Kiwi Jr. - Chopper (2022)

Waarom het Canadese Kiwi Jr. het springerige zonnige Cooler Returns juist midden in de winter uitbrengt, blijft mij een groot vraagteken. Dat doen we in het vervolg beter! Alleen heeft Chopper niet die heerlijke zorgeloze summer vibe, sterker nog, het is zelfs met vlagen behoorlijk serieus en diepgaand te noemen. Nog steeds overheersen de kleurrijke punkrocksongs, al zitten daar overduidelijk de nodige grijze postpunk synthpop elementen in.

Het is de van Wolf Parade bekende Dan Boeckner die hier als producent optreedt. Niet de minste dus, moet ook Arcade Fire gedacht hebben, die hem de plaatsvervangende rol van William Butler aanbieden. Het is allemaal nog wat twijfelachtig, zijn verschijning in de videoclip van The Lightning I, II zegt eigenlijk al genoeg. Maar goed, hier dus in de rol van opnameleider, wat hem verdomd lekker afgaat. Ook de toevoeging van singer-songwriter Dorothea Paas die de backing vocals op Chopper verzorgt is een absolute meerwaarde en van invloed op het volwassenere jaren tachtig geluid.

Het uptempo Unspeakable Things heeft een heerlijk elektronisch intro, een binnenkomer waardoor je al direct in Chopper binnenvalt. We dragen allemaal onze bagage mee, en wat is het fijn om je geheugen te refreshen en de narigheid achter je te laten. Brian Murphy scheurt kostelijk uit de bocht, en ramt er op het einde nog een heerlijke gitaarsolo doorheen. Zomers? Zeker zomers! Maar dan met die zinloze vooruitzicht op de vakantie. Hoe kom ik in godsnaam die dagen door? En dan heb je als muzikant ook al twee jaar aan corona ellende achter de rug. Het is al moeilijk om een festivalplek te veroveren, en als de velden dan ook nog leeg blijven is het nog lastiger.

De antiheld Jeremy Gaudet is nog steeds geen meesterlijke zanger, en jammert zich wat lo-fi krakkemikkig door de songs heen. Het onbeholpen amateurisme heeft hier zijn charme en is hem vergeven. Al kan hij zich ook steady stabiel in het stevige Downtown Area Blues afzetten. Zijn oprechte vrolijkheid krijgt een paranoïde neurotisch randje mee. De dagelijkse irritaties maken hem kwetsbaar, een oude zeur die in Parasite II over de eindigheid van het financiële huishoudpotje klaagt. Meer maanddagen dan loondagen. Die humane menselijkheid maakt van beroepsnerd Jeremy Gaudet geen humoristisch karikatuur maar een sterfelijk figuur met zijn eigen onzinnige eigenaardigheden en een goed gevoel voor zelfspot. The Extra Sees the Film happy ending schijnromantiek. Julie Andrews die gemaakt vrolijk door het decor van The Sound Of Music huppelt.

Voor Kiwi Jr. geen idolenstatus met dure hotelkamers en een goed gevulde minibar. Night Vision, het uitzicht op een verlaten parkeerplaats. Een uitgeleefde caravan, pornobanden en een goedkoop biertje. Volgend jaar lacht het geluk ons toe, volgend jaar alleen maar gevulde zalen, volgend jaar, of anders een jaar later. Een realistische blik op het artiestenleven, zonder schone schijn, zonder sterallures. De kleine lettertjes van de zenuwachtige Contract Killers verbintenis, die zelfs voor de zwaar bebrilde ogen van Jeremy Gaudet amper zichtbaar zijn. In het afsluitende The Masked Singer huilen we de toekomst tegemoet, de anonimiteit van de randmuzikanten. Brian Murphy legt de nodige dramatiek in zijn gitaarspel en blinkt uit in zijn treurnisakkoorden. Kiwi Jr. blijven die leuke ideale schoonzoon buitenstaanders, die voorzichtig excuserend tegen de maatschappij aanschoppen.

Kiwi Jr. - Chopper | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kiwi jr - Chopper - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Kiwi jr - Chopper
De Canadese band Kiwi jr verraste anderhalf jaar geleden met een serie onweerstaanbaar lekkere en volstrekt tijdloze popliedjes en herhaalt dit kunstje op het net wat anders klinkende maar even goede Chopper

Je moet het maar kunnen, volstrekt tijdloze popliedjes schrijven die aan van alles en nog wat doen denken maar toch een bijzonder eigen geluid hebben. De Canadese band Kiwi jr kon het op het vorig jaar verschenen Cooler Returns en kan het op het deze week verschenen Chopper. Het zijn wederom popliedjes waarvan je alleen maar heel erg vrolijk kunt worden en dat ondanks een hier en daar over drijvend donker wolkje. Chopper verwerkt net wat andere invloeden dan het vorige album van de Canadese band, maar het effect is hetzelfde. Ook Chopper is weer goed voor ruim een half uur zorgeloze popmuziek, die het humeur een enorme boost geeft. Heerlijk.

