James Vincent McMorrow - The Less I Knew (2022)

The Less I Knew

James Vincent McMorrow weer terug naar zijn roots? Prachtig folk nummer!

Dit najaar brengt hij ook nog het album Heavyweight Champion of Dublin 8 uit.

Ooit begonnen als drummer bij diverse rockbands koos James Vincent McMorrow uiteindelijk toch voor een succesvolle solocarrière als singer-songwriter. Zijn folky debuutalbum Early in the Morning bracht hem meteen succes. De invloeden hierop van Joni Mitchell, Sufjan Stevens, Fleet Foxes, Bon Iver en Band of Horses zijn nooit ver weg. Het is vooral zijn cover van Steve Winwoods Higher Love dat hem wereldwijde faam heeft bezorgd. Intussen behoort McMorrow tot de meeste gestreamde artiesten, de teller staat intussen op meer dan een miljard. Op de vier albums die volgden op zijn debuut, verkende hij ook andere genres, waaronder hiphop en R&B.

Het nieuwe album The Less I Knew kende voor het eerst geen echte planmatige aanpak. McMorrow hierover : “Even before the last 2 years I think I’d lost sense of why I do the things I do. I lost the thread of what I wanted to be and what I wanted to say. The Less I Knew, for me, is about getting that back. It’s about going easier on yourself, realising the entire world is putting on a show, no one is immune to pressure. We contort ourselves in order to convince ourselves things are fine, or things can get better. For me, doing that meant I was missing, I had missed so many incredible things as they were happening.

What I loved most about making these albums is that for the first time in my life I didn’t overthink it. Some of these songs were only finished a couple weeks ago, candid moments captured, then moved on. I can still hear the electricity in the recordings. That’s what I want music and my life with music to be about. And whatever happens after that I have zero control over.”.

Het album is tevens enigszins een terugkeer naar zijn roots uit begintijd. Dat kon luisteraar al constateren door de fraaie single en titelnummer The Less I Knew, wat evenals het aanstekelijke, soulvolle Hurricane, de release reeds vooraf ging. Ook aan die begintijd herinnert het sobere I am a Masterpiece.

De planloze manier van werken, “go with the flow”, heeft duidelijk zijn vruchten afgeworpen, want in het najaar zal al het volgende album, met de intrigerende titel Heavyweight Champion of Dublin 8 gaan verschijnen. Maar voorlopig kunnen we vooruit met het uitstekende en gevarieerde The Less I Knew en de komende twee live-concerten.

James Vincent McMorrow live :

13-07 AMSTERDAM : Paradiso/Vondelkerk
14-07 AMSTERDAM : Paradiso/Vondelkerk

Aardige back-to-the-rootsplaat van James Vincent McMorrow, waarbij vooral de titeltrack erg fraai is. Voor het overige kabbelt het wat te gezellig voort allemaal; luistert best fijn weg, maar de nummers weten me niet echt te raken.

3 sterren

Nou, deze valt zeker niet tegen. Back to his roots. Dat is een aangename verrassing.

Let The Soul In! Zielsmuziek! Singer-songwriter James Vincent McMorrow verovert alweer ruim tien jaar geleden de folk harten van deze genreliefhebbers met het ijzersterke Early in the Morning debuut. Het is dan al duidelijk dat hij van meerdere markten thuis is, This Old Dark Machine is een regelrechte soulsong en ontspringt de dans met de overige albumtracks en dartelt er eigenzinnig op los. Nederland valt al snel voor de weemoedige Ier, en zijn prachtige klein gehouden concerten versterken dat gevoel alleen maar.

Post Tropical is soberder, elektronischer en minder goed begrepen. Met het funkende We Move haakt James Vincent McMorrow op de R&B hitsuccessen in, een uitstapje welke ook nu nog op het zwoele afsluitende A Lot to Take van The Less I Knew terugkomt. Hij verspeelt de Ierse geloofwaardigheid door zich op een Verenigde Staten overstap te richten en zijn ziel aan een danceproducer te verkopen. Verdwaalt in zijn eigen kwaliteiten moddert de Ier op True Care door waar verknipte neurotische elektronica en goedbedoelde gospel het geheel niet kunnen redden. Na vier jaar stilte verschijnt het plezierig opgewekte maar oh zo veilige Grapefruit Season, negen maanden later gevolgd door The Less I Knew. Schijnbaar verschijnt er binnenkort nog een kersnieuwe plaat, het nu al reeds aangekondigde Heavyweight Champion of Dublin 8.

