Dit album van Gandalf opent met "Echoes from Ancient Dreams I" en is nu echt zo'n nummer die alles bevat waar Gandalf voor staat: kleurrijke, afwisselende, sfeervolle en ritmische wereldmuziek. Weliswaar al zwaar leunend in de new age-categorie, terwijl de progressieve/symphonische invloeden uit zijn beginperiode meer naar de achtergrond zijn verdrongen, is toch overduidelijk te horen dat het hier om Gandalf gaat. Wat dat betreft gewoon een overtuigende opener.
"The Inner Flame" is vervolgens een piano-gedomineerd nummer en doet me vanwege de piano wat aan Yanni denken, maar dan met de Gandalf-touch om het zo maar eens te zeggen. Een fraai stukje ingetogen muziek die met veel gevoel en bevlogenheid gebracht wordt.
"A Flower in the Desert" is meer episch van aard en is een avontuurlijke reis door weidse en sprookjesachtige werelden waar het aangenaam vertoeven is. Een typisch voorbeeld van hoe Gandalf op een overtuigende manier een sfeertekening kan omzetten in muziek. Erg smaakvol en met gevoel gemaakt. Opvallende noot is de gitaarsolo die in het midden opduikt en redelijk op de achtergrond blijft, maar toch een effectieve rol vervult. Geluiden uit de natuur met de onvermijdelijke klanken van zangvogeltjes zorgen nog even voor de extra opsmuk.
"Heartbeat of the Universe" is het langste nummer vertegenwoordigd hier en laat in het begin een mooi thema horen die aan het eind weer terug komt. De sitar vervult een belangrijke rol op dit nummer en zorgt voor een paar van de beste momenten op het album, vooral als deze een bescheiden duel aangaat met de elektrische gitaar.
Ook dit nummer ademt die kenmerkende Gandalf-stijl uit: rustgevend, maar tegelijkertijd avontuurlijk van aard. Het voelt alsof deze muziek zich uitstrekt tot aan de randen van de horizon, zo weids en meeslepend klinkt het!
"Cloudshadows" laat iets van een onderhuidse dreiging weerklinken en zorgt voor een mooie spanningsboog. Het is een relatief kort nummer die de afwisseling die het album kenmerkt, nog even benadrukt.
"So Close - So Far" kan als een kort intermezzo dienen die als basis een mooi piano-thema heeft. Erg mooi, en eigenlijk toch te kort.
Op "The Magic of Spring" valt overduidelijk de vreugde te horen die gewoon puur bij de lente hoort. Het is een opwindend stukje muziek waar alleen maar blijdschap en positiviteit in terug te horen valt. Voeg daarbij toe het klateren van een beekje, de zang van vogeltjes en het moge duidelijk zijn: de lente is teruggekeerd!! Je kan de geuren van de natuur die vollop in bloei staat, nog net niet ruiken...
Als de avond vervolgens valt, komt de maan op. Deze is helemaal vol en is helderder en op de één of andere manier groter dan ooit.
"Shine on Full Moon" is het meest ingetogen nummer vertegenwoordigd op Echoes from Ancient Dreams. Tegelijkertijd doet het ook wat melancholisch aan. Alsof de maan tegelijkertijd een boodschap wil afgeven aan de aarde. Namelijk dat zonder de maan, de aarde er héél anders uit zou komen te zien. Het zou een plek worden, waarop leven zoals wij die kennen, niet mogelijk zou zijn.
Het album eindigt met "Echoes from Ancient Dreams II" en sluit een mooi album van Gandalf af. Het is een prachtig coda van misschien niet per se het opvallendste en bekendste album van deze Oostenrijkse multi-instrumentalist; echter laat het wel horen wat Gandalf allemaal in zijn mars heeft. En ondanks dat het wel degelijk een new age-album is, vind ik toch dat het een kenmerkend album is en daarom dan ook een voorbeeld voor het oeuvre van deze veelzijdige tovenaar.....eehhh, componist

.