Charlie Sexton - Pictures for Pleasure (1985)

Een impulsaankoop gedaan bij De Groeverij in Houten. Niet alleen omdat dit een leuke vinylzaak is met altijd gastvrije eigenaren en de koffie en worteltaartpunt er smakelijk zijn, maar ook omdat op de hoes in fraai handschrift staat geschreven: "Le 1e février au Beurs chouw brug". Even koeklen: waarschijnlijk wordt de Beursschouwburg in Brussel bedoeld, waar hij op een 1e februari moet hebben opgetreden. In welk jaar weet zelfs Koekel niet.
Doet er ook niet toe, het gaat om de muziek. Alhoewel... Op de hoes zien we een mooiboi met zwarte vetkuif, op de achterzijde in mouwloos wit hemd gestoken. Het was dus gissen wat voor muziek dit was: moest ik het zoeken in de hitgevoelige new wave/punk zoals Billy Idol, of is het vetkuivenrock 'n' roll á la Chris Isaak?
Tijdens het draaien hem eens gekoekeld: Amerikaan, geboren in San Antonio en op zijn vierde naar Austin in Texas verhuisd. Beat's So Lonely was de hit van dit album, maart 1986 #17 in de Billboard Hot 100. Sexton belandde in de jaren '90 in de band van Bob Dylan, later bij singer-songwriter Chuck Prophet en in 2021 bij Elvis Costello & The Imposters. Niet de minste namen, waarbij Sexton zijn vetkuif verloor.

Wat voor muziek horen we op Pictures for Pleasure? Het antwoord is dat dit een lichte versie is van de poppunk van Billy Idol. Dat leverde dus mooie hoesfoto's op, maar de liedjes willen niet beklijven, ook als het eens echt stevig scheurt zoals in het afsluitende Space. Het zit 'm in de melodieën die steevast okay zijn maar niet van het kaliber dat je achterover doet slaan. Hitsingle Beat's So Lonely bevat van die typische jaren '80-producerstrucjes qua geluid en is best een aardig liedje, met een sequencer om de basgitaar te versterken.
In het intro Restless klinkt een knallende drumcomputer en dan pas valt het me op: geen livedrums op deze plaat maar een drumcomputer, aangestuurd door drie heren waaronder Sexton, die met recht een multi-instrumentalist mag worden genoemd: hij speelde bovendien gitaar, bas en toetsen, waarbij enkele sessiemuzikanten hem begeleidden.
Tweede bescheiden hoogtepunt is het titelnummer, dat kant 2 opent. Maar opnieuw met een melodie die geen grote indruk maakt, terwijl die evengoed lekker klinkt en de gitaarsolo aangenaam scheurt.

Opgenomen in Californië, geproduceerd door Keith Forsey. Ik heb ook zijn biografie opgezocht, ditmaal op Discogs. Mijn intuïtie bleek juist: hij werkte met Generation X en Billy Idol. Maar schreef ook mee aan Don't You (Forget About Me) van SImple Minds, net als aan Flashdance... What a Feeling van Irene Cara en Hot Stuff van Donna Summer. Kortom, iemand met de wortels in de punk van de jaren '70 die vervolgens de popkant is opgegaan. Hij zet op Pictures for Pleasure de liedjes in een typisch jaren '80-geluid.

Sexton heeft een aangename stem, toch zijn veel muzikaal talent, goede productie en mooie foto's niet voldoende. Is dit slecht? Nee. Is dit goed? Evenmin, zeker niet als je de twee plaatkanten in één ruk wilt uitluisteren. Een soort adult oriented punk. Mijn ene oor in en het andere uit.