NNAMDÏ - Please Have a Seat (2022)

Totaal geflipte plaat, in de goede zin van het woord. Recent beschreef iemand 'Irreversible Damage' van Algiers als 'stel dat The Mars Volta een hiphopgroep was geweest' ('Tasmanian Pain Coaster' kende hij blijkbaar niet, maar dat terzijde). Stel je nu eens voor dat The Mars Volta een autotune-rapper was geweest, die opgegroeid is met poppunk, en dan kom je best een eind in de buurt van Please Have a Seat. Meer vervormde stemmen dan drie James Blake-albums bij elkaar, ratelende trap-beats, snufje ambient, en zo afe en toe een onverwachte, viezige gitaarriff die die stoel onder je kont vandaan trapt. In andere woorden: helemaal mijn kopje thee. Daarover gesproken, tijd om daadwerkelijk weer een kopje thee te zetten. Peace out, kijkbuiskinders.