Dropkick Murphys - This Machine Still Kills Fascists (2022)

Leuk concept dit. Woody Guthrie heeft notitieboeken vol teksten waar hij nooit muziek bij geschreven heeft. Zijn familie heeft Ken Casey vele jaren geleden al uitgenodigd om in die archieven te gaan graven en te kijken of er stukken tussen zaten waar de band muziek op wilde schrijven. Daaruit kwam toen het intussen iconisch geworden I'm Shipping Up to Boston.

Nu gaat de band daar dus een flinke stap verder in door een volledig album te schrijven rond Guthrie's teksten. Benieuwd wat dit gaat opleveren. Two 6's Upside Down is het enige nummer dat al is vrijgegeven en het is duidelijk dat de band haar vertrouwde punkstijl hier loslaat om de teksten instrumentaal in te kleuren op een manier die meer authentiek is aan de traditionele countrysound van Guthrie, Cash en co. Niet slecht, maar hopelijk heeft de rest van de plaat toch wat meer pit, want een half uur hiervan gaat snel vervelen vrees ik.

Vind All You Fonies ook wel tof. Dropkick heeft dat rustigere werk ook echt prima onder de knie. Rose Tattoo vind ik nog steeds een fantastische nummer bijv.

Zo, deze plaat weet me onverwachts positief te verrassen. Waar ik eerder wel eens geschreven heb dat DKM ergens onderweg de kloten was verloren en dat ze, wanneer het tempo er uit vloog, niet overeind bleven, komen ze hier verdorie met een semi-akoestische folkplaat aan die tóch behoorlijk ruig is. En waarmee ze en passant ook nog hun sound weten te verbreden. Je hoort geregeld nog de Ierse invloeden, maar ook veel duidelijker de Amerikaanse (dank, heer Guthrie). DKM als een soort kruising tussen een boze Daniel Lohues en een in Boston geboren Johnny Cash. Dat had heel wat slechter uit kunnen pakken.

Deze komt er vrij snel na hun vorige worp, maar is wel heel anders van opzet. Interessant dat ze volledig de folkkaart hebben getrokken, gebaseerd op de teksten van Woody Guthrie, de beruchte protestzanger waar o.a. Bob Dylan heel erg naar opkeek in zijn jonge jaren. De titel van het album is natuurlijk ook een dikke vette knipoog ("This Machine Kills Fascists" stond op de zijkant van Guthrie's gitaar).

Dropkick Murphys zijn zelf ook niet vies van wat maatschappijkritiek, en op hun eerder werk hebben ze ook al folk-invloeden verwerkt. Het ging dan echter steeds om enkele songs, nu is het een heuse folkplaat geworden, van beperkte duur, en dat werkt prima. Het duet tussen Ken Casey (frontman/zanger Al Barr nam niet deel aan de opnamesessies omdat zijn moeder ernstig ziek is) en country-zangeres Nikki Lane ademt authenticiteit en doet wat denken aan Fairytale of New York van The Pogues (duet met Kirsty MacColl).

Het is niet zo dat deze plaat geen tempo bevat, overigens. De energie en schwung die Dropkick Murphys steevast heeft getekend, is ook hier aanwezig, wat maakt dat dit een erg fijn plaatje is om naar te luisteren met hoogtepunten als Two 6's Upside Down, Never Git Drunk No More, The Last One en Dig a Hole, waarop zowaar Woody Guthrie zelf te horen is. Mooi eerbetoon.

3,5 sterren

Wauw!!! Eindelijk vind ik weer eens een dkm plaat ècht goed!

Mooie folk liedjes met de nodige saus stoerdoenerij die we gewend zijn van dkm. Past goed.

Mooie ode aan Guthrie. Nu een tour in de kroegen ipv stadions en dan zou het helemaal te gek zijn

Wat een lekker album is dit, net als bij een album van The Pogues, van begin tot eind hard meezingen.