Candy - Heaven Is Here (2022)

Instant AOTY-kandidaat, zonder een noot gehoord te hebben.

Candy is een kunstzinnige zwaar opgefokte punk/hardcore/metalband op Heaven Is Here. De band levert in de eerste twintig minuten van het album mokerslag na mokerslag, waarin ronduit ziedende mixen van punk, hardcore, grindcore, noise en industrial worden gepresenteerd. Daarmee is de luisteraar die op zoek is naar een vieze beukplaat hier aan het goede adres, maar ook de luisteraar die meer detail en textuur zoekt. De manier waarop industrial en noise worden geïntegreerd is namelijk zeer creatief gedaan. Het ''reguliere'' gitaargeluid muteert op een track als World of Shit, vocalen worden in allerlei effecten neergelegd en verknipt, en onder de dikke riffs en ritmes liggen vaak onheilspellende lagen noise en industrial-beats. Aan het einde van de eerste twintig minuten lijkt de plaat steeds meer te deconstrueren, met het tien minuten durende Perverse als genadeloos eindpunt. Candy schakelt hier volledig naar industrial en harsh noise, maar het is niet een onzinnig outro. Het is duidelijk dat noise een essentieel onderdeel is van Candy, en ze leveren dan ook een muur van geluid die indruk maakt en blijft boeien.

Momenteel lees ik veel vergelijkingen met bands als Vein, Code Orange en Full of Hell als ik over Candy lees. De laatste ligt het dichtste in de buurt bij Candy, en is dan ook een labelgenoot op Relapse Records. Toch is Candy een stuk ruwer, met een sterkere grindcore-invloed. Dit is ook waarom deze plaat bij mij zo in de smaak valt: het is een artistieke kijk op deze genres, maar het blijft ontzettend fysiek.

Dat fysieke is de reden waarom Candy mij zo goed ligt, in tegenstelling tot het genoemde Full of Hell of Code Orange. Het is niet gewoon slim doen, het rost nog eens hard ook. Moet deze plaat wel nog integraal horen.