Bob James / George Duke / Billy Cobham / Ralph MacDonald / Steve Kahn / Janne Schaffer / Eric Gale / Stan Getz / Woody Shaw / Alphonso Johnson / Dexter Gordon / Benny Golson / Hubert Laws / Bobbi Humphrey / Thijs van Leer / Maynard Ferguson - Montreux Summit, Volume 1 (1977)

Wat is MusicMeter toch een heerlijk tijdverdrijf!

Ben recent gestart met het schrijven van berichtjes bij het werk van Bob James. Toen ik keek welke albums van Bob reeds op MM aanwezig waren, kwam ik na het intikken van zijn naam ook dit album uit 1977 tegen. Montreux summit volume 1. Nooit van gehoord!

Bob is een van de vele muzikanten op deze schijf, zag ik (naast o.a. Thijs van Leer......hoe komt die daar tussen verzeild??!!!????? Ik kan de naam van Thijs niet lezen zonder de stem van Jan Akkerman te horen die het tijdens zijn live optredens, zodra hij een nummer van Thijs aan moet kondigen, consequent over " die jodelaar" heeft.)

Maar wat is dit een ontzettend leuk album! De manier waarop bijvoorbeeld Infant eyes van Wayne Shorter wordt gebracht......... Prachtig! In de rij namen van de saxofonisten die op dit album meespelen is het gissen wie hier soleert, maar aan de stijl te horen gok ik op Stan Getz.

Ik heb anderhalf uur lang genoten van dit live optreden van zoveel grote namen en voeg graag 4 sterren toe.

Het is ook een lekkere plaat. De plaat toevoegen was nog een hele klus, herinner ik me.

Thijs heeft in de nadagen van zijn Focus-roem ooit eens een plaat mogen maken in de VS, met de creme de la creme van Amerikaanse studiomuzikanten. Ik had het vermoeden dat de daar opgedane connecties tot zijn deelname aan dit album geleid zouden kunnen hebben. Maar het lijkt eerder andersom te zijn, want die studioplaat is uit '78 en deze live-registratie uit '77. Misschien dat Thijs destijds bezig was met de opnamen van die plaat en dat ze hem zo goed vonden dat ze hem hier bij betrokken? Focus had in die dagen internationaal succes, tot in Amerika toe, dus helemaal onbekend was-ie niet. Maar het is inderdaad een opvallende naam tussen al die Amerikaanse giganten.

Er blijkt hier volgens Discogs trouwens ook nog een Volume 2 van te bestaan. Dus werk aan de winkel voor Mssr Renard.
Ik vroeg me even af of je al die artiestennamen wel afzonderlijk zou moeten noemen, want Discogs beperkt zich alleen tot de titel. Maar ik lees daar ook dat initiatiefnemer Bob James doelbewust koos voor het vermelden van al die artiestennamen prominent op de hoes. Hij koos niet voor het voor de hand liggende All Stars, want ‘dat klinkt zo gedateerd’ (toen al kennelijk).

Voordeel ook van het noemen van de afzonderlijke artiesten, is dat je kunt doorklikken. Zo kom ik voornamelijk op nieuw ideëen.