Kula Shaker - 1st Congregational Church of Eternal Love and Free Hugs (2022)

Hoes doet denken aan die van "The Seeds of Love" van Tears for Fears.

The Once & Future King

Een nieuwe Kula Shaker. Het kan dus toch nog dat iets onder mijn radar blijft. Sinds begin mei op deze site en vast overal aangekondigd, maar ik heb het gemist.

Maar goed, een nieuwe Kula Shaker is altijd leuk en al helemaal als het een soort verrassing is.

Na een gewichtig spoken word volgen rockers zoals we ze gewend zijn van de band. Rockers die zo in de jaren '60 of '70 hadden kunnen zijn uitgebracht. Waarom zou je sleutelen aan iets wat je gewoon graag doet?!

Dat doet Kula Shaker dus niet en daarmee is 1st Congregational Church of Eternal Love and Free Hugs gewoon een fijn, ongecompliceerd rockalbum waar de fans gewoon weer even mee vooruit kunnen (ze nemen de tijd er meestal wel voor) en waar ze weinig nieuwe zieltjes mee zullen winnen.
Dat het een conceptalbum is doet er niet toe (alhoewel ik de spoken word stukken door het album heen wat storend vind).

Benieuwd of dit album bij meer mensen onder de radar was gebleven en of dat ook zo gaat blijven. Erg urgent voelt het niet aan namelijk. Maar ik ben er blij mee hoor. Ik heb wel sympathie voor deze band.

The once and future king kwam een aantal weken geleden al langs omhoog drijven dankzij de algoritmes, dus helemaal een verrassing was deze release niet. Maar volgens mij is er niet veel geld gestoken in media-aandacht, ik heb er nergens iets over gelezen.

Net als aERo vind ik Kula Shaker ook altijd wel leuk, maar net als bij vele andere bandjes voelt de formule na het zoveelste album weliswaar direct herkenbaar maar ook wat sleets. Ik heb de plaat gisteren een paar keer gedraaid en het luistert prima weg, maar er is ook niet veel blijven hangen. After the fall pt 2 en 3 en Bumblebee wellicht. Als ik commentaar heb dan is het dat de balans wat meer richting de britpopkant van de band neigt en er weinig aandacht wordt besteed aan de india/zweefkant. En aangezien juist die kant ze wat meer eigen smoel gaf vind ik dat wel jammer. Maar er blijft genoeg herkenbaars over om fans niet teleur te stellen, al verwacht ik geen grote herinteresse van de massa die ze alweer is vergeten. De skits zijn verder wel geestig bedacht voor een eerste luisterbeurt, we wonen kennelijk een religieuze dienst bij. Maar ik denk ook dat ze op termijn irriteren.

Kortom, leuk plaatje maar vermoedelijk zinkt ie toch weer snel weg tussen de nooit ophoudende berg met nieuwe releases.

Waar luisteren jullie deze? Ik zie hem niet op Bandcamp en ook niet op Souncloud...

Staat gewoon op Spotify.

Ik heb een tijd geleden besloten geen Spotify meer te luisteren (om redenen). Meestal staan indie-bands wel op Bandcamp en wat vaak op de reguliere stream-platforms staat, is ook wel te vinden op Soundcloud.

Maar er zijn wat platen die buiten Spotify dus niet makkelijk te vinden zijn. Ik vind dat wel jammer, maar het is wat het is.

Volgens hun site is de plaat ook te streamen via Apple Music, Deezer en Tidal. Hij is ook fysiek te koop op zowel cd als vinyl, en ik denk dat vanuit het perspectief van de mannen zelf ze daar het overgrote deel van de (potentiële) luisteraars wel mee bereiken. Niet makkelijk te vinden vind ik dan zelf ook niet helemaal een terechte opmerking. Er zijn best wel wat mogelijkheden, alleen net niet de twee die jij graag gebruikt. Zuur is dat wel ja.

