Beth Orton - Weather Alive (2022)

Titeltrack:

Weather Alive

Titelnummer is veruit het beste nummer dat ik dit jaar gehoord heb. Luister het de laatste tijd vrijwel elke dag wel een keertje, doet me ergens wat denken aan Astral Weeks qua instrumentatie. Kijk ik uit naar dit album? Jazeker!

Net maar eens opgezet, prachtig nummer idd!

Heerlijke vibes stralen de 3 bekende nummers uit, heel relaxt. Beetje donker, mysterieus. Dit wordt een prachtige herfstplaat denk ik.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Beth Orton - Weather Alive - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Beth Orton - Weather Alive
Het was lang stil rond Beth Orton, maar de Britse muzikante keert deze week terug met het wonderschone Weather Alive, dat opvalt door een fraaie mix van aardse en atmosferische klanken en mooi doorleefde vocalen

Beth Orton keert deze week terug met de opvolger van het al zesenhalf jaar oude Kidsticks. Dat was zeker niet het sterkste album van de Britse muzikante, maar op Weather Alive heeft Beth Orton de goede vorm weer gevonden. Op haar nieuwe album werkt Beth Orton samen met een aantal muzikanten met een jazzachtergrond, wat een bijzonder geluid oplevert. Weather Alive heeft aan de ene kant een organisch en aards geluid, maar de Britse muzikante kiest op haar nieuwe album ook voor atmosferische elektronische klankentapijten. Het kleurt niet alleen prachtig bij haar bijzondere en doorleefde stem, maar ook bij de donkere seizoenen die er aan komen.

Het is ruim zes jaar stil geweest rond de Britse muzikante Beth Orton, die in 2016 voor het laatst van zich liet horen met het met flink wat elektronica ingekleurde Kidsticks. Kidsticks vond ik zes jaar geleden een verrassend en ook moedig album, maar het is geen Beth Orton album dat ik sindsdien nog vaak uit de kast heb getrokken.

De Britse muzikante bereikte haar creatieve piek wat mij betreft op haar debuutalbum Trailer Park uit 1996 (het samen met William Orbit gemaakte en nauwelijks verkrijgbare Superpinkymandy uit 1993 tel ik maar even niet mee) en opvolger Central Reservation uit 1999, al doet het grotendeels akoestische Sugaring Season uit 2012 nauwelijks onder voor de twee klassiekers in het oeuvre van Beth Orton.

Dat Beth Orton nog steeds albums kan maken die niet onder doen voor haar beste werk laat ze deze week horen op haar nieuwe album Weather Alive. Het is een album dat tot stand kwam in een zware periode waarin Beth Orton terugkeerde naar Engeland, werd getroffen door psychische problemen, te maken kreeg met het overlijden van oude muzikale compagnons en ook nog eens in een pandemie terecht kwam.

Het is een album dat weer flink anders klinkt dan de vorige albums van de Britse muzikante en dat is knap. Beth Orton werkte dit keer samen met een aantal muzikanten die vooral in de jazzhoek opereren en van wie Tom Skinner (Sons of Kemet, The Smile) de bekendste is. Ook de bijdragen van bassist Tom Herbert, multi-instrumentalist Shahzad Ismaily, vibrafoon virtuoos Sam Beste, toetsenist Francine Perry en saxofonist Alabaster dePlume mogen echter niet onvermeld blijven.

De meeste songs op Weather Alive klinken in de basis folky en wat jazzy en maken indruk met aardse en organische klanken, waarin vooral de ritmes van Tom Skinner en de diepe baslijnen van Tom Herbert opvallen. Het is een geluid dat wordt aangevuld met een spaarzaam ingezette piano, het instrument waarmee Beth Orton de eerste versies van de songs op haar nieuwe album maakte.

Een beperkt aantal songs op het album beperkt zich tot deze grotendeels aards klinkende basis, maar de meeste songs op Weather Alive worden op fraaie wijze ingekleurd met atmosferisch klinkende bijdragen van synts, waaronder de Moog. De aardse en atmosferische lagen weten elkaar op fraaie wijze te versterken en vloeien prachtig samen in de knappe productie die van de hand van Beth Orton zelf is.

