Doc Holliday - Doc Holliday Rides Again... (1981)

Plaat knalt er al lekker in met Last Ride.

Southern Rock/Biker rock is wat je hier krijgt. Een soort Outlaws/Skynyrd in de versnelling. Heeft wel wat weg van Molly Hatchet en Blackfoot hier en daar. Vooral de zanger en gitarist zorgen ervoor dat deze band toch zich wel kan meten aan andere grootheden in het genre.

En potdikkeme wat is Don't Stop Loving Me een heerlijke funk/blues/soul track van jewelste. Wederom kudo's voor de zanger en leadgitarist...

De gitaarduels in Don't Go Talking en Southern Man zijn ongeëvenaard. Te gek!

En uiteraard (zoals elke southern rockband) heeft Doc Holliday zijn eigen FreeBird, hier in de vorm van Lonesome Guitar.
Een nummer die begint als ballad en eindigt als een gitaar-tour-de-force. De solo's vliegen je eindstuk 3 minutenlang om je oren....

Mijn favoriete southern rock plaat begin jaren 80. Geweldige sound, super zang, vette gitaren. Alleen al die Fender Stratocaster solo in Southern Man: fenomenaal! Wat een geluid! En Lonesome Guitar. Fantastisch southern nummer met uptempo gitaar duel. Heerlijk. Nog steeds. Mooie heruitgave op het Rock Candy label.

Hier hetzelfde als bij het debuut. Lawaaiig geproduceerde redneckmetal met maar weinig ruimte en dynamiek.

Ooit ging ik hard hiervoor, maar ik kan dit nauwelijks afluisteren.

Lekkere Southern Rock / Hard Rock plaat, met heerlijk gitaarwerk. Prijsnummers zijn voor mij de bekendere Southern Man en uiteraard Lonesome Guitar, maar de rest doet er niet voor onder.