Ritual Howls - 10 Year Deluxe Edition (2022)

Baritonzanger Paul Bancell met zijn macabere teksten en zijn country gitaar, de fuzzy basriffs van Ben Saginaw en de loodzware synths/drummachine klanken van Chris Samuels creëren een naargeestig geluid dat zich nog het best laat omschrijven als een mix van 'twangy' industriële desert spacerock, post-punk en gothic rock.
En waar tracks als Cemetery Guards en Hell Fuck zich nog op het snijvlak van 'noise' en 'metal' begeven, de blauwdruk voor het latere werk van Ritual Howls is toch vooral het western geluid van Keep That Stones Up Boys in combinatie met de aanstekelijke 'hooks' van Rosabelle Believe.

Dit album (geremixed en ge-remastered) bestaande uit een verzameling songs uit de beginjaren van Ritual Howls, zou je - in het kort - dan ook kunnen omschrijven als de oerknal van een band in wording.

Met afstand een van de beste hedendaagse bands in het genre. Deze verzamelaar is alleraardigst!
Ik begin met **** met groeipotentie.

Hoewel het een verzamelalbum is, is dit voor mij een groeiplaat gebleken. Vreemd eigenlijk want een geheel ontbreekt dus. Wederom een tip Juul1998B.

Ik ga hier vnv na werk aan beginnen! Waar kun je het mee vergelijken?

Sisters of Mercy en Johnny Cash on steroids.

Ik moet zeggen dat hij me licht tegenvalt. Het is dat zijn stem bijzonder is en het daardoor nog wel aardig klinkt. Sommige nummers zijn erg inwisselbaar en iets te veel (saaie) instrumentale stukken.
Sorry

Helemaal geen sorry! Ieder zijn smaak, toch! Luister hun laatste album Virtue Falters eens. Dat is beter.