Avatarium - Death, Where Is Your Sting (2022)

God is Silent is uitgebracht als single en klinkt zoals verwacht, lichte doom met prettige zangeres. Leuke track. Zo te zien zijn ze bij Nuclear Blast de deur gewezen.

Ik hoor net het tweede nummer dat is vrijgegeven. Tevens titeltrack van het nieuwe album. Klinkt weer lekker. Het akoestische gitaartje werkt prima in ieder geval. Het vorige album duurde even voor ik die op waarde wist te schatten. Kwam uiteindelijk helemaal goed. Afgaande op dit voor mij eerste nummer (Het nummer God is silent is niet meer te luisteren op Spotify) lijken ze weer wat terug te gaan richting ouder werk.

Jennie kan echt wel een aardig potje zingen maar het is geen Floor of Amy. En toch probeert de band haar sommige nummers te laten dragen. Ik weet nog niet of dat deze keer zo goed gelukt is. God is silent en Nocturne zijn prima tracks. Voor de rest moet ik er nog eens rustig voor gaan zitten.

Dat is precies wat ik vanmiddag ga doen, d.w.z: wandelingetje met koptelefoon op en 's aandachtig luisteren (gisteren vluchtige 1e luisterbeurt waarmee de interesse wel gewekt is...)

De openingstrack is een sterke track met een elektrische vioolsolo zoals we die niet al te vaak zien, fraai begin. Met de titelsong heb ik wat meer moeite. Een poging om de metal te vervangen door rock riffs is an sich niet verkeerd maar het simpele deuntje zal me 'snachts niet wakker houden. Het hele album is sowieso wat minder "zwaar" dan de wat geforceerde voorganger en ik beaam wat vielip opmerkte dat de roots weer worden opgezocht. En nu ik er wat meer tijd voor uittrek en in de juiste mood ben overtuigt het plaatje me toch wel weer. De band breng weer veel variatie tussen de songs met oog voor detail in de songs. Prima gedaan weer. Het wordt eens tijd dat de Nederlandse metalfestivals eens een uitnodiging richting Zweden sturen.

Psalm for the Living is me iets te veel kerstsfeer en Death, Where Is Your Sting is misschien net iets "te catchy" en vrolijk, zeker in contrast met het openingsnummer dat wat mij betreft direct het hoogtepunt is, maar voor de rest prima album. En wat betreft Jennie: OK, misschien niet de dynamiek en het bereik van Floor of Amy, maar wel prima (zuiver) gezongen en passend bij de sfeer...

Met de nieuwe Avatarium lijkt het erop dat de band via voorganger The Fire I Long For aan een nieuwe cyclus is begonnen. De eerste cyclus begon met het debuut en duurde drie albums, die vanuit doom metal qua muzikale variatie steeds gevarieerder werd.
Met de voorganger werd teruggekeerd naar vooral doom en via het tijdens de coronapandemie verschenen tussendoortje An Evening with Avatarium (een prima livealbum, alleen op streaming verkrijgbaar) is daar nu Death, Where is your Sting. Het tweede album van een nieuwe trilogie?

Na vier albums bij Nuclear Blast is dit hun eerste voor het AFM-label. Net als op hun tweede album wordt het muzikale palet uitgebreid. Het gevolg is meer variatie, zoals ik de band het liefst hoor. Laat onverlet dat de meeste nummers langzaam zijn. En sommige loodzwaar.
In een interview op YouTube vertelt zangeres Jennie-Ann Smith dat Stockholm werd geschreven naar aanleiding van de suïcide van een vriend. Nu ik dat weet, krijg ik de indruk dat de teksten rondom dit thema zijn ontstaan: het leven met depressie en daaraan gekoppeld, de dood.

