Ina Forsman - All There Is (2022)

Hier ben ik erg nieuwsgierig naar. Nog even geduld hebben maar. Ik denk dat artonna campaign ook niet kan wachten.

En wat is poor heart en ongelooflijk goed nummer zeg! Van de andere vrijgegeven was ik nog niet echt overtuigd, maar deze komt binnen zeg; dijk van een nummer

Ja zeker Zwaagje, deze staat hoog op mijn verlanglijstje en inderdaad Poor Heart knalt eruit. Deze jongedame heeft lef, moed en een zeer veelzijdige en overtuigende stem. Van engelachtig naar rauw, ruw. Om alvast in de stemming te komen ga ik haar live meemaken op het blues festival in Peer/ Belgie dit weekend. Van veel markten thuis die Ina, van blues, jazz, rock, soul tot aan fijnzinnige ballads. Qua performance, zang kan het een heel grote dame, diva worden, soms bepalen kleine dingen of het geluk op het juiste moment ook veel. Wat er ook gebeurd het is voor mij vaak smullen geblazen en heel belangrijk ze ademt in alles muziek, dat hoor je, dat voel je.

Nummers 1,2 en 5 reeds vrij gegeven, over een week gaan we de balans opmaken, heel veel zin in.

Done...eerste luisterbeurt. Veel te vroeg voor een hoera of baba stemming. Ik bespeur een album met guts, gevarieerd en bevlogen. Een symbiose ook van muziek uit het verleden en heden. En ja, die stem is en blijft een visite kaartje om U tegen te zeggen.

Done...tweede luistersessie. Het album komt enigszins vlak op gang ( de eerste 2 nummers voelen niet slecht aan, maar zeker ook niet indrukwekkend). Vanaf nummer 3 gaat de vocale motor ( om in TT Assen stemming te blijven) vol open, op een bijzonder fraaie en meeslepende manier. De liedjes zijn smaakvol, afwisselend bijzonder pittig en adembenemend gekruid en de plaat ( laatste 2 songs) eindigt met dartele Amy Winehouse en Ronettes invloeden. Vanaf de titelsong tot het einde een heerlijke reis naar het heden en verleden, waarbij Promises voor mij staat als het hoogtepunt der hoogtepunten, het staat ook voor vocale tovenarij in optima form. Gaat morgen op herhaling, for sure, stem volgt later.

Waarom dit album {kan ze overigens geweldig aan) het label blues meekrijgt is mij een volkomen raadsel. Het is soul, jazz, pop, ballads, het is young meets old.

Done... album verbazing 3 en 4. Na haar eerste solo albums was ik al heel erg overtuigd van haar vocale en muzikale kwaliteiten, maar dit album gaat echt nog een stapje verder. Alle teksten en muziek zelf geschreven en naar haar hand gezet en hoe. Fabelachtig , kan het niet anders verwoorden. Duidelijke invloeden uit de soul van de jaren 60 en 70 verweven in haar muziek tot een organisch, natuurlijk en eigentijds geheel, jasje. Een jasje wat niet groot genoeg kan zijn, de knopen ervan spontaan in de rondte doet vliegen als haar stem helemaal los gaat. Waanzinnig mooi.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ina Forsman - All There Is - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ina Forsman - All There Is
De Finse muzikante Ina Forsman liet op haar eerste twee albums al horen dat ze behoort tot de beste soulzangeressen van het moment, maar op het veelzijdige All There Is doet ze er nog een flinke schep bovenop

De eerste twee albums van Ina Forsman werden helaas in betrekkelijk kleine kring opgepikt, maar met haar derde album moet de Finse muzikante de wereld toch aan haar voeten hebben liggen. Met All There Is heeft de muzikante uit Berlijn een veelzijdig album vol tijdloze soulmuziek met hier en daar een vleugje jazz en pop afgeleverd. In muzikaal opzicht klinkt het verzorgd en aangenaam, maar het sterkste wapen van Ina Forsman is haar fantastische stem. Het is een stem met een kracht om bang van te worden, maar de Finse muzikante kan ook prachtig doseren, wat de impact van haar stem enorm vergroot. Op All There Is zingt Ina Forsman tien songs lang de sterren van de hemel en laat ze in het huidige speelveld echt iedereen achter zich.

