Molly Hatchet - Molly Hatchet (1978)

IJzersterk debuut van deze band die Ronnie van Zant zo vet vond.

Deze band is net even wat harder en meer rock dan hun genre-genoten.

Net als Skynyrd heeft deze band drie gitaristen.
De nummers staan als een huis en de productie is lekker rauw en to-the-point. Dreams is een bewerking van the Allmans.

Deze plaat en haar opvolger zijn twee top-southern rockplaten van een band waarvan de discografie zo grillig is, dat het een risée is geworden van het genre.

Zeker een sterke rock plaat. Voor liefhebbers van dit soort old school is het zeker de moeite waard.

Destijds gekocht voor de hoes (in die tijd van mijn zakcentjes die ik spaarde zodat ik zo nu en dan een lp kon kopen) Mijn kennismaking met southern rock terwijl ik in die periode echt in de Hardrock en nwobhm zat. Is altijd blijven hangen en een klassieker in zijn genre. Tussen Molly en mijzelf is het na dit debuut nooit meer echt serieus geworden.

Molly Hatchet had met Frazetta een beetje wat Motorhead met Petagno had.

Alleen is het maar bij 3 hoezen gebleven.

Hatchet heeft wel het thema 'krijger' doorgezet, en op enkele uitzonderingen na, hebben ze altijd wel weer een kunstenaar bereid gevonden een vette hoes te ontwerpen (zelfs Boris een keertje).

De muziek is elk geval minder gevaarlijk dan de hoezen. En daar zijn vaker mensen ingetrapt.

Molly Hatchet is gewoon een zwaardere Lynyrd Skynyrd, minder pop dan .38 Special maar ook minder hardrock dan Blackfoot.

De eerste 2 platen zijn bijna essentieel, het latere werk is erg wisselvallig.

Voor diegene die het debuut leuk vinden, kan ik de opvolger Flirtin' With Disaster aanraden.

Deze heb ik nu ook meerdere malen beluisterd, maar vind het maar tam klinken tegenover de bruisende en meer levendige live versies van double trouble live 1985. Maar ja ik zal dan ook wel meer een live album liefhebber zijn dan een studioalbum liefhebber, vooral van deze band. Het geld zeker niet voor iedere band.

Ik vind het debuut van allman brothers en ook lynyrd skynyrd veel aansprekender dan deze, vind deze wel ok, maar vooral erg tam, misschien wel te.

Ik ben wel tevreden over de kwaliteit van het studiogeluid. Ik houd wel van dat knisperige, heldere, amerikaanse geluid.

De gitaarsolo's en de drums komen daardoor lekker uit de verf.
De rauwere riffs staan meer op de wat metal-gerichte platen, zoals Beatin' the Odds en alles wat ná 1995 uitgebracht is.

Een goede liveplaat uit de begindagen is trouwens Live at the Agora Ballroom.

Ik heb nu deze, double trouble live, en flintin with disaster live uit 2007 in mijn bezit en kan mooi de verschillen vetgelijken. Misschien dat angora balroom en flirtin with disaster studio er ook nog wel eens bijkomen.

Flirtin' With Disaster 2007 vind ik echt een aanfluiting.

De huidige Molly Hatchet heeft de naam maar niet het talent, met name de zang is tergend te noemen.

Dit album valt me een beetje tegen, het tweede album is een stuk beter.

Zojuist kwam Gator Country voorbij en dat blijft toch een kneiter van een nummer! Samen met Bounty Hunter en Dreams de prijsnummers van deze toch wel klassieker in zijn genre. En Molly Hatchet is een waardige nummer 2 achter Skynyrd wat mij betreft.

Dit is binnen de southern rock toch wel een essentiële plaat. Redelijk redneck, maar erg authenthiek, nog geen arenarock (het heeft echt een kroeg-sound), met lekkere tempo's, riffs, solo's en de broeierige zang van Danny Joe Brown, die zich geen illusies maakt dat hij een popzanger is.

Hier klinkt Molly Hatchet nog als een uptempo Lynyrd Skynyrd met een dikkere bas, drums en gitaarsound. Dus een beetje de sound van nummers als Double Trouble, Working for MCA etc.

Dreams I'll Never See is eigenlijk Dreams van the Allman Brothers maar dan gearrangeerd tot een vierkwartsmaat-barroom-stomper. Ik heb het altijd een leuke bewerking gevonden.

Gator Country is een ode aan Florida en neemt de andere Southern Rock-artiesten (uit andere staten) een beetje op de hak. Behalve Outlaws want die kwamen ook uit Florida.

Ik ook. Heb uiteindelijk meer met de versie van Molly Hatchet dan met die van The Allman Brothers Band en dat is op zich al knap. Vind dat stuwende ritme van Hatchet erg lekker en goed gekozen.