Ike Turner - The Edge (1980)

Een wat vreemde eend in discografie-bijt van Ike en Tina Turner. Officieel is het een soloplaat van Ike, maar op de eerste vijf nummers (dus heel kant A) neemt Tina de leadzang voor haar rekening. Opmerkelijk, want dit album verscheen twee jaar na hun scheiding en is daarmee het laatste wapenfeit waarop Ike en Tina samen op de plaat te horen zijn.
De naam van de uitvoerende artiest krijgt op de hoes dan ook in kleine letters de toevoeging 'featuring Tina Turner and Home Grown Funk'. Die laatste naam slaat op de tamelijk funky begeleidingsband die de muziek uitvoert.

Onbedoeld maakt deze plaat pijnlijk duidelijk hoezeer Ike Turner Tina hierna zal gaan missen op het muzikale vlak. Want La Turner excelleert in de wat gemakzuchtig gekozen covers van tophits uit de jaren zeventig die net achter ons lagen. De uitvoering van Elton John's Philadelphia Freedom swingt als een trein en ook de twee Bill Withers-nummers maakt ze zich helemaal eigen, waarbij Lean on me van een gospel-achtige semi-ballade omgetoverd wordt tot een swingend funknummer.

Hun versie van Shame shame shame (een discothekenhit van Shirley & Company, in '75 een wereldwijde top-10-hit) swingt nog meer dan het origineel. Wordt ook sneller gespeeld en krijgt daardoor extra peper in het achterwerk. Het nummer verscheen in Nederland in 1982 op single en was in die dagen regelmatig op de radio en in de disco te horen, zonder dat het een hit werd.

Alleen de cover van de Alice Cooper-ballad komt naar mijn idee niet helemaal uit de verf. Natuurlijk moet een nummer met zo'n titel gezongen worden door een vrouw (Julie Covington had er in '77 een klein hitje mee), maar de invulling van Tina is te druk om het neerslachtige karakter van de song tot zijn recht te laten komen.

De vijf nummers op de B-kant, Ike solo dus, steken daar bleekjes bij af. Alleen de disco-achtige opener Party Vibes heeft wel iets, en werd in de VS een bescheiden hit. De overige nummers worden competent uitgevoerd, met hoofdrollen voor de piano en de sologitaar van Ike, maar beklijven niet echt. Met name Lumdum is compositorisch een vullertje, al valt er muzikaal nog wel wat te genieten. Voor de helft echt goed dus; drie sterren lijken me daarom een prima beoordeling.