Mary Gauthier - Dark Enough to See the Stars (2022)

Sinds 1997 brengt singer-songwriter Mary Gauthier met een zekere regelmaat albums uit, waarvan het persoonlijke The Foundling mijn favoriet is. Dark Enough to See the Stars is intussen haar negende album. De kwaliteit varieert altijd van goed tot uitstekend, het nieuwe album vormt daarop geen uitzondering.

De titelsong van het album schreef Gauthier lang geleden samen met Beth Nielsen Chapman. Ze heeft het nooit uitgebracht omdat het niet helemaal goed voelde. ““We hebben er nog eens naar gekeken tijdens de donkere dagen van de pandemie nadat we allebei een aantal dierbare vrienden hadden verloren. We zagen het nummer in een nieuw licht en waren in staat om het opnieuw te schrijven en het kernidee te vinden... namelijk dat hoewel de mensen die we verloren waren voor altijd verdwenen waren, de liefde die ze ons hadden gegeven dat niet was. Het werd gegeven als een geschenk dat we voor altijd konden houden.

Er is iets met verdriet dat duidelijkheid brengt. Ik nam de titel van een toespraak van Martin Luther King. Dr. King: "Trouble is in the land; confusion all around. But I know, somehow, that only when it is dark enough can you see the stars.". Voor mij betekent dit dat wanneer de dingen op hun slechtst lijken, we vaak de gave hebben om precies te weten wat belangrijk is en wat het belangrijkst is.””, aldus Gauthier.

Het album begint vrij luchtig, zoals onder andere de opgewekte ballade Amsterdam, waarin ze samen met haar geliefde Jaimee Harris de liefde voor Amsterdam en de liefde in zijn algemeenheid bezingt. Ze schreef het nummer samen met de talentvolle Harris, net als het fraaie, uitgesponnen nummer How Could You Be Gone. In het gospelachtige Thank God for You dankt ze de Heer voor haar fijne, stabiele relatie met Harris.

Een viertal nummers schreef Gauthier samen met de voor mij onbekende songschrijver Ben Glover, die vaak inspiratie uit het geloof put. Truckers and Troubadours schreef ze samen met Darden Smith. Overigens doet me haar manier van zingen soms aan Lucinda Williams denken.

Zolang Gauthier albums blijft maken als Dark Enough to See the Stars, blijf ik uitkijken naar haar volgende release. Maar eerst kijk ik uit naar het tweede album van partner Harris, want haar indrukwekkende debuut Red Rescue verscheen ook alweer bijna vier jaar geleden.

Vandaag al enkele keren beluisterd, en ja: het is een prachtplaat die zich gemakkelijk met haar beste werk kan meten.

Bij de eerste twee nummers had ik dat nog niet zo. Bij Fall Apart World dacht ik ook even dat ik een nieuwe van Lucinda Williams op had staan. En Amsterdam is ook best een fijn nummer, maar beide zijn niet echt bijzonder.

Maar met haar liefdesverklaring Thank God for You verandert dit al een beetje. En met het prachtige How Could You Be Gone bereikt ze een belachelijk hoog niveau dat ze vervolgens gedurende alle volgende nummers gemakkelijk aanhoudt. O, wat ga ik hier de komende tijd nog flink van genieten!

P.S.: waar blijft overigens de tweede plaat van Jaimee Harris?

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Mary Gauthier - Dark Enough To See The Stars - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Mary Gauthier - Dark Enough To See The Stars
Mary Gauthier debuteerde 25 jaar geleden en laat ook met haar nieuwe album Dark Enough To See The Stars weer horen waarom ze al geruime tijd gerekend moet worden tot de grootheden binnen de rootsmuziek

Het lijkt wel of Mary Gauthier steeds beter wordt. Haar vorige twee albums schaar ik onder de allerbeste albums van de muzikante uit Nashville en ook het deze week verschenen Dark Enough To See The Stars doet niet onder voor haar beste werk. Ook op haar nieuwe album laat Mary Gauthier horen dat ze een groot songwriter en een uitstekend verhalenverteller is. Het zijn verhalen met een lach en een traan, die de muzikante uit Nashville met veel gevoel vertolkt. De Amerikaanse muzikante gaat steeds beter zingen en heeft ook haar nieuwe album weer laten inkleuren door een aantal gelouterde muzikanten. Dark Enough To See The Stars is een degelijk album, maar ook een album dat louter kwaliteit ademt.