A beating heart gets thrown out of a car in the dark
I find it and I check it for scars and make sure it’s clean

De soul van een plaat dus, het hart van de tracks. Hoe dicht kan je bij jezelf komen. Het hart wordt dan wel aangestuurd door de hersenen, dit warme kloppende orgaan zet alles in beweging. Als die binding ontbreekt, dan wordt het een bloedeloos leeg geheel. Vertroetelen, opfrissen en opnieuw de wijde wereld insturen, gereinigd van de pijn en het verdriet. James Vincent McMorrow staat op het kruispunt van de bewandelde wegen en lijkt opnieuw richting te kiezen. Steeds meer komt het besef bovendrijven dat hij zich ondertussen als een buitenstaander tussen zijn eigen songs presenteert. Een migrant die bij zijn voordeur aanklopt en om onderdak vraagt op zijn zelf vervreemdende albums.

Heimwee versterkend drugs escapisme in Heads Look Like Drums en het I am a Masterpiece cynisme. Het moment dat de Ier door heeft dat Amerika niet Het Beloofde Land is. Lichtelijk gestoord California verslavend met de geaccepteerde Natural Born Killers mentaliteit in een notendop. Sterrenstatus arrogantie, Lighten Up boven jezelf uitzweven. Een zwaar blok aan meedragende levenservaringen zorgt ervoor dat je met beide voeten op de grond blijft staan. Hurricane is het gevoel van thuiskomen. The Mothers Of Soul backings ontfermen zich moederlijk om de zanger, vertrouwd, warm en met een gedoseerde dosis aan liefde. Techniek is belangrijk maar het zijn de altijd scherpe soulhoornblazers die er met hun krachtige adem onevenaarbare energie in stoppen. Er is een controlerende orkaan op komst, James Vincent McMorrow blijft deze net een stapje voor.

Het met achteroverleunende blazers en dromerige harpsprankelingen opgesierde Steven heeft een onverwachte twist met zijn Dublinse roots. Geen traditionele folk of pubsong, het intro is vrijwel hetzelfde als Vertigo van U2. De popkant, de intens strijdende muzikant die hervonden het podium betreedt, klaar om zijn publiek te heroveren. Het The Less I Knew titelstuk verlangt naar vroeger, de puurheid zonder de kilheid dus. Het verwaarloosde hart terugvragend. Schimmen Early in the Morning genialiteit dringen zich op en vormen de immense schaduw over deze kleine in de verdrukking geraakte intieme pianoballad schoonheid. Ingehaald door de nieuwe lichting folkzangers is The Reason I Died het wezenlijke besef dat passiviteit tot achteruitgang en stilstand leidt. James Vincent McMorrow indierockt, schuurt en slaat genadeloos zelfbewust toe.

Is The Less I Knew enigszins met het magistrale Early in the Morning te vergelijken? Zeker niet, de singer-songwriter wekt wel de indruk dat die kern weer grijpbaar in het vizier ligt. In eerste instantie maak je muziek om jezelf te vermaken, dat je met deze kwaliteiten een breder publiek bereikt is een mooie winstgevende bijzaak. Hij heeft in ieder geval weer een verhaal te vertellen. Elk nummer vraagt om een specifieke invalshoek en het is de taak van de rondom James Vincent McMorrow gevormde band om deze te beantwoorden. U vraagt, wij draaien, meer kwaliteit dan kwantiteit. Bewust gekozen voor een kort, amper een half uur durend geheel. Losse vertellingen, die de verwachte klasse bezitten maar geen eenheid zijn.

James Vincent McMorrow - The Less I Knew | Rock | Written in Music - writteninmusic.com