Röyksopp - Profound Mysteries II (2022)

Slappe hap zeg die singles, dit album gaat een heel andere richting op dan de voorganger.

'Sorry' is zo melo-Kitsch, dat het op de een of andere manier toch aanslaat bij mij. De vocal is echter geen meerwaarde.

Oh, Lover is een heerlijk bop. Beste single van de tot nu uitgebrachte nummers.

Ik kan hier wel blij van worden: op dit album een doorsnee van al hun albums lijkt het wel. Ik hoor zelfs een beetje van het debuut terug op dit album.
Het is dan ook niet makkelijk om te bepalen welke nummers ik nu het leukst vind, en dat is een goed teken.

Over het algemeen Profound Mysteries II wat mij betreft een sterker album dan Profound Mysteries I. Niet alle nummers weten mij te boeien, zoals Control en Remembering The Departed.

Er staan echter wel een aantal ijzersterke nummers op dit album, waaronder:

Oh, Lover
Tell Him
Unity

Susanne Sundfør en Röyksopp zijn gewoon een gouden combinatie.

Sommige nieuwe nummers, zoals Denimclad Baboons doen denken aan oudere tracks zoals Eple.

Al met al een album met enkele sterke en wat matige nummers.

Precies!

Na een paar dagen naar dit album te hebben geluisterd moet ik mijn mening wel wat bijstellen. Ik vind eigenlijk alles op dit album wel goed. Misschien is dit wel hun beste album tot nu toe!

Dat is toch écht wel The Understanding hoor.

Die is zeker goed, maar die krijgt tot nu toe wel een lagere rating dan dit nieuwe album. Maar wie weet gaat dat nog veranderen. Ik vind alleen dit album steeds beter worden hoe langer ik luister.

Vlak voordat de melodielijn verandert en de tekst en zang smekend worden zitten er een een paar dissonante piano akkoorden in, alsof de zanger uit zijn negatieve lijn in de teksten en melodie daarvoor geschud wordt.

Je kan het melo-kitsch vinden, ik vind het brilliant. Vooral omdat ze eerder met Jamie Irresistable gewerkt hebben en ze hier effectief gebruik maken van de breuk tussen zijn lage zangstem en kopstem.

Bij zwaar beladen emotionele nummers in combinatie met piano is de lijn tussen kitch en kunst vaak klein.
Bij mij valt dit nummer aan de goeie zijde, maar ik kan me voorstellen dat dit voor anderen naar de andere zijde neigt.

Voor mij zijn het, zoals je zelf ook aanhaalt, die dissonante piano akkoorden die net dat extraatje geven aan het nummer.
Toch blijf ik erbij dat het laatste refrein 'i'm sorry' voor mij niet gemoeten had. Dit is me net iets te simplistisch uitgewerkt.

Jamie Irrepressible (eigenlijk Jamie McDermott, zanger en brein achter The irrepressibles).

'Tell Him' is vermoed ik het eerste nummer van Röyksopp dat ik afgezet heb nog voor het einde te halen. Waar ik bij 'I'm Sorry' de wat stompzinnige lyrics nog door de vingers kon zien, lukt me dit bij dit nummer niet .
Ik heb Dance-muziek nooit gerijmd aan diepgaande teksten. En ja er zijn misschien dommere teksten als dit (face down, ass up...., maar dit melodrama in combinatie met tienerverzen gaan er bij mij niet in.

Ook de meer uptempo nummers vallen me tegen. Een nummer als 'Control' heeft voor mijn nog weinig Röyksopp gehalte, maar meer weg van doorsnee IDM-muziek die je kant en klaar kan verorberen, enkel nog 2min op 900W in de microgolfoven.

Als deel III dezelfde richting uitgaat (downhill), betwijfel ik of het einde van deze trilogie nog mijn luisterbeurt verdient.

Oh, Lover daarentegen is denk ik het mooiste wat ik dit jaar van Röyksopp heb gehoord

Nu de tweede geluisterd.
Hier zitten stappen terug richting Melody AM in en ik hoor hier en daar materiaal dat lichtjes neigt richting Random Acces Memories van Daft Punk.
Erg leuk album dat ik nog eens verder moet gaan bestuderen en nu ook een 3,5 krijgt.

Sorry vind ik overigens over het randje, sorry.

Zeer sterk begin, waarin je de oude Royksopp tegenkomt en er flink geflirt wordt met Daft Punk. Halverwege zacht het licht in, maar als je dan eindigt met een vette knipoog naar het begin van The Understanding doe je het erg leuk.

Deze II heeft het beste materiaal van de drie Profound Mysteries. Tel daarbij de slimme afwisseling tussen de nummers en je krijgt misschien zelfs het leukste album van Röyksopp. En ja, wat is het lekker om weer Susanne Sundfør te horen.