menu

Ethel Cain - Preacher's Daughter (2022)

mijn stem
3,88 (20)
20 stemmen

Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Daughters of Cain

  1. Family Tree [Intro] (3:41)
  2. American Teenager (4:18)
  3. A House in Nebraska (7:46)
  4. Western Nights (6:05)
  5. Family Tree (7:10)
  6. Hard Times (5:03)
  7. Thoroughfare (9:27)
  8. Gibson Girl (5:42)
  9. Ptolemaea (6:23)
  10. August Underground (3:40)
  11. Televangelism (3:03)
  12. Sun Bleached Flies (7:36)
  13. Strangers (5:44)
totale tijdsduur: 1:15:38
zoeken in:
avatar van erwinz
4,5
geplaatst:
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ethel Cain - Preacher's Daughter - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ethel Cain - Preacher's Daughter
De Amerikaanse muzikante Hayden Anhedönia debuteert als Ethel Cain met een vijf kwartier durend album dat een groot deel van de tijd imponeert en bezweert met muziek die je genadeloos bij de strot grijpt

Ik had tot deze week nog nooit van Ethel Cain gehoord, maar de Amerikaanse muzieksites scharen haar debuutalbum Preacher’s Daughter vrijwel unaniem onder de beste nieuwe albums van deze week. En terecht. Het is een album dat meerdere kanten op kan, maar over het algemeen genomen maakt het alter ego van de Amerikaanse muzikante Hayden Anhedönia diepe indruk. Ze doet dit met wat trage en meestal opvallend donker ingekleurde songs, wat uitstekend past bij haar mooie stem, die vaak een vleugje Lana Del Rey bevat. De persoonlijke songs op het album zijn vaak lang en bouwen de spanning op bijzondere wijze op, wat kan resulteren in aardedonkere of zelf bijna beangstigende klanken. Bijzonder fascinerend album.

De Amerikaanse muziek website Pitchfork.com wees me op Preacher’s Daughter, het debuutalbum van Ethel Cain. Ethel Cain, een naam die ik nog niet eerder was tegengekomen, is het alter ego van de Amerikaanse muzikante Hayden Anhedönia, die opgroeide in een streng gelovige gemeenschap in Florida, op jonge leeftijd uit de kast kwam, de kerk de rug toe keerde en zichzelf uiteindelijk vond als transgender vrouw.

Als Ethel Cain maakte ze naar verluidt een aantal bijzondere EP’s, die nu gezelschap krijgen van haar eerste volwaardige album. Op Preacher’s Daughter is een voorname plek ingeruild voor alle worstelingen en trauma's uit de jeugd van Hayden Anhedönia, wat een behoorlijk donker album oplevert.

In de openingstrack klinkt Ethel Cain direct als een nog wat melancholischere en donkerdere versie van Lana Del Rey. Nu hoor ik de laatste tijd opvallend veel zangeressen die als Lana Del Rey klinken of proberen te klinken, maar Ethel Cain klinkt door een bijzondere instrumentatie en flink wat bezwering in haar stem een stuk interessanter dan de concurrentie.

Ethel Cain had het geluid van de openingstrack van mij best een heel album vol mogen houden, maar de Amerikaanse muzikante, die haar thuis heeft gevonden in Enterprise, Alabama, vervolgt haat debuut met de groots klinkende pop en rock van American Teenager, die het goed zou hebben gedaan in de jaren 90. Het is een aanstekelijke song, maar wat mij betreft verreweg de minste track op een album dat 13 songs en ruim vijf kwartier muziek bevat.

Ethel Cain is op haar best in de aardedonkere en zich wat langzaam voortslepende songs, die gelukkig domineren op Preacher’s Daughter. Het zijn zo nu en dan behoorlijk lange tracks, waarin de gitaren stevig of zelfs onheilspellend mogen klinken of zelfs mogen ontsporen in diep drones en waarin de Amerikaanse muzikante de zang uit haar tenen haalt.

Zeker in de rustigere passages hoor ik vaak iets van Lana Del Rey, maar wanneer de songs van Ethel Cain langzaam maar zeker exploderen en de zon verdwijnt achter gitzwarte wolken, verdwijnt deze vergelijking als sneeuw voor de zon. De meeste tracks op het album zijn aan de ene kant ingetogen en aan de andere kant zwaar aangezet, wat misschien tegenstrijdig klinkt, maar dat is het niet.

Door het zwaar aanzetten van de instrumentatie, de keuze voor vooral donkere klanken en de emotievolle zang van Hayden Anhedönia, zijn de songs op Preacher’s Daughter vrijwel zonder uitzondering voorzien van een bijzondere lading. Het komt soms behoorlijk overweldigend over, maar de meeste songs op het debuutalbum van Ethel Cain klinken ook persoonlijk en intiem. Dat geldt zeker voor de songs die in het hokje singer-songwriter passen, maar ook als Ethel Cain wat opschuift richting rock of slowcore, maakt de Amerikaanse muzikante songs met veel impact en gevoel.