Ik had moeten zeggen 'niet makkelijk voor mij te vinden'. Het is een groot muzikaal landschap. Wat op het ene kanaal wel staat, staat op een ander weer niet. We kunnen gewoon niet verwachten dat de artiesten maar iedereen op hun wenken bedient.

Ik heb niet zo lang geleden uitgezocht welke diensten de artiesten het meest uitbetaalt, en Spotify wordt door veel artiesten juist aangemerkt als een dienst die slecht uitbetaald, maar daar wordt dan toch weer het meest op uitgebracht... moeilijk, moeilijk, moeilijk.
Ik zie wel steeds meer artiesten hun weg vinden naar Bandcamp, dus misschien is het een kwestie van geduld hebben.

Ik kan me trouwens ook voorstellen dat niet iedereen een abbonement heeft bij alle streaming-diensten, en ik zit nu eenmaal bij Soundcloud (al werkt dat niet echt intuitief, en is er veel niet te vinden).

Spotify heeft natuurlijk een veel groter publiek dan de andere diensten, dus je krijgt wellicht minder inkomsten per stream maar in ruil daarvoor kan je (hopelijk) wel meer mensen bereiken. Ik begrijp dus de keuze voor Spotify wel van artiesten. Spotify is de grootste en daar kunnen ze misbruik van maken. Ik zou zeggen dat de grotere artiesten zich daar tegen af moeten zetten, Als je het geld en de exposure echter goed kan gebruiken als artiest, ga je daar niet te moeilijk over doen.

Ik snap het ook volkomen, en ik denk dat mijn irritatie ook meer zit in mijn keuze voor Soundcloud, maar ik blijf gewoon stug mijn pad volgen, dan mis ik maar sommige artiesten.

Op Bandcamp is ook zoveel te ontdekken, dat ik aan één leven niet eens genoeg heb. Daarbij wordt deze plaat best afgekraakt en las ik ook wat slechte reviews inmiddels.

Dank je wel voor je aandacht in elk geval.

Daar moet je nou net helemaal niets van aantrekken, de beste recencent ben je immers zelf. Ik heb de nieuwste Kula Shaker nog niet beluisterd maar dat zeker gebeuren. Mijn uiterst objectieve mening volgt ter zijner tijd.

Waarheid als een klok. Nu nog hopen dat deze op Soundcloud terecht komt, of dat de heren van Kula Shaker een Bandcamp-pagina gaan starten.

Het nieuwtje van Kula Shaker was er natuurlijk bij de 2e plaat al vanaf. De sitar en andere exotische instrumenten vormden an sich een charmante aanvulling op de wat eenvoudige Britpop formule. Je moet er alleen voor waken dat het op den duur niet gaat klinken als een trucje. Dat ging het wel doen. In de loop der tijd is zanger en frontman Crispian Mills steeds minder gebruik gaan maken van dergelijke toevoegingen. Aangezien de formule in ieder geval een beetje afweek van de geijkte Britse paden nestelden enkele songs zich nog wel tussen mijn oren, hoewel het nooit echt goed werd. Dat geldt ook weer voor deze schijf. In Mills is geen groot zanger verloren gegaan maar ook vanuit compositorisch oogpunt weet hij niet te overtuigen. De jaren 60 vormen een grote inspiratiebron voor de beste man, hij weet deze invalshoek echter niet om te zetten in goede songs. Het wat jolige karakter maakt het er al niet veel beter op. Deze titel voelt aan als een slappe bak groene thee, in plaats van een sterke bak espresso maar dat viel misschien wel te verwachten.

Ik ben erg gecharmeerd van de muziek van Kula Shaker, dat het nieuwtje er bij het tweede album al af was is klinkklare onzin.
Ik hou van sterke koffie, een goed glas whiskey, een lekker sigaartje maar bovenal van goede muziek. Muziek wat er toe doet zal ik maar zeggen. Helaas ben ik nu niet in de gelegenheid om "1st Congregational Church of Eternal Love and Free Hugs" te beluisteren. Dat komt over twee weken wel. Dat de nieuwe Kula Shaker mij goed gaat smaken weet ik wel bijna met 100% zekerheid.