Steve Lacy - Clinkers (1977)

Geen achtergrondmuziek. .. Goede koptelefoon, ogen dicht en opgaan in de klanken die Lacy uit zijn sopraan sax haalt.
Als het solowerk van Evan Parker net iets te heftig voor je is zou je dit eens kunnen proberen

Stukje geluisterd naar deze, vanwege de tip hierboven en omdat mijn interesse in Lacy groeiende is momenteel. Ik ben toch altijd nog een beetje huiverig voor solo-platen, omdat ik die vaak lastig vind om mijn aandacht bij te houden, maar hier kan ik wel wat mee.

Wel zo uitdagend dat er nog wel een paar luisterbeurten nodig zullen zijn om een zinnige mening neer te kunnen pennen, maar eerste indruk: goede tip, spoon!

Lacy heeft wel een eigenwijze toon en is geen allemansvriendje. Weet je hem te waarderen dan kun je de rest van je leven door zijn uitgebreide n afwisselende oeuvre spitten...
Live in Dreher met Waldron en Morning Joy kan ik je dan zeer aanraden

En t liefst al het werk met Irene Aebi mijden. Iemand die werkelijk voor mij persoonlijk een groot deel van Lacy’s oeuvre verstiert. Want Lacy zelf, daar ben ik ook een groot liefhebber van.

Als ze begint te "zingen" bedoel je? Het is inderdaad een vreemde toevoeging waar ik ook niet direct de meerwaarde van zie.
Ik accepteer het maar als onderdeel van de "eigenwijsheid" die dan ook wel weer z'n charme heeft.

Overigens heeft Lacy ook nog een solo album gemaakt met Monk composities. Die is iets minder eigenwijs als dit album. Steve Lacy - Only Monk (1987) en ook de moeite waard Steve Lacy - 5 X Monk, 5 X Lacy (1994)

etc...

Ja ik heb het inderdaad over de zang. Ik verdraag het echt niet.

De Monk uitvoeringen van Lacy (met wie hij nog kort heeft samengespeeld trouwens) zijn inderdaad zeer de moeite. De duetten met Waldron zijn zo sterk omdat de pianist die ijzige, vlijmscherpe toon breekt met zijn dikke fundamenten uit de lage registers. Zie het als het ultieme contrast. Las onlangs een mooie comment van iemand die Waldron vergeleek met een stuk 'dark chocololate; perfectly bittersweet'.

Mijn eerste kennismaking met Steve Lacy. Ik las een stuk waarin werd gesteld dat Lacy de eerste belangrijke sopranist is sinds Sidney Bechet. Waarom ik dan gelijk een soloplaat uit de jaren '70 pak en niet een van zijn fifties-platen of allicht iets in een kwartet of kwintet-bezetting, snap ik zelf ook niet. Dat we hier ook te maken hebben met vijf eigen composities maakt het niet gemakkelijker, want waar zijn de herkenningspunten?

Dat gezegd hebbende, klinkt Lacy wel erg goed. Het is een liveplaat en klaarblijkelijk opgenomen in een restaurant. Ik kan prima naar een solosax luisteren (net als piano en gitaar) want het gaat toch om het verhaal dat verteld wordt. Sterker nog, ik luister liever naar een solo-instrument dan een voorgelezen gedicht of een podcast of iets dergelijks.

Daarbij ken ik niemand die zo goed een eend kan nadoen als Lacy op Ducks. Ik zeg altijd tegen mijn vrouw dat ik ganzen (en eenden) net jazz-blazers vind. Lacy kwam ook op dat idee. Fabuleus! Maar ook het nabootsen en animeren van de golven die stukslaan op de kust in Coastline is echt prachtig gedaan.

Enfin, mooie plaat en een mooie introductie tot Steve Lacy.