Met All There Is levert de Finse muzikante Ina Forsman deze week haar derde album af. Het is de opvolger van haar titelloze debuutalbum uit 2016 en Been Meaning To Tell You uit 2019 en dat vond ik twee geweldige albums. Ina Forsman maakte op 17-jarige leeftijd flinke indruk in de Finse editie van de talentenjacht Idols, maar liet een paar jaar later op haar debuutalbum horen dat ze het niveau van de talentenjachten volledig was ontstegen en met de besten mee kon.

Dat was vooral de verdienste van haar geweldige stem, maar ook het feit dat ze haar eerste twee albums in Austin, Texas, kon opnemen met een stel ervaren topmuzikanten droeg bij aan de kracht van deze albums. All There Is werd, in tegenstelling tot zijn twee voorgangers, niet opgenomen in Austin, maar in haar geboortestad Helsinki en haar huidige thuisbasis Berlijn. De Amerikaanse bluesmuzikanten die waren te horen op de vorige albums zijn verruild voor voornamelijk Finse muzikanten, maar All There Is klinkt zeker niet minder dan de vorige albums van de Finse muzikante.

Ina Forsman legt op haar derde album wel wat andere accenten. All There Is bevat vooral invloeden uit de soul en het is vaak soul met een wat nostalgisch randje, waardoor het album hier en daar zo lijkt weggelopen uit de jaren 60 en 70. Naast invloeden uit de soul zijn vooral invloeden uit de jazz en de pop hoorbaar, wat van All There Is een lekker veelzijdig album maakt.

In muzikaal opzicht klinkt het allemaal net wat anders dan we van Ina Forsman gewend zijn, maar zeker na enige gewenning klinkt het wat mij betreft bijzonder lekker. Ook op de songs heb ik niets aan te merken. Ina Forsman liet ook op haar vorige albums al horen dat ze lekker in het gehoor liggende songs kan schrijven en ook All There Is staat er weer vol mee.

Muziek en songs zijn bij Ina Forsman echter deels bijzaak, want ook op haar derde soloalbum draait weer alles om haar stem (al zijn goede muziek en sterke songs natuurlijk nooit weg). All There Is opent wat voorzichtig met lekker in het gehoor liggende soulpop, maar als de stem van Ina Forsman is warm gedraaid gaan alle registers open.

De Finse muzikante beschikt over een stem die uit kan pakken tot orkaankracht, maar in tegenstelling tot de meeste soulzangeressen van haar leeftijd weet Ina Forsman wat doseren is. Stevige uithalen worden continu afgewisseld met gevoelige en ingetogen passages, wat niet alleen zorgt voor veel dynamiek, maar ook voor een hele prettige luisterervaring.

Ina Forsman laat ook op All There Is weer horen dat ze behoort tot de beste zangeressen van het moment en hoewel ze me al van mijn sokken blies met haar eerste twee albums, vind ik All There Is in vocaal opzicht nog een paar klassen beter dan de vorige albums van de Finse muzikante.

In een aantal tracks hoor je dat Ina Forsman met speels gemak in de voetsporen van Amy Winehouse kan treden, maar bij beluistering van All There Is heb ik toch vooral associaties met Donna Summer in haar allerbeste dagen en dat is wat mij betreft een groot compliment, al hoop ik dat de levenswandel van Ina Forsman wat gelukkiger is en haar niveau een stuk constanter.

Ina Forsman slaat op haar derde album net wat andere wegen in en het zijn wegen die haar met een beetje geluk wereldberoemd gaan maken, want er kunnen momenteel maar weinig zangeressen tippen aan deze geweldige zangeres uit Finland. Ik begon met idioot hoge verwachtingen aan All There Is, maar Ina Forsman overtreft ze allemaal. Bijzonder indrukwekkend. Erwin Zijleman

Ina levert weer kwaliteit. De soulvolle gloed die om het album heen hangt doet het in mijn oren heel goed.

En wat is We Could Be Gold Diggers toch mooi zeg.

Mooie woorden erwinz en aERodynamIC, kwaliteit absoluut, volgens mijn oortjes zelfs meer dan dat. Muzikaal is het gewoon erg fijn, erg soulvol, erg stijlvol, erg meeslepend. Qua stem, timing en bereik is het ronduit sensationeel, zeker met (kippenvel)momenten doet ze echt niet onder voor de grote der aarden uit de rijke muziekgeschiedenis. Ga zo meteen naar Dromenland, morgen wordt een hopelijk enerverende dag, naar Werchter met mijn broer, met Pearl Jam als afsluiter. Wie weet staat deze pittige jongedame daar wel volgend jaar, het zou zomaar een heel grote verrassing kunnen worden muziekvrienden !

