Kerry Livgren and the Corps De Pneuma - When Things Get Electric (1995)
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Rock
Label: Numavox
-
When Things Get Electric (Prelude) (0:55)
-
When Things Get Electric (5:14)
-
Turn on the Lights (4:28)
-
Two Thousand Down (4:51)
-
Smoke Is Rising (4:57)
-
Throw Me Down (5:08)
-
One Dark World (5:23)
-
No Holds Barred (4:36)
-
Sweet Child (4:45)
-
A Hero's Canticle (4:47)
-
Racing Away (4:25)
-
Like a Whisper (4:50)
-
Xylon (The Tree) (5:55)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 14 juli 2023, 20:37 uur
Alternatieve titel: 'When Kerry Livgren returned to progrock.' Want dat is hier aan de hand, al heb je dat in het korte en kleine akoestische openingsnummer nog niet in de gaten. Pas toen ik de cd voor de tweede maal draaide, durfde ik het te geloven. Niet zo gecompliceerd als in de dagen met Kansas, maar toch.
In 1990 was hij met Kansas op reünietour in Duitsland geweest, waarover hij in het slot van zijn biografie 'Seeds of Change' heel positief schrijft. Wellicht dat daar het progrockvuur weer is aangestoken. Vanaf track 2 When Things Get Electric klinken stevige gitaren en is het bandgevoel compleet aanwezig. Het ene nummer is gecompliceerder dan het andere, stevig is het zeker.
Het eerste album dat via zijn eigen Numavox verscheen, in dit geval met distributie door Renaissance Records, dat zich richt op heruitgaven van classic rock.
Deze keer beperkte Livgren zich grotendeels tot het bespelen van gitaar en toetsen, al speelt hij een enkele keer ook bas en zelfs drums. In de gelegenheidsband Corps de Pneuma (lichaam van de adem/levensgeest/creativiteit) zien we een bekende naam: die van David Ragsdale, toen violist bij Kansas. Niet dat hij op ieder nummer speelt, verre van dat, maar als hij zich laat horen is het extra lekker. Jammer dat de hoes niet vermeldt wie verantwoordelijk is voor de dwarsfluit die her en daar opduikt.
Twee mij onbekende namen doen de zang: Darren Rogers en Jason Beddoe. Beiden hebben een goed bereik en een "schone zangstijl" zonder rauw randje.
Gevarieerde progressive rock, stevig en gevarieerd, vaak uptempo en altijd toegankelijk. Met vooral scheurende gitaar. Anders dan in de verschillende fases van "zijn" Kansas, ook anders dan het Kansas van die dagen en ver verwijderd van zijn solowerk met AD in de jaren '80.
Mijn favoriete nummers zijn het knallende Two Thousand Down en het gelijkaardige Throw Me Down, het melancholische One Dark World, het swingende en toch symfonisch-stevige No Holds Barred dat zomaar de single had kunnen zijn, en afsluiter Xylon (The Tree) waar de symfonische ingrediënten het sterkst zijn.
Dikke kans dat ik over een half jaar meer nummers als favoriet aanwijs. Want dat is eveneens een sterke kant van When Things Get Electric: het is een groeiplaat, waarvoor je moeite moet doen om hem te doorgronden en waarbij na enige tijd andere details komen bovendrijven. Diverse lagen in de muziek, zoals Livgren dat zo goed kan. Dat het vooral uptempo is, maakt dat ik er zojuist nog een halfje bij deed.
In 1990 was hij met Kansas op reünietour in Duitsland geweest, waarover hij in het slot van zijn biografie 'Seeds of Change' heel positief schrijft. Wellicht dat daar het progrockvuur weer is aangestoken. Vanaf track 2 When Things Get Electric klinken stevige gitaren en is het bandgevoel compleet aanwezig. Het ene nummer is gecompliceerder dan het andere, stevig is het zeker.
Het eerste album dat via zijn eigen Numavox verscheen, in dit geval met distributie door Renaissance Records, dat zich richt op heruitgaven van classic rock.
Deze keer beperkte Livgren zich grotendeels tot het bespelen van gitaar en toetsen, al speelt hij een enkele keer ook bas en zelfs drums. In de gelegenheidsband Corps de Pneuma (lichaam van de adem/levensgeest/creativiteit) zien we een bekende naam: die van David Ragsdale, toen violist bij Kansas. Niet dat hij op ieder nummer speelt, verre van dat, maar als hij zich laat horen is het extra lekker. Jammer dat de hoes niet vermeldt wie verantwoordelijk is voor de dwarsfluit die her en daar opduikt.
Twee mij onbekende namen doen de zang: Darren Rogers en Jason Beddoe. Beiden hebben een goed bereik en een "schone zangstijl" zonder rauw randje.
Gevarieerde progressive rock, stevig en gevarieerd, vaak uptempo en altijd toegankelijk. Met vooral scheurende gitaar. Anders dan in de verschillende fases van "zijn" Kansas, ook anders dan het Kansas van die dagen en ver verwijderd van zijn solowerk met AD in de jaren '80.
Mijn favoriete nummers zijn het knallende Two Thousand Down en het gelijkaardige Throw Me Down, het melancholische One Dark World, het swingende en toch symfonisch-stevige No Holds Barred dat zomaar de single had kunnen zijn, en afsluiter Xylon (The Tree) waar de symfonische ingrediënten het sterkst zijn.
Dikke kans dat ik over een half jaar meer nummers als favoriet aanwijs. Want dat is eveneens een sterke kant van When Things Get Electric: het is een groeiplaat, waarvoor je moeite moet doen om hem te doorgronden en waarbij na enige tijd andere details komen bovendrijven. Diverse lagen in de muziek, zoals Livgren dat zo goed kan. Dat het vooral uptempo is, maakt dat ik er zojuist nog een halfje bij deed.
* denotes required fields.
* denotes required fields.