Die is 't inderdaad, de man van World Is So Beautiful.

Muzikaal ligt 't op zijn simpelst gezegd in het straatje van
Girls, voornamelijk (doch niet enkel) dwarrelende piano met hier en daar toegevoegde strijkers en wat andere instrumentatie. Ook verscheidene vocalisten staan Takamatsu hier bij, waaronder de fantastische UA. Over het geheel genomen waarschijnlijk in te delen onder licht melancholische, wonderschone en hemelse popsongs in de breedste zin van het woord. Ik heb begrepen dat het hier (onder meer?) interpretaties met 'echte' instrumentatie van nummers van eerdere platen betreft, die voornamelijk in de electronic danwel downtempo danwel glitch danwel ambienthoek te vinden waren. Werkt in ieder geval uitstekend, wat mij betreft. Klinkt zoals zijn videobeelden eruit zien, organisch en sprankelend en bruisend, de kleine dingen in het leven koesterend. Zeer fijn dus, en voor mij voorlopig het mooiste dat ik dit jaar gehoord heb (ik moet nog een hoop horen, natuurlijk, maar dat mag de pret niet drukken

). 4,5*