En zo kan het dus toch een keer gebeuren: je mist de release van één van je favoriete artiesten.
Het is dat ik het album ineens voorbij zag komen in het jaarlijstje van een vriend, want anders had ik het nog niet geweten dat Dez Mona in oktober Loose Ends had uitgebracht.
Vijf stemmen en geen berichten op deze site helpt dan ook niet echt en ik heb er in de media ook niks van gezien. Zo verdwijnen albums dus stilletjes via de achterdeur.
Dez Mona gaat met dit album een nieuwe richting op, of maakt een zijsprong, het is maar hoe je het wilt zien en hoe het later beter in te schatten is. Meer ritme, dansbaarder, wat lichter van klankkleur, zeg gerust wat meer pop-invloeden. Een beetje de kant van Balthazar en dat is misschien niet heel vreemd daar Tijs Delbeke de producer is. Tijs speelde eerder met Dez Mona en doet sinds 2018 mee met Balthazar. Een soort kruisbestuiving dus.
Past dit bij de band die ik zo waardeer om hun mystiek en de bijna klassieke invloeden? Ja hoor, het kan prima. Maar ik merk wel dat Dez Mona iets aardser is geworden met deze plaat en daardoor mij net wat minder in vervoering weten te brengen zoals ze dat altijd deden.
Dez Mona is ineens sexy geworden. Dat is voor mij even wennen, maar het levert zeker een prima album op.