Lonely Robot - A Model Life (2022)

Ik ben (nog) niet zo bekend met Lonely Robot, maar Recalibrating en The Island of Misfit Toys klinken niet slecht. Lijkt me voldoende reden om me hierin te gaan verdiepen.

Moet je zeker doen, dat wordt genieten. De 1e 3 albums zijn een trilogie met eenzelfde thema; dat is daarna losgelaten, maar dat had je inmiddels misschien al gezien... Anyway: veel luisterplezier

Net een 1e luisterbeurt gegund: onmiskenbaar Lonely Robot / John Mitchell signature sound. Lijkt iets meer in lijn met de eerste albums te liggen dan de vorige. Niet slecht, maar ook niets vernieuwends en het is voor mij dan ook geen plaat waar ik (op dit moment) echt verder in ga duiken met alle overige mooie recente prog(metal) releases...

De geboren Ierse zanger, gitarist en componist John Mitchell is 49 jaar en een bezige bij. Vast lid van de progressieve rockband Arena sinds 1997, vanaf het album "THE VISITOR", leidende rol in de reïncarnatie van It Bites, één van de vier topmuzikanten in Kino en dus solo in Lonely Robot. Daarnaast is hij te horen bij onder andere Frost* en op diverse albums van collega muzikanten.

Mitchell werd in Shannon County Clare in west Ierland geboren en noemt het zien van Eric Clapton in 1986 het moment dat hij voor de gitaar viel. Zijn gitaarspel is melodisch en heeft een eigen signatuur, zijn stem is licht hees, misschien zelfs gruizig, maar zeker ook herkenbaar. In 2015 bracht Mitchell onder de naam Lonely Robot het eerste album uit, "PLEASE COME HOME". Het was het eerste album van uit de zogenaamde "Astronaut Trilogy". Een prachtige plaat met enkele top nummers, zoals "WHY DO WE STAY", "LONELY ROBOT" en het fantastische "HUMANS BEING". "THE BIG DREAM" uit 2017 is qua kwaliteit een evenknie van zijn voorganger met onder andere de prachtige ballad "IN FLORAL GREEN". In 2019 verscheen het slotakkoord van de trilogie, "UNDER STARS". Persoonlijk vind ik dit een fractie minder interessant, maar ook op dit album staan een reeks geweldige liedjes. Twee jaar geleden verscheen "FEELINGS ARE GOOD", album #4. Een matig schijfje, met weinig nummers die zijn blijven hangen.

Met enige scepsis keek ik dan ook naar zijn nieuwe album, "A MODEL LIFE". De eerste luisterbeurt bracht echter een brede glimlach op mijn gezicht, bij de volgende keren werd ik alsmaar vrolijker en optimistischer. Samen met drummer Craig Blundell, die onder andere samengewerkt heeft met Steven Wilson en bij Pendragon gespeeld heeft, nam Mitchell het album op. Hij bespeelt dus alle andere instrumenten en nam alle vocalen voor zijn rekening. Ruim 53 minuten, tien nummers die in tijdsduur variëren van net geen twee tot ruim zes en een half minuut. Met “RECALIBRATING” gaat het album op een geweldige manier van start. Een echte Lonely Robot/John Mitchell track, pakkend ritme, heerlijke melodie, tempowisseling en een fantastische gitaarsolo. Wat een begin! “DIGITAL GOD MACHINE” is één van de nummers die het album voorafging. Rustig begin en als de drums invallen krijg je een prachtig nummer te horen. Weer een pakkende melodie, iets waar Mitchell goed in is en wat ontbrak op het vorige album, althans mijn mijn bescheiden mening. De gitaarsolo in dit nummer is ook weer van een ongekende schoonheid. Vier nummers klokken boven de zes minuten, “SPECIES IN TRANSITION” is daar één van. De opbouw is mooi, een rustig door toetsen ondersteund eerste deel, waarbij Mitchell ingehouden zingt. Als Blundell mee begint te doen, komt het geheel steeds meer tot leven. Na drie minuten volgt een gitaarsolo die op de juiste momenten ingetogen is, maar Mitchell laat hier ook horen een stevigere solo te kunnen produceren. Een geweldig nummer dat de opmaat is naar één van de hoogtepunten van “A MODEL LIFE”, “STARLIT STARDUST”. Pakkend en melodieus intro, waarbij toetsen leidend zijn. Het tempo zakt en daarna wordt er toegewerkt naar het geweldige refrein. Wat een prachtige melodielijn zit daarin. Een gitaarsolo en opnieuw het refrein maken het geheel af, topper! Het vier minuten durende “THE ISLAND OF MISFIT TOYS” is een meer poppy nummer. De basis is een pakkend ritme, elektro sfeertje en een refrein dat voor de verbindende factor zorgt.

Het titelnummer, “A MODEL LIFE” is een ballad zoals Lonely Robot die meer op zijn albums heeft staan. Mitchell zingt over een verbroken relatie. Het is een prachtig nummer, indringend en emotioneel gezongen. Weer een topper op dit geweldige album. “MANDALAY” is het kortste nummer op het schijfje, een ballad die door een piano begeleid wordt, erg fraai. “RAIN KINGS” is het langste nummer en komt langzaam op gang. Middels een hypnotiserende toetsenriedel werkt Mitchell ook hier weer naar een soort hoogtepunt toe. Toetsensolo, Blundell die een mooi drumpatroon neerlegt, alles klopt aan dit nummer. Het meeslepende “DUTY OF CARE” geeft alles waar ik Mitchell in bewonder. Het is melodisch, ingetogen, dan weer uitgelaten, tempowisselingen, fenomenaal gitaarwerk, Mitchell zingt zacht, maar ook op de toppen van zijn kunnen. “IN MEMORIAM” is een passend slotakkoord. De toetsen zorgen voor een melancholische sfeer, Mitchell zingt emotioneel over "zijn vader" en het gitaarwerk is van een ongekende schoonheid.

“A MODEL LIFE” staat wat mij betreft bol van de hoogtepunten, waarmee het één van de beste Lonely Robot albums is geworden, zo niet zijn beste. Dit schijfje zal zich met elke luisterbeurt steeds meer in mijn hart gaan nestelen, zoveel is zeker. Zijn band Arena brengt binnenkort ook weer een nieuw album uit, met de nieuwe zanger Damian Wilson. Of dat schijfje mij ook zo gaat pakken, dat moeten we afwachten. Deze staat nu al in mijn jaarlijstje en is een kandidaat voor de hoogste regionen. John Mitchell heeft zich overtroffen en gerevancheerd.

Van de week toch nog maar 's een keertje opgezet en aandachtig geluisterd; ben toch wel iets enthousiaster geworden; het is gewoon weer een mooi Lonely Robot album geworden dat me meer doet dan de vorige Feelings Are Good. ½* erbij

Prachtig album dit! Ik volg Lonely Robot pas sinds kort, dus een vergelijking maken met voorgaande albums vind ik (nog) lastig. Ik luister in ieder geval graag naar deze.

Helemaal eens met Marco van Lochem. Wat een fraai album. De stem van John Mitchell doet me erg denken aan die van Mark Trueack van het door mij zo geliefde Unitopia. Instrumentaal ook uiterst smaakvol.