Conrad Schnitzler - Conviction (2006)

Wat gelijk opvalt aan dit album is de sfeervolle verpakking. Zo'n oude locomotief in de mist roept toch snel een nostalgische sfeer op. Iets waar op ik een paar weken geleden nog op werd getrakteerd toen ik in Apeldoorn stond te wachten op de trein en ineens met veel bombast een dergelijk vehikel voorbij kwam. Heerlijk wat stoom over het perron en de geur van brandend kool.

Die gedachte heeft Conrad Schnitzler vast gehad op het moment dat hij de muziek bedacht voor dit album. Aan het begin lijkt het wel of een oude trein in gereedheid wordt gebracht voor een lange tocht. Experimentele klanken die aan mechanica doen denken zijn er te horen. Langzaam komt het gevaarte in beweging, de rails begint wat te trillen. Eenmaal opgang wordt duidelijk dat het oude beestje het nog prima doet. Wat volgt is een reis door een bijzonder gebied bestaande uit klanken die niet gelijk te plaatsen zijn. Mede hierdoor een album om in het donker te draaien om zo het onderste uit de kan mee te krijgen van deze bijzondere reis.

Conrad Schnitzler weet me met niet al te veel klanken aan het toestel te houden. Ondanks dat het wat experimenteel is roept het wel een duidelijk verhaal op. In mijn fantasie roept het zwart wit beelden op van treinreizen net na dat het vervoermiddel was uitgevonden. Het is hier echt knap te noemen met hoe weinig geluid Schnitzler dit weet te bereiken. Landschappen die aan verre gebieden doen denken komen voorbij en zo nu een dan wordt het aarde donker als er een tunnel in wordt gereden.

Hier en daar wat gesis van stoom en even lijkt het of de trein niet verder kan, omdat de helling net iets te stijl is. Milimeter voor milimeter komt het gevaarte naar boven en eenmaal daar is het uitzicht hemels. In alle rust gaat de reis verder. Af en toe wat spanning en een inheems volk wat voorbij trekt. Het is een mooi instrumentaal hoorspel wat aan me voorbij trekt. Even lijkt het of de normale maatschappij niet meer bestaat, zo ver van de bewoonde wereld klinken de klanken die mijn oren bereiken. Toch komt na verloop van tijd een maatschappij weer in beeld. Dit gaat gepaard met een gevoel van we hebben het gehaald, maar ook met enige weemoed, want de bizare tocht die nu achter de rug is was best spannend en boeiend te noemen.

Een mooi album dus dit Convition van Conrad Schnitzler. Alhoewel dit niet de makelijkste muziek is die er bestaat, wel een mooi document hoe electronica anders kan klinken dan de gangbare paden. Ik heb in ieder geval een mooi uur gehad aan bijzondere klanken die bovenstaand verhaal naar boven bracht.