Amanda Whiting - Lost in Abstraction (2022)
mijn stem
2 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Jazz
Label: Jazzman
-
Abstraction (3:48)
-
Lost (3:34)
-
Venus Fly Trap (3:36)
-
Temptation (3:54)
-
Too Much (4:22)
-
Where Would We Be (4:57)
-
Up There (3:32)
-
Discarded (2:59)
-
Suspended (4:14)
-
Got It? (4:07)
1
Mssr Renard
geplaatst: 10 juni 2022, 12:31 uur
Op de jaren zeventig geënte modale harp-jazz in de trend van Dorothy Ashby en Alice Coltrane.
Amanda heeft hier een kwintet samengesteld waarvan de meeste bekende Chip Wickham (hier op fluit en saxofoon) is. Chip is zelf ook niet vies van spiritual jazz en het is zelfs zo dat Amanda speelt op zijn Blue to Red-plaat, en daar is dit ook wel een beetje mee te vergelijken.
Ik zeg wel dat het een seventies-vibe heeft, maar ik hoor ook wel van die heerlijke nineties-acid jazz erin terug, met name in de lekker dansbare ritmes van drummer Jon Reynolds en percussionist Baldo Verdú. Als ik me niet vergis is de bas op sommige nummers ook electrisch (gespeeld door Aidan Thorne) wat het ook een moderner geluid meegeeft. Maar op andere songs is er ook contrabas te horen.
Harpjazz is helemaal terug merk ik, met wat fijne releases van onder andere Brandee Younger en Alina Bzhezhinska.
Het is wat lichte kost en echt naar andere werelden en regionen wordt ik niet getransporteerd, maar het is wel een erg aangename luisterplaat. Wat mij betreft is deze plaat voornamelijk interessant door de bijdragen van Chip Wickham.
Amanda heeft hier een kwintet samengesteld waarvan de meeste bekende Chip Wickham (hier op fluit en saxofoon) is. Chip is zelf ook niet vies van spiritual jazz en het is zelfs zo dat Amanda speelt op zijn Blue to Red-plaat, en daar is dit ook wel een beetje mee te vergelijken.
Ik zeg wel dat het een seventies-vibe heeft, maar ik hoor ook wel van die heerlijke nineties-acid jazz erin terug, met name in de lekker dansbare ritmes van drummer Jon Reynolds en percussionist Baldo Verdú. Als ik me niet vergis is de bas op sommige nummers ook electrisch (gespeeld door Aidan Thorne) wat het ook een moderner geluid meegeeft. Maar op andere songs is er ook contrabas te horen.
Harpjazz is helemaal terug merk ik, met wat fijne releases van onder andere Brandee Younger en Alina Bzhezhinska.
Het is wat lichte kost en echt naar andere werelden en regionen wordt ik niet getransporteerd, maar het is wel een erg aangename luisterplaat. Wat mij betreft is deze plaat voornamelijk interessant door de bijdragen van Chip Wickham.
* denotes required fields.
* denotes required fields.