Amy LaVere - This World Is Not My Home (2006)

Bij sommige albums op deze site maakte ik melding van het feit dat hoesjes er soms wel degelijk toe doen en je weten te verleiden tot het beluisteren van een album waarvan je nog nooit gehoord hebt (ook opgaand voor de artiest in kwestie).
This World Is Not My Home van Amy LaVere is er weer eens zo eentje. De hoes wist mijn aandacht te vangen. Natuurlijk lees ik dan wel even waar het over gaat en dat beviel me hier wel. Termen als 'a lazy, relaxed start', 'country-flavored girlish vocals', 'old-school country', 'alternative country' en 'folk' waren genoeg om het te gaan beluisteren en gelijk al bij opener Day Like Any val je met je neus in de muzikale boter. Het is een beetje rock met een zeer verleidelijke, haast geile saus er overheen. Dit is geen tuttig countrymeisje. Dit smaakt naar heel veel meer. Jimbo Mathus' gitaarwerk doet op dit nummer overigens ook veel goeds.
Die vocalen bevallen me wel, want ook Nightingale is een zwoel nummer en schuift wat dichter richting folk ondanks de duidelijke country-invloeden op de achtergrond.
Leaving valt wel in de categorie 'old-school country'. Ik ben daar normaliter niet zo'n fan van (Emmylou Harris kan wel een potje bij mij breken op dit gebied, maar veel verder kom ik niet). Maar verbazingwekkend vind ik dit nummer eigenlijk heel erg lekker en krijg ik er niet van die redneckbeelden bij. Ik denk dat dit komt door de zang van LaVere die me mateloos weet te boeien. Ze kreunt op een manier zonder dat het storend wordt en ze weet op de juiste plaatsen de juiste klemtoon te leggen.
Never Been Sadder is een fijn uptempo-nummer en geeft dit album wat extra pit mee iets wat Norah Jones soms wel eens zou kunnen gebruiken. Misschien raar om haar er bij te halen, maar op de een of andere manier moet ik daar toch wel vaak aan denken als ik dit album beluister terwijl ze toch echt niet op elkaar lijken. Wel denk ik dat Jones-liefhebbers dit zeker eens moeten gaan beluisteren. Dit nummer heeft zo'n heerlijk laidback stijltje waar je jezelf ook zo gemakkelijk door gaat voelen. Alsof het LaVere geen enkele moeite kost.
Of ze zelf een Innocent Girl is durf ik niet te zeggen, wel klinkt ze een beetje zo op dit nummer maar tegelijkertijd voel je gewoon dat ze je teast en tegelijkertijd uitermate in je macht heeft. Glimlachend wieg je mee en zou je maar wat graag willen zien hoe ze dit nummer helemaal voor jou alleen zingt. Wat een heerlijke stem heeft ze toch!
Take 'Em Or Leave 'Em is ook lastig te plaatsen: je hoort er van alles in en hier is het vooral een heel licht Spaans/Mexicaans tintje dat opvalt. Het is een vrolijk nummer dat je ook een een soortgelijke bui weet te brengen. Het mag dan nog zo druilerig zijn buiten, binnen is het warm en zonnig met dank aan dit nummer.
Last Night gaat weer iets duidelijker de countrykant op maar ook hier stoort me dat als niet-liefhebber totaal niet. Er zit voldoende variatie in om het genietbaar te houden en LaVere zit een beetje in de hoek zangeressen waar ik nogal verzot op ben zoals een Jill Barber of Martha Wainwright. Ik hoor het deze twee dames zo zingen.
Ook Set It Down zou zo op een cd van genoemde collega-zangeressen kunnen staan. Het ietwat hese stemgeluid is daar misschien wel de reden van.
This World Is Not My Home is een echte tearjerker en dus ook wat meer pure country. Toch heeft het ook hier net genoeg eigens om mij binnenboord te houden en er zelfs van te kunnen laten genieten. Knap gedaan als je dit voor elkaar krijgt want ik zal wel nooit een pure country-adept worden vrees ik.
Het album duurt helaas niet zo lang want met We Went Sailing zijn we alweer aangekomen bij het laatste nummer van deze cd. Het sluit goed aan bij het vorige nummer en krijgt dezelfde opmerking van mijn kant mee.

Ik moet zeggen dat vooral de eerste helft me enorm wist te overtuigen en de tweede helft heeft me nog steeds bij de les kunnen houden. Dat mag bijzonder heten gezien de stijl maar eerlijk is eerlijk: zoals iedereen al heeft kunnen lezen sluit Amy LaVere gewoon erg goed aan bij artiesten die ik toch al hoog had zitten. Ze zit iets meer in de countryhoek maar wel op een manier die mij totaal niet tegenstaat, integendeel. Ik vind dit een erg lekker album en het wordt tijd dat meer mensen haar gaan beluisteren: er is een groot publiek voor denk ik en dat heeft haar duidelijk nog niet gevonden gezien de nog niet gegeven stemmen of commentaren. Laat ik er dan maar een begin mee maken. Bij deze.

Mooie review, en een goede tip!
Deze cd valt inderdaad mooi tussen Jill Barber en Martha Wainwright, met daarbij een extra country-sausje. Eens kijken wat deze dame nog meer op haar naam heeft staan.