Charlie Musselwhite - Stand Back! (1967)

Het is met toch wat dat je platenmaatschappij je voornaam fout spelt! Charlie Musselwhite's blues doet me aan Britse bluesbands denken, met name aan Chicken Shack. Of komt dat omdat het zesde nummer Chicken Shack heet? Het is niet de beste blues die uit Amerika tot ons komt, maar het is wel heel aangename muziek.

Geboren in Mississippi, opgegroeid in Memphis Tennessee en dankzij zijn muzikale vader al vroeg in aanraking gekomen met de blues. Eenmaal op weg als muzikant verhuisde Musselwhite net als vele andere blues artiesten naar Chicago, waar hij zich liet inspireren door grootheden als Junior Wells en Howlin' Wolf. Musselwhite was, of eigenlijk is, want deze man leeft gewoon nog, al snel een begenadigd harmonicaspeler. Omdat hij ook nog een prima stem had, waren alle ingredienten voor een succesvolle carriere aanwezig. Dat blijkt ook op dit prachtige debuut waar werkelijk geen zwak nummer op staat. Zoals gebruikelijk ben ik altijd wat minder gecharmeerd van compleet instrumentale nummers, maar ook daar komt Musselwhite probleemloos mee weg getuige de prachtige instrumentals Christo Redemptor en 39th and Indiana. Het prijsnummer van dit album is zonder twijfel Early in the morning. Prachtig album van een relatief onbekende blanke bluesman.

Van Wiki haal ik nog een paar feitjes: Hij speelde o.a. harmonica op INXS's hit Suicide Blonde (heb ik nog op CD single zowaar) en hij speelde harmonica in de film Blues Brothers 2000 als lid van de Louisiana Gator Boys.

Fantastisch klinkend blues album, van het kaliber dat ik ze het liefst hoor, rauw en swingend.
Ik had nog nooit van Charlie Musselwhite gehoord maar Stand Back! is nu al één van mijn favoriete (Chicago) blues albums ever.
Helaas wordt elk nummer uitgefade anders was het zeker een 5* plaat geworden.

Zonet nog eens opgezet en onmiddellijk weer weggeblazen - ik hang weer ergens tussen euforie en de volumeknop

De beste blues-plaat ooit is gemaakt door een bleekscheet.

Swingt als een tiet, deze pittige Chicago Blues van Charlie (niet Charley dus) Musselwhite en zijn South Side Band. Hoewel Musselwhite me als zanger niet helemaal weet te overtuigen, heeft hij wel een zekere verbetenheid in zijn stem, en zijn harmonicaspel is ook erg lekker. Een beetje een opgevoerde versie van Paul Butterfield. De eerste twee nummers zijn geweldig, en met Help Me en Early in the Morning erbij heb je een hemels kwartet. Lichte tegenkanting mijns inziens is wel dat de instrumentale stukken soms een beetje langdradig worden.

3,5 sterren