Mary Gauthier was al achter in de dertig toen ze in 1999 doorbrak met het bijzondere Drag Queens In Limousines, het tweede album van de muzikante die werd geboren in New Orleans, Louisiana. Drag Queens In Limousines trok de aandacht door de opvallend rauwe en doorleefde stem van Mary Gauthier en door haar teksten die focusten op de zelfkant van de samenleving.

Het doorbraakalbum van Mary Gauthier was overigens deels autobiografisch, want ze worstelde in haar jongere jaren niet alleen met haar seksualiteit maar ook met verslavingen. Drag Queens In Limousines gaf een nieuwe invulling aan het genre ‘country-noir’ en was bovendien de start van een zeer succesvolle carrière.

Sinds Drag Queens In Limousines zijn drieëntwintig jaren verstreken en in die jaren heeft Mary Gauthier gebouwd aan een bijzonder fraai oeuvre, waarin wat mij betreft Mercy Now uit 2005, Trouble & Love uit 2014 en Rifles And Rosary Beads (dat door de oorlog in Oekraïne weer heel actueel is) uit 2018 er uit springen. De laatstgenoemde twee albums zijn de directe voorgangers van het deze week verschenen Dark Enough To See The Stars en ik had dan ook alle reden om met hooggespannen verwachtingen uit te kijken naar het negende studioalbum van Mary Gauthier.

Dark Enough To See The Stars is zeker geen album vol verrassingen, maar het is wel een album dat kwaliteit ademt, waardoor het voldoet aan mijn hoge verwachtingen. Wanneer ik Dark Enough To See The Stars vergelijk met het eerder genoemde Drag Queens In Limousines hoor ik overeenkomsten en verschillen.

Mary Gauthier vertelt nog altijd bijzondere verhalen, maar ze zijn op haar nieuwe album wel wat minder donker dan op haar doorbraakalbum. Zo is er dit keer ruimte voor het bezingen van het liefdesgeluk met collega muzikante Jaimee Harris, maar moet ook afscheid worden van muzikale helden en vrienden als John Prine, David Olney en Nanci Griffith, die overleden tijdens de coronapandemie.

Net als op haar doorbraakalbum zingt Mary Gauthier ook op haar nieuwe album vol gevoel en doorleving, maar ze is wel veel beter gaan zingen en kan bovendien beter overweg met wat meer ingetogen songs. In vocaal opzicht zit het goed op Dark Enough To See The Stars en ook met de kwaliteit van de songs en de verhalen is niets mis, waardoor het nieuwe album van Mary Gauthier eigenlijk al niet meer teleur kan stellen.

In muzikaal opzicht klinkt Dark Enough To See The Stars vooral degelijk. De muzikante uit Nashville, Tennessee, heeft een aantal geweldige muzikanten om zich heen verzameld en die tekenen voor een warm en betrekkelijk rijk ingekleurd geluid, al bevat het album ook een aantal wat soberder ingekleurde songs. Het is niet het typische countrygeluid dat we eerder hoorden bij de Amerikaanse muzikante, maar een veelzijdig geluid dat de Amerikaanse rootsmuziek in de breedste zin van het woord omvat.

Haar geliefde Jaimee Harris was niet alleen een inspiratiebron voor een aantal songs, maar schreef ook mee aan een aantal songs en draagt bovendien fraaie achtergrondvocalen toe, die de stem van Mary Gauthier flink optillen. Mary Gauthier neemt, zeker de afgelopen vijftien jaar, de tijd voor haar albums, maar de albums die ze aflevert zijn van een bijzonder hoog niveau en laten horen dat Mary Gauthier niet voor niets wordt gerekend tot de betere singer-songwriters in het genre. Erwin Zijleman

Vijf redenen om verlangend uit te kijken naar een nieuw album van Mary Gauthier:

Je bent een ontzettend grote treurwilg en wil dat met iemand delen

je bent een liefhebber van een fragiel, onvast, maar intens klinkende vibrato waardoor je wel deelgenoot gaat worden van iemands verdriet om het verlies van een aantal goede vrienden

je houdt van een verzameling vol met kalme, comfortabele en voortkabbelende liedjes, die je omarmen en troostende warmte bieden

je geeft om het verhalenvertellende aspect, waarbij de artieste haar leven volledig onder de loep neemt, hoe ellendig dat soms kan uitpakken. De innerlijke pijn waarmee jij je kan identificeren.

Woorden als ‘vernieuwingsdrang’ of ‘afwisseling’ komen niet voor in je persoonlijke woordenboek. Vaste vorm, sfeer en structuur staan voorop, zodat je van te voren weet wat je geserveerd krijgt

03-11: Utrecht, TivoliVredenburg
04-11: Tilburg, Poppodium 013
05-11: Groningen, Take Root
06-11: Rotterdam, LantarenVenster

Ze zal toch wel iets goed doen, johans, anders haal je niet twee maanden achter elkaar de hoogste positie in de EuroAmericana Chart.

