Jethro Tull - The Very Best Of (2001)

Gewoon een erg goed overzicht van Ian Anderson en zijn band.

lol thick as a brick in 3 minuten gegoten ?

Goed oeuvre-overzicht, kan natuurlijk nooit volledig genoeg zijn, maar is leuk als introductie, of ook als je geen zin hebt in een regulier album; Prima opnamekwaliteit, ik geniet momenteel van een dvd die iemand voor me copieerde, Live at Montreux, maar dat live-album (ik bekijk dus de dvd-versie; om van te smullen!) vind ik hier nog niet terug.
Bourée blijft gewoon genieten!

****

Van Jethro Tull heb ik een dubbel-CD waar al deze nummers ook opstaan (en 16 andere).
Jethro Tull brengt een unieke sound, symfonische folkrock met de dwarsfluit ven Ian Anderson als belangrijkste kenmerk. "Locomotive Breath", "Bourée" en "A Song for Jeffrey" blijf ik fantastisch vinden.

mooie verzamelingscd

JT is een band die zich al lang heeft bewezen en veel moois heeft gemaakt. M.i licht de kracht van deze band wel in de jaren zeventig. Maar goed dat geld voor heel veel bands uit die periode. Maar dit album bied een leuk overzicht door de jaren heen.

Aqualung is een mooi episch nummer en heeft een goede opbouw.
Sweet Dreams heeft een fijne seventies sfeer over zich, pakkend.
The Whistler is een vrolijke up tempo, voetjes van de grond en heeft die typische hoes uitstraling. M.i echt een JT nummer pur sang.
Locomotive Breath trakkeert de luisteraar op een pakkende hook en mag wel een klassieker genoemd worden.
Song from the wood heeft een oudse Fleet Foxes feel over zich, maar dan met pit.
A new day Yesterday vs. Cream
Root to Branches is een mooi voorbeeld van een hedentijds JT, beetje Kansas sfeer en zang, maar wel met een mooie rol voor de flute.

Ik vind JT op zijn best als ze trouw zijn aan hun roots: folk/troubadour in combinatie met rock invloeden. Los daarvan overtuigt het niet telkens. Nummers als The Witch's Promise laat de combi horen waar ze goed in zijn. In Steel Monkey, klinkt het niet onderscheidend en wordt JT een der velen. Doet mij zelfs aan Miami Vice denken van Jan Hammer.
Maar over het geheel luisterd het heel lekker weg.

Gisterenavond het 50 jarig jubileum meegemaakt in 013 in Tilburg. Veel van de nummers die gespeeld waren zijn te vinden op dit album. Het was een terugblik naar de gepasseerde 50 jaren met daarbij nadrukkelijk eind jaren 60, jaren 70. Echt de hoogtijdagen van Jethro Tull. Enkel Ian Anderson was van de oude Jethro Tull nog aanwezig, maar Jethro Tull zonder hem is niet mogelijk.
Het publiek redelijk gevarieerd, maar de 50-ers en 60-ers waren vanzelfsprekend ruim aanwezig. Muzikaal was alles prima in orde, en ook de getoonde beelden waren bijzonder goed. Ian speelde nog steeds geweldig dwarsfluit, enkel zijn zang was niet meer de oude. Of het lag eraan dat hij verkouden was of de leeftijd, maar het klonk lang niet altijd zuiver. Maar verder was hij nog even energiek als in zijn jonge jaren. Net als met deze cd besef je pas hoe knap alles in elkaar zit bij Jethro Tull. Eind jaren 60 begonnen met blues rock (nr. 18), richting prog en folkrock, wat jazz en klassieke invloeden. Het geweldige Aqualang kwam vanzelfsprekend langs, wat een geweldig nummer ! Thick as a brick, Bourréé. Locomotive Breath was de toegift. Voor een ieder die Jethro Tull wil leren kennen is dit een prima cd. En voor diegenen die bij de 2 concerten zijn geweest nog even nagenieten.

Echt een band die ik wel kende op de achtergrond, maar waar ik me eigenlijk nooit in heb verdiept. Achteraf gezien best zonde, maar het is gelukkig nooit te laat. Er zit een onderhuidse vrolijkheid in de muziek zonder dat het jolig begint te worden. Deze verzamelaar maakt me wel nieuwsgierig om wat verder in de discography van deze oude rotten te duiken. 4 sterren voor deze.

Als ik zo vrij mag zijn om als eerste de albums 'Stand Up' en 'Aqualung' te tippen. Dan heb je een solide basis om verder te gaan ontdekken, want met Tull gaat het alle kanten op en soms is het niet helemaal raak.

Thnx voor de tips Mssr Renard.