The Brother Brothers - Cover to Cover (2022)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Brother Brothers - Cover To Cover - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Brother Brothers - Cover To Cover
De muzikale erfenis van Don en Phil Everly is gelukkig bij velen in goede handen, maar Adam en David Moss steken er als The Brother Brothers bovenuit, ook met een album dat is gevuld met louter covers

The Brother Brothers komen na het prachtige Calla Lily met een album met songs van anderen. Dat lijkt misschien een tussendoortje, maar daar is Cover To Cover echt veel te goed voor. De New Yorkse broers Adam en David Moss hebben een zeer smaakvolle en niet al te voor de hand liggende serie songs van anderen geselecteerd. Het zijn songs die over het algemeen sober maar zeer smaakvol zijn ingekleurd, maar net als op het vorige album van The Brother Brothers draait alles om de prachtige stemmen van de broers uit New York, die met hun harmonieën herinneren aan de gouden tijden van Don en Phil Everly. Prachtig album weer van dit New Yorkse tweetal.

Zeker nu Don en Phil Everly allebei niet meer onder ons zijn, is het goed nieuws dat de muzikale erfenis van The Everly Brothers in goede handen is. Dat dit zo is bleek de afgelopen jaren op de albums van onder andere The Cactus Blossoms, The Lost Brothers, The Milk Carton Kids, Lord Huron, Cut Worms, Jamestown Revival en zeker ook The Brother Brothers, die vorig jaar met Calla Lily een prachtig album afleverden. Het was een album dat in de smaak viel bij de liefhebbers van de gouden keeltjes van Don en Phil Everly en die van Paul Simon en Art Garfunkel, maar de New Yorkse broers Adam en David Moss voegden ook iets van zichzelf toe aan hun prachtige songs.

De opvolger van Calla Lily verscheen vorige week in zo ongeveer de rustigste releaseweek van het jaar, maar ook Cover To Cover is een album dat alle aandacht verdient van liefhebbers van harmonieën die je doen smelten. Zoals de titel al doet vermoeden is Cover To Cover een album met uitsluitend songs van anderen, waardoor het nieuwe album van The Brother Brothers waarschijnlijk snel het etiket ‘tussendoortje’ krijgt opgeplakt. Ik vind albums met covers zelf meestal ook niet meer dan dat, maar het nieuwe album van The Brother Brothers vind ik te goed voor het etiket.

Adam en David Moss gaan op Cover To Cover aan de haal met songs van onder andere Jackson Browne, The Beatles, Tom Waits, James Taylor, Judee Sill en Richard Thompson, maar in tegenstelling tot de meeste andere albums die zijn gevuld met covers is het nieuwe album van The Brother Brothers geen album vol veilige keuzes. Door de keuze voor flink wat songs uit een tijd waarin Don en Phil Everly ook nog aan de weg timmerden, kruipen Adam en David Moss nog wat dichter tegen de bijzondere sound van The Everly Brothers aan, zonder al te ver verwijderd te raken van het zo mooie geluid op Calla Lily.

De broers uit New York tekenden niet alleen voor de productie van Cover To Cover, maar namen ook een belangrijk deel van de instrumentatie voor hun rekening. Het is een betrekkelijk sobere maar zeer sfeervolle instrumentatie, die vooral aansluiting zoekt bij de Amerikaanse rootsmuziek en die met enige regelmaat opvalt door virtuoos en veelkleurig snarenwerk.

In een aantal songs mogen zangeressen, onder wie Sarah Jarosz en Michaela Anne, extra vocale ondersteuning bieden, maar de zang op Cover To Cover wordt uiteraard gedomineerd door de prachtig bij elkaar kleurende stemmen van Adam en David Moss. Met name de harmonieën van de perfect op elkaar aansluitende stemmen van de broers uit New York zijn van een uitzonderlijke schoonheid en herinneren nadrukkelijk aan de broers Everly in hun beste dagen.

Door de prachtige stemmen van Adam en David Moss slagen ze er in om van de songs van anderen hun eigen songs te maken, wat er ook voor zorgt dat Cover To Cover interessanter is dan het gemiddelde album met songs van anderen. Het nieuwe album van The Brother Brothers klinkt twaalf songs lang urgent en dat is wel eens anders op albums met covers.

Zoals uit het rijtje namen aan het begin van deze recensie blijkt zijn The Brother Brothers zeker niet de enigen die aan de haal gaan met de muzikale erfenis van The Everly Brothers, maar net als op Calla Lily laten Adam en David Moss ook op Cover To Cover weer horen dat ze de concurrentie met alle anderen makkelijk aan kunnen. Erwin Zijleman

Identieke tweelingen, die hebben iets bijzonders en dat geldt zeker voor Adam en David Moss. New York is tegenwoordig hun thuisbasis, maar ze komen uit Peoria Illinois USA en daar begon Adam als violist, terwijl David de cello leerde te bespelen. David vertrok naar Texas, kwam bij de band The Blue Pit en leerde ook de gitaar te bespelen. Adam bleef aan de Amerikaanse "east coast" en verdiepte zich in bluegrass en de "swing".