Gisteren avond bij het concert van Mary Gauthier in Tilburg geweest. Voorprogramma door geliefde Jaimee Harris, die daarna op het podium bleef voor extra begeleiding en 2e stem. Het voorprogramma van een half uur van Jaimee was al bijzonder goed. Maar daarna zo'n 1,5 uur prachtige songs van Mary, plukkend uit haar albums, korte anekdotes vanuit haar boek. Een bijzonder intiem optreden waar ook een groot gedeelte van deze plaat werd gezongen. De titel van de plaat komt van Martin Luther King, enkel is dat één woord langer : 'Only when it's dark enough, can you see the stars'. Van 'the darkness' weet Mary Gauthier mee te praten, haar moeder heeft haar ter adoptie aangeboden, adoptieouders waren niet al te best voor haar (adoptie vader agressieve alcoholist) en Mary vluchtte al vlug uit huis, regelmatig in instellingen. Leek zich te herstellen, had op een gegeven moment twee goed draaiende restaurants, maar opnieuw waren alcohol en drugs spelbreker. Een vriend zorgde ervoor dat ze in een goede afkickkliniek kwam met een goed programma en daar stortte ze zich ook op de muziek. Het verleden is nog vaak te horen in haar muziek, muziek die ze ook als medicijn ziet. De nummers blijven altijd wel een rauw randje houden en zeker bij een intiem optreden heeft ze ook altijd die houding. Licht sarcastisch. Het vierde nummer van deze plaat (How could You be gone) werd door vriendin Jaimee gezongen, zij heeft meegeschreven aan dit lied van een overleden vriend. Jaimee maakte er een ongelooflijk kippenvel moment van met haar heldere wat hoge stem en lichte country snik, hier op dit album zorgt Mary voor een totaal doorleefde uitvoering. Ook kippenvel, wat een bijzonder mooi en gevoelig nummer, waarin ook Allison Moorer meezingt. Enkel dit nummer is het al waard de plaat te kopen.
Een zeer reflectief album grotendeels geschreven in coronatijd en dat is ook te horen. Maar toch ondanks melancholie geen somber album. Mary weet dat je de sterren pas ziet als het duister is, dat het licht pas dan zichtbaar is. En deze ervaring proef je op het hele album. Prachtig, ik heb de vinyl versie en die klinkt heerlijk warm.
Volgens mij is vanavond het optreden in Groningen al uitverkocht, maar morgenmiddag in Rotterdam/ Lantaren waren er nog kaarten ! Een aanrader !!

heb dezelfde ervaring als Tonio. de eerste 2 nummers beloofden in 1e instantie niet veel goeds en vind ik nog steeds niet memorabel, maar gelukkig volgen er daarna 8 ijzersterke liedjes die je als luisteraar bij de keel grijpen, waarvan met name "How Could You Be Gone", het titelnummer en "Truckers & Troubadours" indruk maken, maar feitelijk doen de overige 5 liedjes er niet voor onder. haar liefdesverklaring "Thank God for You" werd mede geschreven door Caleb Elliott en Peter Case.

opvallend is haar samenwerking met Ben Glover, die voornamelijk actief is in het schrijven en maken van christelijke muziek, met wie zij voor dit album liefst 4 nummers (1,5,7 en 10) samen schreef.

Allison Moorer is op een 3-tal nummers met haar zang te horen en verder spelen o.a. Juan Solorzano (diverse gitaren), Michele Gazich op viool en multi-instrumentalist Fats Kaplin (pedal steel, viola) mee. de laatste is een veelgevraagd sessiemuzikant die o.a. op albums van Nanci Griffith en John Prine meespeelde en lange tijd deel uitmaakte van de Tom Russell Band.

muzikant/producer Neilson Hubbard is een grootheid in het roots/americana genre en produceerde ook de voorganger van dit album "Rifles & Rosary Beads" en vele andere albums o.a. "Land of Doubt" van Sam Baker.

zoals gezegd na een mindere start van dit album, volgen er 8 sterke, memorabele liedjes die dit ruimschoots compenseren, prachtig muzikaal omlijst en gezongen met de authentieke, doorleefde stem van Mary Gauthier. dit laatste album van haar uit 2022, dat 5 jaar na "Rifles & Rosary Beads" verscheen, doet uitzien naar nieuw werk.

Album werd geproduceerd door Neilson Hubbard
Recorded at Skinny Elephant Recording Studio, Nashville, Tennessee