnen, Schon die de sterren van de hemel speelt en Pineda zingt eveneens hemels. Kerkorgelsound domineert het begin van "LIFE ROLLS ON", dat na een rustig begin zich ontwikkelt tot een fijne rocker. De gitaarsolo is zo typerend voor Schon en ik kan er maar geen genoeg van krijgen. Pineda krijgt de hoofdrol aan het begin van de langste track van het album, "BEAUTIFUL AS YOU ARE". Nadat intro volgt een heerlijke melodieuze rocker, met prachtige samenzang, de gitaarsolo is ongelofelijk mooi en ondanks de ruim zeven minuten speeltijd, verveeld het geen seconde. Een geweldig slot.

"FREEDOM" is een wisselvallig album, een zeer gevarieerd album, maar ook wel een goed album. De wisselvalligheid zit hem vooral in het zeer heavy middenstuk, dat ik het minste deel van het schijfje vind. Ik had deze achterwege gelaten, waardoor het album meer evenwichtiger zou zijn. Er is echter meer dan genoeg te genieten, met een aantal nieuwe Journey klassiekers, waardoor de verwachtingen toch worden waargemaakt. Overigens zijn zowel Jackson als Walden alleen op album te horen zijn, want beiden zijn niet met de band tijdens hun huidige tournee. Zoals aangegeven is Deen Castronovo weer in genade aangenomen als drummer en is Todd Jensen de nieuwe bassist. In afwachting of ze Europa eindelijk weer gaan bezoeken voor live optredens moeten we het met "FREEDOM" doen, zo waar geen straf.

Mooie recensie. eenmaal beluisterd en geef voorlopig 4.0 Maar heb het idee dat dit album nog moet groeien door meer te beluisteren. Gewoon echt een Journey album!!

Ik ben benieuwd! Ik vind de albums die ze met Pineda hebben gemaakt stuk voor stuk erg sterk. Zingen kan het ventje wel. Live is het alleen een heel ander verhaal door met name z'n belachelijke presentatie maar dat terzijde. Dat heeft niks met de kwaliteit van de muziek te maken. De eerste twee nummers die zijn vrijgegeven deden me niet heel erg veel moet ik bekennen. Tel daarbij op dat ik 75 minuten echt véél te lang vind voor een album. De voortekenen zijn niet heel gunstig op zń zachtst gezegd...

Dit had een aardig album kunnen zijn met 10 nummers, pakweg 40 minuten. Met meer dan 70 min muziek slaat verveling toe, meer van hetzelfde, teveel gitaarsolo's ('t zelfde euvel waar zijn voormalige baas Carlos Santana de laatste 20 jaar ook last van heeft) en middelmatige nummers met slappe teksten. En waarom Pineda als je Deen J. Castronovo in je liveband hebt. Jammer dat Neal Schon (en die toetsenist) kiezen voor de $$ en niet voor de artistieke vrijheid van "Journey through time". Kijk op Youtube, voor een geweldig concert uit 2019.

Ach zag ze in Amsterdam in 2012 en daar bleek Neil Schön een topper( en dat is hij nog steeds) a la Steve Lukather en Dan Huff. Ook de zanger kan mij steeds meer bekoren, ik mis Steve Perry steeds minder...

Music rolls on ... veel te veel van hetzelfde.