Ethel Cain laat op haar debuutalbum horen dat ze lekker in het gehoor liggende songs kan schrijven, maar de zich langzaam voortslepende, donkere en dreigende en zich langzaam opdringende songs op het album zijn veel mooier. Hier en daar kiezen deze zich langzaam voortslepende songs vol voor het experiment, wat van Preacher’s Daughter een album met meerdere gezichten maakt.

Met wat meer focus had Ethel Cain een wereldalbum van een klein uur kunnen maken, maar het bonte karakter van het album en de uitersten hebben ook zeker hun charmes. Al met al ben ik behoorlijk onder de indruk van het debuut van Ethel Cain, dat ook in Nederland alle aandacht verdient en deze week inderdaad behoort tot de beste nieuwe albums. Erwin Zijleman

avatar van aERodynamIC
4,0
geplaatst:
Al bij het horen van een paar seconden riep ik thuis: dit is wel wat voor jou. En toen ben ik begonnen aan het avontuur van Ethel Cain.

Een lang avontuur want het album duurt wel even, wat gelijk mijn bezwaar is. Het duurt wel erg lang.

Ethel heeft een heldere stem (waardoor ik wist dat het thuis zou aanslaan) en maakt sferische nummers.

Het is een album waar je wel even de tijd voor moet nemen en je moet zin hebben in de lange zit (iets wat ik steeds minder vaak kan opbrengen merk ik). Maar laat het je niet weerhouden: Preacher's Daughter is gewoon een heel mooi album voor wie toe is aan sferische muziek die niet afkomstig van de London Grammar's of Lana Del Rey's van deze wereld.

En van droompop kun je nooit genoeg hebben toch?!

avatar van voskat
4,0
geplaatst:
Ik heb nooit zo veel met Lana gekund. Maar met Ethel klikte het meteen.

Eigenlijk doet het mij ook veel meer denken aan Nicole Dollanganger en een beetje Emma Ruth Rundle. Soortgelijk dustbowl gevoel.

Het duurde trouwens nog even voor ik wist dat Ethel trans was. Onwaarschijnlijk! Maakte voor mij de video's ook twee keer zo intens (vooral Crush, wat voor mij haar beste nummer blijft).

avatar van Gyzzz
4,5
geplaatst:
Hele mooie plaat. Doet me in esthetiek en ongemakkelijkheid regelmatig aan Red House Painters (en later Sun Kil Moon) denken. Op het eerste gehoor is dit in vergelijking daarmee nogal poppy, maar juist als de minuten wegtikken binnen de nummers vervaagt dat gevoel volledig. Ze is in ieder geval nu al net zo goed in staat om interessante nummers van 7+ minuten te maken - dat is maar weinig popartisten gegeven.

avatar van madmadder
4,0
geplaatst:
Mijn hemel wat is dit een ongelooflijk goed album, van de eerste tot en met de laatste seconde. Western Nights misschien wel het mooiste nummer van 2022.

avatar van Don Cappuccino
4,5
geplaatst:
Net voor het eerst beluisterd en de eerste indrukken van deze plaat zijn erg goed. Ethel Cain heeft een interessante mix van stijlen waar ze in de toekomst nog allerlei kanten mee op kan en de fan van Lana Del Rey, maar ook meer ''alternatieve'' artiesten als Chelsea Wolfe, Lingua Ignota en Anna von Hausswolff kan aanspreken. American Teenager is een galmende 80's popknaller met een duidelijke verwijzing naar Journey's Don't Stop Believin' in de laatste gitaarsolo. Dat is wel een vreemde eend in de bijt, aangezien de rest van Preacher's Daughter behoorlijk melancholisch en traag is, maar wel op verschillende manieren, waardoor het blijft boeien door de gehele speelduur. Ik hoor elementen van singer/songwriter, dreampop, slowcore, stadionrockgitaarsolo's, en op tracks als Ptolemaea en August Underground hoor je zelfs donderende doommetalgitaren en klinkt Ethel Cain angstaanjagend veel als Chelsea Wolfe. De sound is enorm galmend en de vocalen hebben behoorlijk veel reverb, maar het draagt bij aan de gigantische sfeer van de plaat, en in die reverb is nog steeds de emotionele kern compleet intact.

avatar van aminam19
4,5
geplaatst:
Met afstand mijn plaat van het jaar op het moment.
Via Fantano de naam ethel cain leren kennen, toen ik toevallig op een review van dit album stuiten.

En wat ben ik blij dat ik toen even door youtube heen scrolde.
Weergaloze plaat. Heerlijk die nummers waar zo de tijd voor wordt genomen, en het verhaal zich langzaam ontvouwt.
Bijzondere artiest

Western nights is van ongekende schoonheid

Gast
geplaatst: vandaag om 16:36 uur

geplaatst: vandaag om 16:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.