Tom Jones - Delilah (1968)

Nauwelijks serieus genomen door het 'kritische' popjournaille. En hier mss ook niet. Maar dit is wel een plaatje met fraaie composities, en je kunt bij Tom onmogelijk van een wanprestatie spreken. Tom gaat tot het gaatje.

Uit de nalatenschap van mijn moeder. Tom is een gladde , maar toch sympathieke vent. Ik mag zijn stem altijd graag horen in welk genre dan ook . Er staan hier best een paar draken op , maar Jones weet ze zo te brengen dat ze zich onder je huid nestelen en daar de hele week blijven zitten. Zo betrapte ik mezelf deze week op het oeverloos kwelen van Delilah . Dit tot groot ongenoegen van mijn omgeving. 4 sterren voor deze krasse knar