Gandalf & Galadriel - The Shining (1986)

Een album van Gandalf met zang hoe zou dat uitpakken. De zangeres die hiervoor is aangetrokken krijgt om in de stijl te blijven de bijnaam Galadriel, een andere figuur uit In de Ban Van De Ring van Tolkien. In het dagelijks leven gaat zij door het leven met de naam Pippa Armstrong en haar stem heeft wel wat weg van Enya.

De muziek op dit album zit erg in de New Age-hoek, een term waar ik bepaald geen fan van ben, maar dit terzijde. De nummers met vocalen zijn om en om over het album verdeeld. Ze hebben een gemoedelijke uitstraling, wat wil zeggen dat ik er niet doorheen durf te praten.

Ondanks bovenstaand experiment krijgt dit album een krappe drie sterren van mij, want de spreekwoordelijk vonk springt niet echt over, ondanks het handje vol muzikanten wat op dit album is aangetrokken. Nee, geef mij maar de instrumentale Gandalf, daar kan ik in mijn hoofd veel meer mee.

De eerste keer dat Gandalf met een zangeres werkt, en ik moet zeggen: het klinkt allemaal best wel mooi. Toch blijf ik een beetje met het gevoel achter, dat er meer in had kunnen zitten. Het klinkt allemaal heel fijntjes en ingetogen, maar omdat de muziek zich vooral ook erg richt op de zang van Galadriel (Pippa Armstrong), mis ik toch ook wel veel van het avontuurlijke karakter wat de muziek van Gandalf doorgaans kenmerkt. Daarbij moet ik ook wel bekennen dat de stem van Pippa me op een gegeven moment een beetje tegen gaat staan. Ze zingt mooi, maar erg veel variatie in haar stem heeft ze niet. Wellicht dat dat ook niet nodig is bij deze muziek, maar daardoor mis ik wel wat dynamiek.

Maar goed, ik gaf aan in het begin, dat het allemaal best mooi klinkt, en in dit geval gaat die vlieger op voor alle instrumentale nummers en wil ik van de vocale nummers het titelnummer in het bijzonder vermelden, aangezien deze erg mooi klinkt door het dromerige karakter en de heldere, galmende zang van Pippa die hier mooi in doorverweven klinkt.
Als het album volledig instrumentaal was geweest, was ik voor een 3,5 gegaan, echter sluit ik me hier aan bij Gerards Dream en ga ik voor een 3, en dit dus vanwege de gezongen nummers.

Er had zeker meer in kunnen zitten, het klinkt soms een beetje half/half. Ietwat onwennig zegmaar. Neemt niet weg dat het toch een behoorlijke plaat is maar geen klassieker.

Op zich is het zeker geen slechte plaat en prima om te draaien na een drukke dag voor het slapen gaan. Even de boel weer op een rijtje krijgen en dromen maar. Toch heb ik hier ongeveer hetzelfde mee als de vocale albums van Tangerine Dream bijvoorbeeld. Je kiest voor een groep of artiest door iets unieks wat ze te bieden hebben in het geval van Gandalf en Tangerine Dream is dat, dat ze mooie instrumentale muziek maken en als daar ineens zang op te horen is doet dat heel vreemd aan, of een bepaalde magie er niet meer is.

En dan gaan inderdaad dingen opvallen of er ontstaan wensen. Na een sprookjesachtig gezongen track door Pippa Armstrong verlang ik bijvoorbeeld na even iets anders. Een stevig stuk gitaar van Gandalf of iets dergelijks om de muziek van contrast te voorzien. Voor nu dus een plaat om te draaien als de uitzending van Nova voorbij is en je nog niet gelijk wil gaan slapen. Nog even hangen op de bank....