De teksten werden door Smith geschreven. Ze is ervoor gaan zitten: in de beeldende beschrijvingen zitten heftige emoties, een enkele keer gekoppeld aan bijbelteksten. De woorden worden gekoppeld aan zanglijnen die melodieuzer zijn dan op de voorganger het geval was.
Na de cello’s in het intro van het slepende A Love like Ours, eindigend met een spetterende vioolsolo, volgt Death, where is your Sting. De titel van het lied/album is een vraag, ooit door de apostel Paulus opgetekend. Gedragen door een akoestische gitaar klinken elektrische gitaargeluiden die je eerder bij een indie gitaarband zou verwachten. In de tekst klinkt wanhoop: “In the valley of the shadow of death I tripped and fell’; het eerste deel van deze zin is een verwijzing naar een psalm. In de tekst zie je het leven door de ogen van iemand die het heel, heel zwaar heeft.

Die eerste twee nummers bouwen op naar het zware Stockholm, over de overleden vriend: “For him, for loss, and love somehow.” De gitaarsolo huilt als in de blues, een viool speelt een bescheiden rol, een gitaarmuur biedt contrast. Aan dit nummer schreef voormalig bandlid Leif Edling mee, die op deze wijze bij zijn geesteskind betrokken blijft.
Ingetogen is Psalm for the Living, waarin Smith de nabestaanden een arm om de schouder lijkt te slaan; wederom klinken de gitaargeluiden lichtelijk als die van een indieband.
Verlatenheid druipt van de doom in God is Silent, waar Smiths tekst wederom invoelbaar is. Lekkere gitaarsolo bovendien, gespeeld door Smiths echtgenoot Marcus Jidell.
Mother Can you Hear me Now is alweer zo indringend, deze keer roept een gekweld persoon om zijn moeder. Nee, dat is níet kinderachtig, zeker niet met de intensiteit waarmee deze muziek op je afkomt.

Nocturne is uptempo en beschrijft een onzichtbare vriend. Of is het een vijand? “He always creeps up from behind, He moves in time, he moves in slowly.”
Het afsluitende Trancedent is instrumentaal. Het blijft lang ingetogen en akoestisch, maar als het na een dikke twee minuten losgaat, klinkt Avatarium heftiger dan ooit tevoren met warempel een dubbele basdrum en vioolmelodie, waarna akoestisch wordt afgesloten. Een sfeervol einde, maar iedere keer wil ik meer.

Ik zet het album vervolgens (weer eens) op repeat.

Jammer dat de journalisten in metalland niet de moeite nemen om eens door te vragen over de teksten. De vragen die ik op internet en YouTube tegenkwam zijn soms op het onbenullige af. "What is your favourite Black Sabbath number?"
Ja doei, wil je ook haar lievelingskleur en favoriete boterhambeleg weten? Met een album als dit en de teksten op streaming onder handbereik verdient Smith echte interesse voor de lyrieken, zoals de overige bandleden dat toekomt voor de intense en gevarieerde composities, die hard en toch gevoelig zijn.

Sterk in variatie, slepend met soms een akoestische basis en subtiele toetsenpartijen; vaak zwaar, altijd sfeervol en empatisch. Vreemd dat ik de cd/lp tot dusver niet tegenkwam in diverse platenzaken. Avatarium verdient meer aandacht. Voorlopig noteer ik 4,5 sterren.

Fijn plaatje, één van de leukste van vorig jaar voor me. De zang springt er direct uit en werkt zowel in de wat zwaardere doom-achtige tracks als de lichtere nummers. Dan staat haar stem nog meer centraal en is het gewoon erg fijn luisteren naar Avatarium. Bij het vorige album begon ik te twijfelen, maar met Death, Where Is Your Sting hebben ze zo maar mijn favoriete album tot nu toe gemaakt.

Het is leuk om te horen dat Avatarium zichzelf helemaal een eigen stijl heeft aangemeten. Het is toch allemaal.begonnen als een reserve Candlemass met vrouwenzang.
Heden ten dage is Avatarium een soort steviger antwoord op countrypopacts als Lady Antebellum enzo. Heel amusant maar soms ook een beetje te gezapig.