µ-Ziq - Magic Pony Ride (2022)
mijn stem
2 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Electronic
Label: Planet Mu
-
Magic Pony Ride (Pt.1) (3:50)
-
Uncle Daddy (5:28)
-
Picksing (1:48)
-
Unless (6:09)
-
Turquoise Hyperfizz (5:16)
-
Galope (3:16)
-
Goodbye (5:10)
-
Brown Chaos (2:56)
-
Shulem's Theme (4:23)
-
Elka's Song (3:20)
-
Magic Pony Ride (Pt.2) (3:09)
-
Don't Tell Me (It's Ending) (6:36)
0
geplaatst: 21 oktober 2022, 00:51 uur
µ-Ziq – Magic Pony Ride
µ-Ziq gaat alweer een slordige twintig jaar mee in het muziekwereldje en het heeft in dit tijdsbestek talloze albums uitgebracht onder verschillende aliassen. Nu ben ik nooit écht goed zijn discografie ingedoken, maar ik heb de albums Tango N’Vectif en Lunatic Harness weleens aan een luisterbeurt onderworpen.
Als ik zijn muziek kort mag omschrijven: mooie melodieën over flink wat geratel. Dat is in ieder geval wat ik van zijn oude muziek herinner en dat is anno 2022 niet veel anders. Al klinkt het nu wel wat luchtiger; een nummer als London zul je op deze schijf niet terugvinden. Afijn, de man is inmiddels ook een dagje ouder en dan wordt je wat milder schijnt.
De openingstrack is gelijk al sterk met prachtige tegendraadse melodieën die de muziek een warm karakter geven maar tegelijk heeft het iets lichts vervreemdend. Uncle Daddy vervolgens leunt sterk op een mooie voice-sample en met die ambient-achtige soundscapes – geen idee of ik helemaal de juiste terminologie gebruik – klinkt dit hemels en het drukke ritme eronder vormt een mooi tegenwicht. Picksing is vrij kort en is een erg aangenaam intermezzo.
Dan nu Unless en die neemt zeer lang de tijd om op te bouwen. Pas op de helft van het nummer komen de beats tevoorschijn. Knap hoe hij de spanningsboog hier weet vast te houden. Turquoise Hyperfizz is dan voor mij het prijsnummer van het album. Het begint gelijk al met die bloedmooie melodie en dan kan het eigenlijk al niet meer fout gaan. Ook gaaf hoe er meerdere melodieën bij komen en dan rond twee minuten ineens alleen drukke breakbeats te horen zijn. Dit soort wendingen geven de muziek de afwisseling die het nodig heeft.
Op dit moment hebben we ook gelijk de beste nummers wel gehad, behalve dan Goodbye, die ik er nog wel even wil uitlichten. Deze herbergt ook een wat meer melancholische vibe waarmee die zich toch wel onderscheidt. Hierna wordt het eigenlijk nergens echt slecht, maar ook niet echt memorabel; µ-Ziq weet het dan toch niet een heel album boeiend te houden. Het warme geluidsbad blijft tegelijk nog wel zo aangenaam dat ik wel met een voldaan gevoel achterblijf.
Warm en sprankelend…dat zijn wel de woorden die me te binnen schieten bij deze Magic Pony Ride. Die titel is ontzettend cheesy natuurlijk, maar dat past ook wel weer een beetje bij de muziek en als je het zo goed brengt als µ-Ziq hier doet kom je er mee weg.
4 ster
µ-Ziq gaat alweer een slordige twintig jaar mee in het muziekwereldje en het heeft in dit tijdsbestek talloze albums uitgebracht onder verschillende aliassen. Nu ben ik nooit écht goed zijn discografie ingedoken, maar ik heb de albums Tango N’Vectif en Lunatic Harness weleens aan een luisterbeurt onderworpen.
Als ik zijn muziek kort mag omschrijven: mooie melodieën over flink wat geratel. Dat is in ieder geval wat ik van zijn oude muziek herinner en dat is anno 2022 niet veel anders. Al klinkt het nu wel wat luchtiger; een nummer als London zul je op deze schijf niet terugvinden. Afijn, de man is inmiddels ook een dagje ouder en dan wordt je wat milder schijnt.
De openingstrack is gelijk al sterk met prachtige tegendraadse melodieën die de muziek een warm karakter geven maar tegelijk heeft het iets lichts vervreemdend. Uncle Daddy vervolgens leunt sterk op een mooie voice-sample en met die ambient-achtige soundscapes – geen idee of ik helemaal de juiste terminologie gebruik – klinkt dit hemels en het drukke ritme eronder vormt een mooi tegenwicht. Picksing is vrij kort en is een erg aangenaam intermezzo.
Dan nu Unless en die neemt zeer lang de tijd om op te bouwen. Pas op de helft van het nummer komen de beats tevoorschijn. Knap hoe hij de spanningsboog hier weet vast te houden. Turquoise Hyperfizz is dan voor mij het prijsnummer van het album. Het begint gelijk al met die bloedmooie melodie en dan kan het eigenlijk al niet meer fout gaan. Ook gaaf hoe er meerdere melodieën bij komen en dan rond twee minuten ineens alleen drukke breakbeats te horen zijn. Dit soort wendingen geven de muziek de afwisseling die het nodig heeft.
Op dit moment hebben we ook gelijk de beste nummers wel gehad, behalve dan Goodbye, die ik er nog wel even wil uitlichten. Deze herbergt ook een wat meer melancholische vibe waarmee die zich toch wel onderscheidt. Hierna wordt het eigenlijk nergens echt slecht, maar ook niet echt memorabel; µ-Ziq weet het dan toch niet een heel album boeiend te houden. Het warme geluidsbad blijft tegelijk nog wel zo aangenaam dat ik wel met een voldaan gevoel achterblijf.
Warm en sprankelend…dat zijn wel de woorden die me te binnen schieten bij deze Magic Pony Ride. Die titel is ontzettend cheesy natuurlijk, maar dat past ook wel weer een beetje bij de muziek en als je het zo goed brengt als µ-Ziq hier doet kom je er mee weg.
4 ster
* denotes required fields.
* denotes required fields.