Het voorziet de muziek van Beth Orton van een dimensie die we nog niet van haar kenden, die af en toe wel wat doet denken aan het latere werk van Talk Talk en het is er een die prachtig past bij haar stem. Het knappe van Weather Alive is dat het album deels teruggrijpt op de muziek die Beth Orton lang geleden maakte, maar op hetzelfde moment nieuwe wegen in slaat. Of zoals PopMatters het zo mooi zegt: “Beth Orton embraces her past on Weather Alive to shape her future".

Beth Orton heeft altijd een zeer karakteristiek stemgeluid gehad, maar op Weather Alive heeft haar stem nog wat aan doorleving gewonnen. De Britse muzikante heeft een wat breekbare stem die niet iedereen mooi zal vinden, maar persoonlijk vind ik de zang op het nieuwe album van Beth Orton erg mooi en onderscheidend.

Lange stiltes in de carrière van muzikanten zijn meestal niet goed voor de kwaliteit van een oeuvre, maar Beth Orton kwam in 2012 als eens sterk terug na een stilte van zes jaar en doet dit nu opnieuw met een album dat zomaar kan uitgroeien tot een van haar beste albums, dat het de komende maanden uitstekend gaat doet denk ik. Erwin Zijleman

Het atmosferische/ jazzy sfeertje spreekt mij ook zeer aan, maar het zijn dus ook prima muzikanten met wie ze dat weet neer te zetten, Bijzondere manier van zingen, roept vaag op mij enige associaties op met de Blue Nile, maar dan nog donkerder.

In interview met Gijsbert Kamer in de Volkskrant (do 6 okt) vertelt Beth Orton dat ze vlak voor de pandemie een nieuw contract tekende met een ‘fancy’ producer, maar dat klikte niet. Ze werd van dat contract afgekocht en ging zelf aan de slag en kreeg daarbij hulp kreeg van Tom Skinner (The Smile) en de jazzsaxofonist Alabaster DePlume. Na haar debuut (Trailer Park) eigenlijk niet meer zo tevreden geweest over het resultaat.
Alabaster DePlume - Gold (2022) - MusicMeter.nl

Inhaalslag(je) aan het maken tijdens een weekje vakantie. Wat albums aan het luisteren die op de stapel herbeluisteren terecht waren gekomen. Beth was er daar eentje van. Met haar muziek kennis gemaakt in 2012 Beth Orton - Sugaring Season (2012) - MusicMeter.nl. Vind dat een erg fraai album. Weather Alive klinkt voor dan ook erg vertrouwd. Moet toch eens werk maken van haar oeuvre. Hoop stiekum een beetje dat die klinken zoals deze. Erg fraai en schijnbaar achteloos gezongen en gespeeld. Dat zal zeker niet zo zijn (geweest)

Ik weet dit dus niet zo goed.
Het sfeertje is heerlijk, de muziek is van de bovenste plank, maar waarom zingt Beth tegenwoordig alsof ze een gag ball in haar mond heeft? Heeft ze dit van Madonna of Kate Bush geleerd, want die dames deden dit op hun recentste albums ook? Is er iemand die tegen zangeressen op leeftijd zegt dat dit mooi is? Want dat is het namelijk niet!
Ik kende Beth alleen van Trailer Park en Central Reservation, daarop zingt ze nog normaal.
Ik vind dit dus zeker een mooi album, maar merk ook dat die manier van zingen mij stoort. Daarom weet ik ook niet goed welk cijfer te geven aan dit album.
Gezien jouw recensie, hoe ervaar jij deze manier van zingen bijvoorbeeld erwinz?

Ik heb er niet zoveel moeite mee

Yep. Voor mij van 2023. Dit album volledig gemist vorig jaar.

‘Friday Night’ zakt wel meteen naar een zeer bedenkelijk niveau. Die stem…

Edit: hahaha, luister via Spotify en ‘het vermeende Friday Night’ bleek nog een nummer te zijn van een rukartieste in de wachtrij van één van mijn puberdochters (autotune en zo).

Prachtig nummer idd, vind het qua sfeer wel wat van Ex:Re weg hebben

Titelnummer is echt mooi, maar dan zakt het wat in. Dat doet mij dan weer wat denken aan Talk Talk hun later werk.