Minny Pops - Drastic Measures, Drastic Movement (1979)

Aparte pop van Nederlandse bodem, muzikaal erg verwant aan Bowie in zijn 'Lodger'-tijd. Maffe arrangementen, aangenaam gestoord, maar af en toe bijzonder dansbaar. Zeer aangename 'her'-ontdekking. 4*

Amsterdamse avantgarde formatie die door de sleutelrol van Wally van Middendorp de deur opent voor de Ultra beweging. Hun elpee Drastic Measures, Drastic Movement wordt met name in Engeland zeer hoog ingeschat, maar in Nederland is er aanvankelijk weinig begrip voor de groep. (NPI)

Ik vraag me wel eens af hoe vaak deze 'belangrijke' elpee eigenlijk beluisterd wordt.
De plaat wist inderdaad internationale belangstelling te wekken maar is anno 2011 nauwelijks boeiend genoeg om te herbeluisteren.
Het lijkt wel alsof Van Middendorp de draak speelt met de industrial- en no wave-scene, net zoals hij eerder al een punksingle uitbracht als Tits:
'I'm 21, we can have some fun. You can be someone if you're 21', uit een van de weinige hoogtepunten van de plaat ("RU21"). Ook de eerdere single lijkt me eerder een knipoog naar de serieuze pers (met titels als "Kojak" en Nu-Nu-"Nervous").
De Ultra-beweging die hierop volgde maakte het wel wat spannender dan deze Minny Pops zelf. New Muzak noemen ze het hier, wat wellicht opgaat voor de 2 "Springtime"-versies en het "New Muzak"-nummer (industrieel lawaai met een flardje melodie uit een synthesizer).
Lachen is het met "Monica" (from Munich, she's my lover) met zijn gierende gitaren, een beetje melodische baslijn, de ritmebox en zijn abrupte einde. 'MD Mania' lijkt het zelfs over MacDonalds te hebben maar heeft wat funky gitaarlijn. "Motor City" een chaotische brei feedback, een in het wild rond huppelende bas, en Wally's 'gelalalalala'.
"Total Confusion" (what's in a name) klinkt zelfs muzikaal vrolijk.
'Minny Pops' met de tekst 'I Want To Be A Machine' is monotoon en net als Dolphin's Spurt genietbaar.
De overblijvers "Hologram" en "Flash Goes The Eye" draaien rond de vervormde stem van Van Middendorp. "Mono" is wat atonaal geneuzel.

Een gedeeltelijk geslaagd experiment dus, of een geslaagde grap (en in hoeverre spot Wally met de doemscene op volgende elpee "Sparks In A Dark Room")?
Van Middendorp wist er in ieder geval een carrière uit op te bouwen, met als creatieve hoogtepunt het "Poste Restante"-album.

Een plaat die moet worden gezien in de tijd waarin 'ie werd uitgebracht. Misschien wel één van de meest vreemde albums die ooit in Nederland is verschenen. Kraftwerk had een jaar eerder 'The Man Machine' uitgebracht en waren in de buurt van de KlingKlang studio's van Kraftwerk allerlei jonge honden bezig met nog meer vreemde electronische muziek, zoals DAF en Der Plan. Klinkt nu misschien allemaal erg gedateerd, maar de MP waren toen cool. Typische Rietveld-kunstluizenmuziek. Wally van Middendorp was in een later leven ooit nog eens de baas van PIAS Nederland. Maar dit album is toch wel een stukje Nederpopgeschiedenis.

Rond 1982 had ik dit album ongetwijfeld hoger gewaardeerd dan 2*, maar in deze tijdsgeest is dit album eerder ietwat lachwekkend, zonder historisch besef. Een alternatieve Gruppo Sportivo is al eens opgemerkt en daar zit wel iets in. Destijds een mijlpaal in alternatief Nederland (ok, alternatief Amsterdam is accurater), maar nu eerder amusant.