Gandalf - Gates to Secret Realities (1996)

In mijn ogen een erg mooi album van deze Oostenrijker, Dit album is uitgebracht via het Sattva label wat zo eind jaren '90 een groot new age label was. Deze plaat is dan weer niet echt typisch new age.

Vind je? Ik heb juist het idee dat Gandalf zijn new age-vleugels toch redelijk behoorlijk uitgeslagen heeft op dit album. Een nummer als "Floating Down the Silent Stream" lijkt me daar een goed voorbeeld van.

Wat overigens zeker niet verkeerd is. Ik vind de meeste albums van Gandalf erg mooi en ook zijn jaren '90-werk hoort daarbij. Misschien niet zo baanbrekend en vernieuwend als in de jaren '80, maar feit blijft dat Gandalf tot op de dag van vandaag prachtige muziek maakt.
Alhoewel zijn recentere werken toch wel behoorlijk rustig zijn en daardoor wellicht wat aan afwisseling en dynamiek ontbreekt.

Ik kom nog op dit album terug...

Goh! Ik zie dat ik op 1 april 2015 aangegeven heb nog op dit album terug te komen! Blijkbaar was ik dat 'eventjes' vergeten. Of juist niet natuurlijk, het is maar net hoe je het bekijkt .

Maar laat ik dan toch nog maar eens stil staan bij dit album, één van Gandalf's meer dromerig klinkende albums die hij gemaakt heeft, naast dat het ook nog eens bovenal erg fraai klinkt. Maar eigenlijk zijn al zijn albums dat wel, aangezien de man behoorlijk wat fraaie muziek heeft gemaakt door al die jaren heen.

De reden waarom dit album wellicht wat meer opvalt, heeft in ieder geval te maken met de bijdrage van Britse celliste Emily Burridge, die vele nummers van extra kleur voorziet middels haar prachtige cello-spel en haar eveneens prachtige stem die ook zo nu en dan voorbij komt middels wat bezwerende zangpartijen.

Verder is het herkenbaar en daarom ook onmiskenbaar Gandalf zijn gave om sprookjesachtige, sfeervolle composities te schrijven, die weliswaar niet altijd even memorabel zijn, maar wel altijd prachtig mooi zijn.
Gates to Secret Realities kent daardoor wel degelijk zijn uitschieters, maar her en der ook wat momenten, waarop mijn aandacht wat dreigt te verwateren, alhoewel het dus altijd mooi blijft waar Gandalf mee aan komt zetten.

Het album als geheel is fraai genoeg dus, maar met ruim 67 minuten, is het wel aan de lange kant. Misschien hadden sommige nummers wat korter gemogen, maar als rustgevende en sfeervolle muziek waar duidelijk een new age-stempel op gedrukt is (positief bedoeld), heeft het wel degelijk zijn effect.

Zoek je dus naar muziek voor op de achtergrond bij het lezen van een (fantasy)boek, of om eens lekker even op te laden en tegelijkertijd tot rust te komen en houd je van goede en sfeervolle muziek in het bijzonder, kun je je geen buil vallen aan deze langspeler van Gandalf.

Alhoewel ik er absoluut van overtuigd ben, dat er betere en meer memorabele albums zijn van deze productieve Oostenrijkse multi-instrumentalist, zal ik als laatste zeggen dat Gates to Secret Realities geen bijzonder album is. De muziek is daar gewoon te mooi voor. Pareltjes als "Along the Milky Way", het voor specifiek dit album behoorlijk energieke "The Power of Nature" en het dromerige, in mijn vorige bericht al genoemde "Floating Down the Silent Stream" zijn daar mooie voorbeelden van.