The Robert Cray Band - Who's Been Talkin' (1980)

Iemand die dit debuutalbum van Robert Cray Band kent?

Ja ik wilde hem verkrijgen maar dat ging niet. maar de nummers die ik ken(The Welfare, That's What I'll Do, Who's Been Talkin', I'm Gonna Forget About You)vind ik vooral Who's Been Talking erg goed. helaas heb ik het hele album niet gehoord dus 'mag' ik niet stemmen.

ja, ik ken het en het is een redelijk debuut maar later zou hij veel betere platen maken , nu hoor je niks meer van robert , pertangs een goeie bluesgitarist met een eigen stijl

Heb deze LP met andere hoes. Aardig debuut, maar een beetje te standaard.

Ik vind dit een van de beste platen van Cray. Had dit album als LP en heb hem grijs gedraaid totdat een zomerse dag de plaat veranderde in iets buitenaards. Heb onwijs gebaald totdat ik hem eindelijk weer tegenkwam op CD.

Het meeste is pure blues op deze plaat: the Welfare, the Score, I'd rather be a wino, Sleeping in the ground... Echt rukkend goede bluesnummers met typische Cray gitaarvirtuositeit. En met zijn soulstem geeft Cray iets totaal unieks aan die nummers. Het heeft ook niet de zware, rauwe sound van andere bluesmannen. Zoals hij Who's been talkin' speelt is het een wereld van verschil met Howlin' Wolf. Briljante uitvoering wat mij betreft.

Met de nummersThat's what I'll do, Nice as a fool can be, If you're thinking what I'm thinking, I', gonna forget about you verkent hij meer upbeat nummers die je ook op Bad Influence en False Accusations tegenkomt. False accusations misschien wel zijn beste en meest veelzijdige plaat met ballads, blues en dit soort snellere soul/blues nummers. Een ongewaardeerde artiest wat mij betreft.

Lekker album, met voornamelijk blues. Beter dan zijn latere, meer pop/rock georiënteerde werk, werk wat mij betreft.

Allereerste album van Robert Cray, die de pech had dat het Tomato-label, waarop het verscheen, al spoedig failliet ging. Later is het door het Charly-label opnieuw uitgebracht, en het is die uitgave die bij mij op de platenspeler belandde. Vaak beluisterd album, en misschien wel zijn beste, al heb ik zijn laatste 4 albums niet gehoord. Op dít album klinkt Cray nog lekker down-to-earth en lekker bluesy, en ook zijn gitaarspel is lekker prominent opgenomen (al is het een tijd geleden dat ik zijn andere albums heb gehoord, dus misschien speelt mijn geheugen mij een beetje parten). We horen Cutis Salgado op harmonica (hij ging later naar Roomful of Blues) en ook horen we trompet en saxofoon (respectievelijk Nolan Smith en David Il) en dat maakt het geluid lekker vol. Ook de keuze van nummers vind ik geslaagd. Robert Cray schrijft prima songs, maar de covers zijn ook fijn: Too Many Cooks van Willie Dixon (bekend van Howlin' Wolf), The Welfare Turns It Back On You (bekend van Freddy King) en I'm Gonna Forget About You van O.V.Wright..
Aanbevolen plaat voor de liefhebber.

Heerlijk debuut album van R.C. Dit vind ik 1 van zijn beste albums.

Zeker een degelijk debuut, waarop het Cray geluid al goed te horen is. En je hoort ook hier al, dat Cray een begenadigd gitaarspeler is. Ik heb een re-issue van dit album. Dat heeft een betere hoes dan degene die hierboven staat afgebeeld.