Al Di Meola - Consequence of Chaos (2006)

Dit album bevat 2 soorten tracks: 'gewone' tracks en 'tussenstukjes'. Het gaat eigenlijk om de gewone tracks, maar die vond ik de laatste keer dat ik dit album hoorde een beetje te druk. De tussenstukjes vond ik wel leuk, maar die zijn weer net iets te slap. Niet helemaal mijn muziek, geloof ik.

Net Di Meola ontdekt en de lokale platenboer had deze en een verzamelaar.
Cijfer volgt nog.

Op deze schitterende plaat komen alle stijlen die Al speelde in zijn omvangrijke carriere aan bod.

De dandy italiaan speelt rock, jazz, jazzfusion, flamenco, bossa nova em heel veel (latin-)stijlen die ik niet kan benoemen.

De band die hij om zich heeft verzameld is ook om de vingers bij af te likken, ik noem een Chick Corea (2 liedjes), John Patitucci, Steve Gadd, Victor Miranda, Barry Miles en vele anderen.

De plaat straalt rust uit, maar wordt nergens saai. Hoogtepunt voor mij is door afrikaanse drums gedomineerde Turquoise en het heftige Tempest.

Zit vanavond weer in mijn CD-speler om lekker relaxed in te dommelen.

Ik heb meer dan 200 platen 5 sterren gegeven. Ben nogal gul en ik houd gewoon erg van muziek.

2 daarvan zijn naar Al DiMeola gegaan. In tegenstelling tot wat men zou verwachten zijn deze niet naar zijn eerste platen gegaan maar naar twee modernere (deze uit 2006 en Flesh on Flesh uit 2002).
Het zit 'm in het relaxte van de platen. De eerste platen waren nogal rommelig en Al probeerde records te breken (hij zegt het zelf ook).

Daarom raad ik ook iedereen juist die latere platen van hem te beluisteren.

Ik ben benieuwd naar wat de user voor mij hiervan vindt.

Flesh On Flesh staat zowiezo op m'n verlanglijstje.

Was nooit zo'n grote Al Di Meola fan, hoewel de man natuurlijk zeer goed gitaar kan spelen. Niet voor niets zat hij al op 19 jarige leeftijd bij Chick Corea in Return To Forerver.
Zag dit album in de bieb en na twee keer luisteren veroorloof ik mij een recensie te geven. Al Di Meola is op zijn soloplaten een zoekende muzikant. Niet verwonderlijk vanwege zijn techniek en zijn veelzijdigheid. Hierdoor maken zijn soloplaten een ietwat chaotische indruk. Als ondersteunend gitarist in bijvoorbeeld Return To Forever, krijgt hij muzikaal leiding en dan vind ik zijn spel ronduit fantastisch.

Op dit album, anders dan de titel doet vermoeden, is Al Di Meola een "gerijpt muzikant". Andere benoeming heb ik niet zo gauw bij de hand. Een zeer afwisselend album, veel stijlen, bandstukken, solowerk, maar elk nummer is zeer goed doordacht en en er wordt uiterst zorgvuldig gespeeld. Nergens gaat hij als een wildeman uit zijn dak, maar zijn passie voor de gitaar hoor je in alle nummers. Hierdoor klinkt dit album consequent, ook als hij switcht van jazz, fusion, naar latin en flamenco-achtig spel.
Dat "stabiele" geluid komt ook door de goede muzikanten die met hem de muziek maken. Twee grootheden, zijn leraar Chick Corea, de vermaarde studiodrummer Steve Gadd die ook op Electric Rendezvous mee speelt, bassist John Patitucci en de andere bandleden.
Als gitarist geniet ik enorm van dit album; Al Di Meola haalt hier het beste uit hem naar boven en vooral de stukken die leunen tegen wereldmuziek vind ik erg goed.
Over zijn instrument keuze nog dit. Veel jazz-, fusiongitaristen, John McLaughlin, Larry Carlton, Pat Metheny, Lee Ritenour om er maar een paar te noemen, pakken de akoestische gitaar erbij en meestal klinkt dat ook heel goed, maar nergens als bij Al Di Meola klinkt zowel de akoestische- als de elektrische gitaar zo vanzelfsprekend.

Er staan maar liefst 15 nummers op, maar twee nummers wil ik graag even naar voren halen:
Tempest. Virtuoos en het syncopische spel met pianist Mario Parmisano is heel knap. Fusion-jazz zoals ik dat erg graag hoor.
San Marco. Lijkt losjes gebaseerd te zijn op Fly Me To The Moon. Hier de uitvoering van Frank Sinatra. Maar hij sluit dit nummer wel in stijl af met een parafrase van de Shaffy Cantate.

Kortom, een mooi album. Ga het zeker aanschaffen.
4.5 ster.