Art Blakey's Jazz Messengers - Ugetsu (1963)

Prachtig liveconcert van Art Blakey's sextet ;

Art Blakey op drums, Curtis Fuller op trombone, Freddie Hubbard op trompet, Wayne Shorter op tenor sax, Cedar Walton op piano en Reggie Workman op bas.
Niet van de minsten, deze muzikanten. Dit concert klinkt na al die jaren echt gewèldig. Ik ben absoluut geen jazzkenner, het is graag horen of niet, meer kan ik daar niet over kwijt. Maar dit swingt en daar hou ik van.

4.5 sterren, weergaloos concert is dit.

****1/2

Zwingend en opzwepend liveconcert van deze legendarische jazzdrummer.
Luistert heerlijk werk.

We gaan even het gemiddelde omhoog halen van deze fantastische liveplaat.

Tussen 1961 en pak 'm beet 1964 hadden The Jazz Messengers best wel een steady line-up en (wat mij betreft) ook hun beste: Blakey, Hubbard, Shorter, Fuller, Walton en respectievelijk op bas Merritt of Workman.

Nu is het wel onmogelijk om bij The Jazz Messengers te spreken van een steady line-up, omdat het een komen en gaan was van bandleden. Morgan was namelijk net vervangen door Hubbard en zal op zijn beurt ook weer Hubbard vervangen in 1964.

Maar goed, de line-up die ik noem maakte toevallig wel de beste platen uit het erg omvangrijke Jazz Messengers-oeuvre, waaronder deze lekker livedate. De originele lp kent 6 songs en heeft 3 Shorter-songs, eentje van Fuller, eentje van Walton en een standard.

Fantastisch en heerlijk warm en ruim geproduceerd en afgemixt door Orin Keepnews, lijkt deze plaat mij wel erg essentieel, maar ik zie dat er weinig mensen zijn die iets over deze plaat willen vertellen.

Ik vind de drie blazers heerlijk bij elkaar passen en geven elkaar ook flink de ruimte, en Walton groeit inmiddels uit tot één van mijn favoriete pianisten. Zo speels en melodieus. Het titelnummer is ook van Walton en daar hoor je toch wel de meest prachtige pianopartijen.

Lekker energiek werkje van Blakey en diens Jazz Messengers, goeie line-up ook. Meer dan solide ritmesectie, perfect op elkaar ingespeeld natuurlijk. Curtis Fuller legt mooie accenten op de trombone, Shorter is een ware metronoom die ook nu weer met het gros aan composities komt aanzetten trouwens. Hubbard heb ik vooral hoog zitten omwille van later werk onder zijn eigen naam, hier gaat ie vooral mee in de flow van de band.

Het wat softe I Don't Know What Time It Was voelt als een verplicht nummertje en steekt wat flauw af tegen de rest van de songs, het titelnummer is een geweldige compositie van pianist Cedar Walton.

Aardig getalenteerd groepje!

4 sterren