The Chelsea Curve - All The Things (2022)

In augustus bereikte me het trieste nieuws dat de frontvrouw van The Chelsea Curve, Linda Pardee, was overleden. Daardoor heb ik dit album weer eens opgezet en werd min of meer verrast hoe goed het is.

Als ik het me goed herinner, kwam het album bij me terecht via Justine Covault, die vlak daarvoor Red on Red Records had opgericht (en niet veel later op veel te jonge leeftijd aan een hartaanval overleed). Bijna alle bands die door Red on Red werden gepromoot, waren veteranen van de Bostonse scene die ofwel terugkeerden naar de muziek of in talloze bands speelden waar de meeste mensen nog nooit van gehoord hebben. The Chelsea Curve was een van die bands.

Dit album werd vooraf gegaan door een lang lint aan singles. Een per maand als ik me goed herinner. De meeste besproken op mijn blog, WoNoBlog. Een paar dingen vallen me op. Het enthousiasme waarmee de leden musiceren. Het druipt gewoon van de plaat af. De kwaliteit van de nummers. Dit is gewoon een echt goede powerpop plaat, met sterke refreinen. De muzikanten zijn allemaal goed. Wat is er vroeger niet goed gegaan, waardoor een doorbraak uitbleef?, vraag ik me dan af.

Al deze bands opereren in de marge van de muziek, die ik nooit zou hebben ontdekt, als ik niet lang geleden een bericht had gekregen van Lou Mansdorf van Rum Bar Records uit Boston. Door hem en later anderen uit de regio heb ik een muziekscene leren kennen, die ik nooit live zal aanschouwen, geen fysieke plaat van zal bezitten, maar enorm van geniet zoveel duizenden kilometers verderop. The Chelsea Curve is een van die bands. Ik denk aan en dank Linda Pardee (en haar bandleden).