Outlaws - Diablo Canyon (1994)

Hughie Thomasson komt hier met een Outlaws-plaat, met allemaal nieuw personeel....

Chris Hicks (zang en leadgitaar) kennen we van Loose Change en Marshall Tucker Band, B.B. Borden (drums) kennen we van Marshall Tucker Band, Molly Hatchet, Blackfoot en Mother's Finest.
Jeff Howell (bas) is me onbekend.

Billy Powell van Lynyrd Skynyrd speelt piano op Brother Travis en Macon Blues.
Gary Rossington van Lynyrd Skynyrd speelt mee op Macon Blues.
Verder speelt Label-baas Mike Varney ook wat gitaar mee....

Wat we hier voorgeschoteld krijgen is stevige Texas-blues/Southern Rock met een bite.
Hughie is lekker bij stem en verbouwt zelfs een nummer van vroeger (Dregs fall to the Wicked is een remake van The Night Cries van Soldiers of Fortune).

Veel gitaargeweld, veel blues, wat southern rock en een goede productie.
Met deze bezetting is ook liveplaat gemaakt (Hitting the Road) en nog een plaat (So Low) die direct na uitkomen, alweer niet verkrijgbaar is....

Blijft een ijzersterke plaat. Dankzij Chris Hicks een meer bluesgerichte rockplaat dan andere Outlaws platen.

Maar Outlaws fans die wel pap lusten van het snelle gitaarspel van Hughie komen ook hun trekken middels het titelnummer (soort Green Grass) en Let the Fingers Do the Talking (soort Waterhole).

Heerlijk album van Outlaws. Vooral het titelnummer vindt ik geweldig.

Rond 1997/1998 was ik vooral afgekickt van de symfonische rock en meer into southern rock. Dat had verschillende redenen. Symfonische rock-teksten zijn vaak sprookjesteksten en southern rock (en bluesrock) hebben meer teksten waar ik aan relateren. Ook al zitten er ook wel sprookjesteksten tussen (Diablo Canyon bijvoorbeeld). Daarbij was ik mijn beste vriend uit mijn leven tegengekomen rond deze tijd, en hij hield vooral van blues(rock) en samen gingen we de southern rock wel eventjes ontdekken.

Drank, dakloosheid, moeite met baantjes, geld en relaties zijn toch elementen die in dit soort muziek veel meer worden bezongen, dus het paste ook goed bij ons. We werden echte rednecks, zeg maar.

Het ontdekken van deze muziek ging twee kanten op; richting het verleden (Skynyrd, Allmans etc.) maar ook richting het heden, want er kwamen nog steeds (mondjesmaat) platen uit binnen het genre. Het genre had een dip in de jaren 80 waar niemand het graag over wil hebben (Outlaws, ZZ Top, Molly Hatchet die werkten met drumcomputers en sequencer, oh gruwel), maar met de opkomst en faam van Stevie Ray Vaughan en de terugkeer van The Allmans als vaandeldrager van de jambased rock mocht rauwe bluesplaten met lange solo's weer.

Reden voor Outlaws om deze plaat te maken. Nou ja, Outlaws, eigenlijk Hughie Thomasson met wat hired guns (te zien op de hoes). De plaat mixt de dan populaire Texas Blues met Southern Rock, en was voor mij en mijn kameraad zo'n beetje de soundtrack van die periode, waarin we veel dronken, veel samenspeelden, en onze eerste tattoos lieten zetten. Het was een goede tijd, maar die kameraad is dood. Dus dit soort muziek draaien heeft altijd een beetje een nostalgisch en verdrietig element. Maar het is goed verdriet.

En ook al is dit geen landmark-album binnen de bluesrock en southern rock-subgenres, het is en blijft één van mijn lievelingsplaten. De productie is lekker vet, maar niet volgepropt met riffs zoals bij Molly Hatchet het geval was. Verder heb ik in 2011 en 2014 wel genoeg over deze plaat geschreven. Lees maar terug.