Doldrum - The Knocking, or the Story of the Sound That Preceded Their Disappearance (2022)

Zo hé, wat een binnenkomer. Deze Amerikaanse experimenterende atmosferische blackmetal band speelt een knap staaltje werk, en knalt met dit debuutalbum dwars door je speakers. De band kent een fantastisch werk op atmosferisch gebied waar de gitaarriffs, drumwerk en zelfs de vocalen je mee neemt naar een andere dimensie. Ook zijn die vocalen erg experimenterend waar clean vocals gepaard gaan met diepe zware en zwarte grunts.

De band speelt in de stijl van de oude folklore en occult waar de meeste van hun teksten over gaat. De band neemt je echter ook mee in een verhaal diep in de mijnen, waar de naam 'Doldrum' dus daadwerkelijk staat voor 'mijnwerkers' / 'gelukzoekers'. Ook de cover refereert hier iets naar. Ik ben op deze band gestuit via de online podcast 'Zes Losse Tanden' waar een nummer van dit album werd besproken en ons dus ook werd getipt. Mocht je er meer informatie over deze band, album of whatever willen weten, dan raadt ik je aan de podcast aflevering van deze maand eens te checken (linkje gaat naar het juiste tijdsframe). Waar Peter van der Ploeg nog even wat dingen over deze band benoemt.

Het sfeertje heeft mij eigenlijk best goed te pakken, en de laatste paar dagen staat deze album zeker van begin tot einde op. Wat het mooier maakt of althans, een stuk beter is het feit dat de plaat ook niet te lang duurt, zo zit je er al erg snel, heel goed in en is de plaat voor je het weet afgelopen, en dan mag je eigenlijk wel zeggen; ik wou dat hij wat langer duurde. Zeker een plaat die kanshebber is voor mijn eindejaarslijstje.

Zoals beloofd, Kondoro0614...

Goeie plaat, dat zeker. Veel meer kan ik er momenteel niet over zeggen, behalve dat het gitaarwerk me gemiddeld heel goed aanstaat (moest daarbij wat denken aan Hail Spirit Noirs eerdere werk en dat is niet verkeerd natuurlijk). Dus in de toekomst misschien nog weer eens opzetten...

****.