Daniel Johns - FutureNever (2022)

Beste MUME's,

Hierbij ga ik dan toch het spits afbijten....

Korte persoonlijke inleiding
De tijd van Silverchair ligt al meer dan 10 jaar achter ons. Toch luister ik nog met enige regelmaat naar de albums "Neon Ballroom" en "Young Modern". Van de andere drie albums luister ik hooguit de bekende nummers. Ik was altijd positief over de muzikale ontwikkeling van Silverchair, wat verklaard kan worden dat we gezamenlijk "een dagje ouder" werden en daarmee onze muzieksmaak ook veranderde. Daarentegen deed de muziek van de solocarrière van Daniël Johns mij weinig, terwijl ik juist zijn talent voor mooie (zang-) melodieën altijd bewonderd heb. Twee maanden geleden vroeg ik mij af hoe het met zijn muzikale carrière stond, vlak voor het uitbrengen van "Futurenever". De dag van publicatie ben ik meteen gaan luisteren.

Het album zelf
Zoals enkele recensies op Australische internetpagina's vermelden, is het album tijdens de laatste zeven jaar geschreven en een "ratjetoe" aan stijlen: opera-pop (b.v. Reclaim your heart & Those thieving Birds, part 3), electro-dance (b.v. Mansions & Cocaine Killa) en alternatieve pop/rock (b.v. Emergency Calls Only & FreakNever). Let wel dat het lastig is de stijlen op een correcte manier te benoemen. Je zal zelf moeten luisteren om hierover een mening te vormen.

Die afwisseling is voor mij een pluspunt, voor anderen kan het een minpunt zijn. Een ander pluspunt voor mij is dat de nummers zelf zeer gevarieerd zijn met vaak sterke melodielijnen. Ik kan geen enkele "filler" op het album ontdekken, hoewel ik uiteraard mijn voorkeuren heb: "Reclaim Your Heart", "Cocaine Killa", "Emergency Calls Only", "Those Thieving Birds, Pt. 3".

De thematiek van een persoon, die worstelt met het verleden, het heden en de toekomst, komt meerdere keren naar voren. Als voorbeeld: zo is "FreakNever" een bewerking van het nummer "Freak" van het album "Freakshow" van Silverchair en geeft hij nu inzicht hoe hij deze tijd beleefd heeft. "Those Thieving Birds, Pt. 3" is een continuering van "Those Thieving Birds, Pt. 1/2" van het album "Young Modern", waarin hij aangeeft welke nieuwe inzichten hij de afgelopen 15 jaar heeft opgedaan. Mijn interpretatie is dat Daniël vrede heeft gesloten met hoe het leven gelopen is en nu met vertrouwen de toekomst in gaat.

Ik ben weliswaar al zeven jaar ouder dan Daniël, maar net zoals hij en velen van ons ben ook ik door een fase van het leven gegaan, waarin je jezelf afvraagt: wat ga ik met "de tweede helft" van mijn leven doen? Dat maakt mijn persoonlijke binding met het album sterk, hoewel zeker niet alle nummers dit thema behandelen.

Conclusie en aanbeveling
Het is moeilijk om een eenduidige conclusie aan dit album te geven vanwege de diversiteit in stijlen. Ik zou jullie zeker aanbevelen het album een keer te beluisteren, waarbij ik verwacht dat een ieder van jullie een paar nummers zal waarderen. Desalniettemin geven de nummers een bijzondere inkijk in de wijde creatieve wereld van deze artiest.

Veel luisterplezier gewenst,

Pantaviar

Daniel Johns, de man die blikvanger was van Silverchair. Weliswaar geen baanbrekende bandje in de rockgeschiedenis maar de muzikale ontwikkeling van de heren vond ik destijds interessant. Zeker de laatste 2 platen Diorama en Young Modern kunnen mijn goedkeuring wegdragen. Na het uiteenvallen van dit collectief begeeft Johns zich in hippe kringen, heeft Daniel een passie gekregen voor hippe beats en zijn samenwerkingen met trendy artiesten niet van de lucht. Dat mag allemaal, maar om nu te zeggen dat de muziek van Johns mij doet opveren, nou nee. De flauwe indie pop deuntjes met hier en daar een verdwaalde gitaar wordt wat mij betreft zielloos opgediend, het gerecht mist essentiële ingrediënten om mij te kunnen boeien, de beste man kan zingen, als altijd is dat prima verzorgd, echter de keuzes die hij maakt zijn mijns inziens vreemd. Een Young Modern 2.0 verwacht ik niet meer, ik had wel gehoopt op een wat onconventionele rockplaat waarbij de piano ook een rol toebedeeld kreeg, dat is ijdele hoop gebleken. Johns gaat op in de massa aan indie pop bandjes die met allerlei kruisbestuivingen probeert anno nu te klinken en dat is jammer, gezien zijn verleden moet er toch wel meer inzitten.

milesdavisjr: ik neem aan dat "Emergency Calls Only" je wel enigszins kan bekoren?

Een Young Modern 2.0 zou normaal gesproken ook beter in mijn straatje gepast hebben. Ik vind FutureNever echter een lekker apart album (zeker als geheel). Ik voel ook niet een geforceerd "anno nu", eerder iemand die gewoon doet, waar hij zin in heeft. Tot nu toe zet ik het album regelmatig op. Ik heb ook de vinyl besteld (al wordt deze pas in augustus / september geleverd).

P.S.: kleine correctie, ik ben "slechts" 2,5 jaar ouder dan Daniël. Dat wist ik eigenlijk wel, maar tijdens het schrijven van bovenstaand bericht een verkeerde gedachtenkronkel gemaakt.

Je slaat de spijker op zijn kop, dat is zeker een prima song. Een nummer dat overgebleven zou kunnen zijn van de Diorama sessies. De plaat van Silverchair waar Van Dyke Parks een grote invloed op had.

Johns moet zeker doorgaan met wat hem goeddunkt, FutureNever zal echter ook in de toekomst weinig rondjes draaien hier in huis.