Tim Bernardes - Mil Coisas Invisíveis (2022)

Mooi! Kostte een paar luisterbeurten om te doorgronden, maar dit zijn nummers die de hele dag in je hoofd rond blijven zweven.

7,0 - 8,0

Braziliaanse orkestrale folkplaat die ook uit de jaren '70 had kunnen komen. Tim Bernardes heeft een erg mooie kraakheldere stem met een gevoelige falsetto. Zijn melodieën zijn ook heel gracieus. De muziek is warm, weemoedig en melancholisch met grotendeels akoestische tokkels en orkestrale elementen op de juiste momenten om bijvoorbeeld een refrein nog net wat extra laag mee te geven. Ik vind dat vooral bij het nummer Fazes echt waanzinnig goed gedaan, en de manier waarop Bernardes met zijn vocalen boven de weemoedige instrumentatie fladdert geeft me kippenvel. Dat is toch wel een van mijn favoriete tracks van het jaar tot nu toe. Voor de rest is het gewoon erg fijn om naar te luisteren, maar de plaat is wel veel te lang. De impact was vele malen groter geweest als het een plaat van 35/40 minuten was geweest, er staan namelijk ook een aantal nummers op die niet vervelen, maar ook niet echt iets toevoegen. Ik twijfel nog tussen 3,5* en 4*, even kijken wat deze plaat op de lange termijn gaat doen bij mij.

Eens met Don Cappuccino, album is een vijftal nummers te lang, desalniettemin naar boven afgerond - vier sterren. En wat is "Olha" toch een schoon nummer. Hoor hier en daar ook een flard Scott Walker.

Bizar hoeveel de muziek van deze man op die van Gilberto Gil lijkt! Maar dat is geen euvel wat mij betreft, want Gil is één van mijn favoriete artiesten van de vorige eeuw, en ik word niet snel moe van zijn stemgeluid of zijn kenmerkende, ingetogen soort MPB. Dit vind ik dan ook een prachtig plaatje.

A Balada de Tim Bernardes is wel echt het prijsnummer trouwens, fantastische plaat.