Post Malone - Twelve Carat Toothache (2022)

In Amerika is Post Malone een absolute superster, wat mij betreft volkomen terecht!
Geschaard onder de noemer HipHop, heeft er de afgelopen jaren een verdieping bij Malone plaats gevonden die, ( afgezien van de grooves en stylistische productie kenmerken ) steeds verder van de traditionele vormen af is komen te staan.
Dat komt omdat Malone in de meeste gevallen uitgaat van de song, het liedje, en niet vanuit een repeterende groove waarover wordt gerapt of gezongen.
En juist die songs zijn ijzersterk, de hooks, de refreinen en met name de coupletten, die veel variaties kennen, dus niet dezelfde melodie als een eerder couplet herhalen, met slechts een andere tekst.
Gedurfde productie, van heel klein tot bombastisch, met vaak afwijkende sounds en technieken.
Oorstrelend op een goeie geluidsinstallatie of koptelefoon.
Doordat Malone zich in z'n muzikale ontwikkeling geen beperkingen oplegd, hoor ik invloeden uit de metal, soul, disco, 80/90's en zelfs country of folk.
Tel daarbij op dat z'n teksten vaak eerlijk, hard, en confronterend zijn, en je hebt in mijn optiek, het beste album dat ik dit jaar heb gehoord.
Volgens mij loopt Nederland nog niet warm voor Post Malone.
Hoog tijd om hier verandering in aan te brengen, zodat we verlost worden van die makke, nikszeggende, pussymuziek, van hedendaagse jonge Nederlandse artiesten...
Voor meer info over Post Malone, check deze Podcast:
https://youtu.be/8GHtAod425w

Bij Lemon Tree lijkt het alsof hij vanaf 2 minuten soort van "zingt" maar dan met z'n mond vol met pap ofzo, of hij heeft het ontzettend koud.