Chopper is het derde album van de Canadese band Kiwi jr en de opvolger van het begin vorig jaar verschenen Cooler Returns. Met dit tweede album maakte de band uit Toronto anderhalf jaar geleden wat mij betreft een onuitwisbare indruk. Cooler Returns klonk als de spreekwoordelijke omgevallen platenkast en het was een zeer goed gevulde platenkast die een aantal decennia popmuziek bestreek.

Kiwi jr klonk op haar tweede album als een mix van The Kinks uit de jaren 60, Roxy Music uit de jaren 70, The Strokes uit de jaren 90 en Rolling Blackouts Coastal Fever uit het heden, maar met deze vier namen had je hooguit het topje van de ijsberg te pakken. Kiwi jr grossierde op Cooler Returns bovendien in zorgeloze popliedjes waarvan je alleen maar heel vrolijk kon worden. Het waren ook nog eens bijzonder aanstekelijke popliedjes die eindeloos in je hoofd bleven rondzingen, waardoor je na beluistering van het album nog uren lang bleef rondlopen met een grote grijns op je gezicht.

Met Chopper voegt de Canadese band nog tien songs toe aan haar vooralsnog onweerstaanbaar lekkere oeuvre. De grijns van het vorige album is direct weer terug wanneer de eerste noten van het derde album van de band uit de speakers komen. De inmiddels uit duizenden herkenbare mix van invloeden is verrijkt met een heerlijk zeurend orgeltje, waardoor ook de naam van Inspiral Carpets kan worden toegevoegd aan de lijst met relevant vergelijkingsmateriaal, terwijl ik dit keer ook onmiddellijk associaties had met de meest aanstekelijke songs van Pulp of The Cars om nog maar eens twee namen te noemen.

Ook Chopper is weer een album dat aanzet tot associëren, waarbij je mag putten uit een aantal decennia popmuziek, maar het levert zoveel namen op dat je je ook kunt beperken tot één naam: Kiwi jr. We leven momenteel in vaak donkere en onzekere tijden, maar zorgen verdwijnen als sneeuw voor de zomerzon van het moment wanneer Chopper uit de speakers knalt.

Het derde album van de band uit Toronto borduurt absoluut voort op zijn voorganger, maar klinkt vooral door de inzet van elektronica ook net wat anders. Wat niet is veranderd is de aanstekelijkheid van de songs. Chopper bevat tien songs en het zijn allemaal songs die je bij eerste beluistering al je hele leven lijkt te kennen en die na tien of twintig keer horen nog net zo fris en aangenaam klinken als bij deze eerste beluistering.

Waar op het midden in de winter uitgebrachte Cooler Returns uitsluitend de zon scheen, drijft op het midden in de zomer verschenen Chopper hier en daar een voorzichtig donkere postpunk wolk over, maar ook wanneer de Canadese band wat serieuzer en donkerder klinkt, blijven de songs van Kiwi jr toch vooral zorgeloos en onweerstaanbaar.

Chopper moet het doen zonder de sensationele verrassing van het vorige album van de band uit Toronto, maar objectief beschouwd doen de albums wat mij betreft niet voor elkaar onder. Chopper is goed voor bijna 37 minuten muzikaal vermaak, maar het zijn zeker geen éénhapscrackers die Kiwi jr ons voorschotelt. Ik moet toegeven dat ik Cooler Returns het afgelopen jaar niet meer heb beluisterd, maar dat gaat de komende maanden absoluut veranderen, als is het maar ter afwisseling van het geweldige nieuwe album van Kiwi jr. Erwin Zijleman

Cooler Returns blijft een steengoed nummer, maar verder had het gelijknamige album niet veel replaywaarde. Dit album is echt een enorme stap vooruit, met name omdat het geluid wat melancholischer en donkerder is en dat spreekt me meer aan. Vooral The Extra Sees The Film, wat in mijn ogen één van de beste nummers van 2022 is. Het is een soort Engelstalige Spinvis: de maniertjes (zoals de tu-tu-tu in het begin, het eenvoudige akkoordenschema, de ijle synths op 1:22) zouden uit de koker van Eric de Jong kunnen komen. Daarbij komt ook dat de stem van Jeremy Gaudet je moet aanspreken en ik zit zelf in het 'love it' kamp. Nu blijf ik teveel hangen bij The Extra Sees The Film, maar ook ieder ander nummer op dit album boeit, de teksten zijn van een hoog niveau en de lengte is precies goed. Lijstjesmateriaal!

'Cooler Returns' was wat puntiger en had wat meer bite. Deze plaat is meer sleazy, met zo'n lui-zuigend orgeltje. Ook lekker. Wel mooi dat ze niet blijven hangen in één idioom.