Eerlijk gezegd kan ik nog niet helemaal mijn weg vinden in dit album. Het is knap gezongen, dat is zeker. Toch bekruipt mij het gevoel dat als ze het allemaal wat simpeler houdt qua zang de boodschap en het liedje (voor mij) meer overtuigen. Het vocale geweld is soms vermoeiend en wat meer doseren had voor mij wat prettiger in het gehoor gelegen. Daarnaast vind ik de songs wat wisselvallig. Sterke songs, afgewisseld met minder. Poor heart steekt er voor mij met kop en schouders boven uit.
Kanttekening is dat ik te weinig tijd maak en de juiste apparatuur niet bij de hand heb om het de tijd te geven; soms heeft een album tijd nodig.
Tot nu toe een beetje teleurgesteld dus. In tegenstelling tot de nieuwe Paolo Nutini; die komt direct binnen.

Erg jammer dat dit album niet op een wat bredere schaal lijkt aan te slaan op deze site. Het is nochtans soul van de allerhoogste plank op nogal wat momenten, iemand die bij die ene hit zomaar wereldwijd kan doorbreken en vooral stoer haar eigen koers vaart. Qua stem in de kampioenengalerij, engelachtige uithalen gevolgd door intieme fases.

Het vocale 'geweld' wat Ina hier laat horen schijnt bij een aantal averechts te werken. Zang, stem blijft een subjectief iets, zelf vind ik dat ze een heerlijke ontwikkeling doormaakt en er juist sprake is van een subtiele en erg fijne balans tussen uithalen en meer rustige momenten. Ook de muzikale omlijsting spreekt erg tot de verbeelding en laat een mooie vooruitgang zien. Zo soms denk ik echt, wat moet deze zangeres nog meer doen om in een breder perspectief te overtuigen ? Veelzijdig is deze pittige Finse en vaak in Berlijn vertoevende jongedame absoluut. Jazz en soul liggen haar enorm goed, maar op het Bluesfestival in Peer een maand geleden stal ze ook de show bij het publiek. Lura voorspelde Ina bij haar debuut al een gouden toekomst, maar op een voor mij tenminste onverklaarbare ( niet commercieel genoeg misschien ) wijze is haar nog geen breed podium gegund.

Soms hebben dingen tijd nodig artonna campaign. Daarnaast is het de gunfactor en het geluk wat je moet hebben in je connecties. Het valt me wel op dat er weinig users zijn die dit oppikken.
Wat mezelf betreft heeft het te maken met de muzikale weg die ze is ingeslagen. Zelf noemt ze haar muziek op dit album "cinematic soul" en dat vind ik een goede omschrijving. Ik hou meer van de soul zoals dat op haar vorige album naar voren kwam. De kleine koerswijziging pakt voor mij minder uit. Kwestie van smaak, zoals alles met muziek, zowel wat betreft "beroemde" als nog niet doorgebroken artiesten.
Schrale troost......ik zie artiesten live veel liever in een kleine zaal. Hoop dat ze binnenkort naar Nederland komt.

Ja, Nederland zou heel tof zijn, Maar heb een sterk vermoeden en vertrouwen dat deze Finse jongedame ook op de festivals het publiek figuurlijk wegblaast. Zoals Ina Sunny zingt op Pori Jazz 2019 kunnen er heel weinig. Misschien volgend jaar Werchter, daar hebben ze naast het erkende ( vorig jaar een geweldig Pearl Jam mogen aanschouwen ) hoofdpodium ook een concertzaal binnen in veel kleinere, intieme setting. Zou het begin kunnen zijn van een doorbraak in lage landen.

En plotseling is daar vandaag een nieuwe single op Spotify en die smaakt naar meer! Wat een nummer! Heb je die al ontdekt artonna campaign?
Hoop dat er snel een nieuw album komt en hopelijk in deze stijl; die past perfect bij mij.

https://open.spotify.com/track/7Il6WI9nMmJBF482BnUQaQ?si=IfuvYt6lRW6245eaecotJg&context=spotify%3Aalbum%3A4E54WE39rUecJkIiCzZgYp