Het kon niet uitblijven, dat ze uiteindelijk weer samen muziek zouden gaan maken. Als ze samen zongen, klonk het zo goed, dat ze er wel iets mee moesten gaan doen. Dus richtten ze samen The Brother Brothers op, waarvoor de Every Brothers model lijkt te hebben gestaan. In 2018 verscheen "SOME PEOPLE I KNOW" waarbij je in net geen 40 minuten getrakteerd wordt op prachtige muziek. Schitterend gezongen, waarbij connecties met de reeds genoemde Everly Brothers niet ver weg zijn, maar er zijn ook invloeden van Simon & Garfunkel aanwezig. Van dit album is "FRANKIE" een voorbeeld hoe je kwalitatief hoogstaande liedjes kunt maken. Vorig jaar verscheen het bijna 32 minuten durende "CALLA LILY", met een tiental prachtige liedjes. Ik las in een aantal reviews dat de broers een masterclass close harmony zingen geven en ik kan dat alleen maar bevestigen.

Op het derde album van de broers staan, zoals de titel al doet vermoeden, covers. Op "COVER TO COVER" hoor je in 37 minuten twaalf uiteenlopende composities, geschreven door bekende en minder bekende artiesten. Het door Tom T. Hall gecomponeerde “THAT’S HOW I GO TO MEMPHIS” laat meteen de kwaliteit, maar zeker ook de signatuur van beide broers horen, schitterende samenzang. “THESE DAYS” werd geschreven door Jackson Browne, is een werkelijk prachtig liedje, klein, intiem, gewoon erg mooi. Met de uit Texas USA afkomstige singer-songwriter Sarah Jarosz namen de broers het van James Taylor bekende “YOU CAN CLOSE YOUR EYES”. Ook dit nummer kun je onder de ballads scharen, want over het algemeen zijn het luisterliedjes, waarbij het genieten van de zang en de subtiele instrumentatie voorop staat. Zo ook in dit nummer, het gitaarspel is prachtig. Het uptempo “IF YOU AIN’T GOT LOVE”, met heerlijk orgelspel, is van Chas Justus van The Revelers en is een erg aanstekelijk liedje. Judee Sill schreef “THERE’S A RUGGED ROAD” en is een mooi, lief liedje. De vergelijking met Simon & Garfunkel gaat in dit nummer wel op, alleen zorgt de country aanpak dat het een Brother Brothers nummer is. Het origineel is nog iets rustiger, met alleen de akoestische gitaar en zang. Op “THE BEATLES”, of te wel “THE WHITE ALBUM” staat het kleine en korte “I WILL” en de broers laten het nummer volledig in ere, met als verschil dat de versie van The Fab Four iets meer instrumenten bevat.

Rachael Price, een in Australië geboren zangeres, zingt mee in het door Hoagy Carmichael geschreven “I GET ALONG WITHOUT YOU VERY WELL (except sometimes)”. Het liedje werd in 1939 gecomponeerd het bijzondere aan deze versie is dat je louter zang hoort, erg mooi gedaan! Robert Earl Keen is verantwoordelijk voor het licht uptempo “FEELIN’ GOOD AGAIN”, een nummer waar je een goed gevoel van krijgt, mede door de banjo. Richard Thompson, van de Fairport Convention, schreef het melancholische “WALTZING FOR DREAMERS”, dat in deze uitvoering de juiste sfeer mee krijgt. Muzikante Michaela Anna uit Nashville Tennessee USA zingt mee in sfeervolle “HIGH SIERRA”, geschreven door Harley Allen, maar bekend geworden in de uitvoeringen door onder andere Linda Ronstadt. Het tempo gaat weer iets omhoog, de countryinvloeden in prominent aanwezig in “BLUE VIRGINIA BLUES”, een favoriet bluegrass song van Adam. Tom Waits is verantwoordelijk voor het slotakkoord, het sombere “FLOWER’S GRAVE”. Dat sombere karakter wordt versterkt door de cello, natuurlijk bespeelt door David.

“COVER TO COVER” is een prachtig album en voor degene die The Brother Brothers niet kennen, een perfecte kennismaking. Prachtige liedjes, erg goed vertolkt en vooral de stemmen van de broers, geven het een extra pluspunt. Wat passen ze goed bij elkaar, maar dat kan bijna niet anders, want dat komt vaker voor met tweelingen. Aanrader!!

Mooi album. Niet spectaculair, maar wel heel erg aangenaam om te horen. Zang is inderdaad erg goed. Keuze van covers is fijn en afkomstig uit diverse stijlen en periodes.

Mijn favoriet is Waltzing's for Dreamers. Bijzonder dat de broertjes oog hebben voor de schoonheid van de songs van Richard Thompson.