Toxik - Dis Morta (2022)

In juni op tour ( met Heathen) maar de nieuwe release pas in augustus? Na het niet helemaal geslaagde Breakin Class (ep) weet ik zo niet wat ik hiervan moet verwachten eigenlijk.

De spuuglelijke hoes voorspelt weinig goeds.

Nieuwe zanger ( Ron Iglesias) heeft wel het juiste bereik in ieder geval.

Nieuwe single Power is uit. Live speelden ze de titel track ook. Klinkt niet verkeerd allemaal.

Vind de eerste track eigenlijk nog niet héél bijzonder.

Wat een afknapper, dit album!

Dit album staat vol rommelige nummers, die weliswaar in de verte refereren aan de twee geweldige albums uit de jaren ‘80, maar alle finesse missen. In plaats daarvan krijgen we een bak schreeuwerige herrie over ons uitgestort.

Af en toe, zoals op het nummer Power, zijn er momenten die de moeite van het luisteren waard zijn. De meeste nummers zijn helaas slecht uitgewerkt. Dit uit zich ook doordat dé kracht van Toxik, het gitaarspel van Josh Christian, niet doeltreffend wordt in gezet. Solo’s zijn er genoeg, maar ze missen een mooie opbouw en verzuipen af en toe gewoon in de slechte mix van Dis Morta.

Tja, die mix….. De drums klinken alsof er samples zijn gebruikt van EZ Drummer en de slaggitaren en bassdrums smeren de mix helemaal dicht.

Ronduit teleurstellend wat Toxik na zoveel jaren als ‘comeback’ weet te produceren.

Ik ben eigenlijk wel enthousiast over de nieuwe Toxik. De 80s invloeden worden langs alle kanten over je uitgestort en daarnaast zijn er de bekende technische fratsen die overal opduiken. Die fratsen dienen zich minder aan dan op Think This waardoor de nadruk toch echt op onvervalste speed komt te liggen. In die zin is World Circus de grote broer waar tegenop gekeken wordt. Dat niveau wordt niet gehaald maar het is ook weer niet zo dat Dis Morta niet mee kan komen.

Van het geluid baal ik wel een beetje. Ik dacht dat we wel af konden van die digitale toestanden. Die afgemeten computerdrums en dat holle gitaargeluid hoeven echt niet meer. Maar de energie van de plaat laat me dat snel vergeten. Met het razende Feeding Frenzy en het dynamische Power tegenover het bevreemdende Hyper Reality biedt Toxik een redelijke dosis eigenzinnigheid waarmee de band volgens mij wel weer verder kan. Vooral op Straight Razor ga ik keihard. Wat een achtbaan is dat. Vooral de klassieke gilzang van nieuwkomer Ron iglesias( familie van???) komt hier goed uit de verf.

Minpunten zijn het geluid en de hoes. Voor de rest acht ik Dis Morta dik in orde.

De composities zijn echt wel weer lekker geschift maar de geluidsmix is hemeltergend. Zeer vermoeiend allemaal, zo zonde want er zitten echt wel leuke ideeën . Misschien eerst eens op een Bluetooth speakertje proberen op de achtergrond.