The Sensational Alex Harvey Band - The Impossible Dream (1974)

Kruizing tussen Queen, Doors, New York Dolls en ...T. Rex (ongeveer)

Glam met stevige rock/blues invloeden. bijtende en sarcastische humor en een zanger met een geweldige stem (denk Jim Morrison, Iggy Pop)

De vroege albums van deze band krijgen nog wel eens het stempel "forgotten masterpiece" opgeplakt. Ze verdienen naar mijn idee zeker wat meer aandacht, het probleem van SAHB is dat de muziek van deze band niet in een hokje te stoppen is en dat schrikt natuurlijk af...Daarnaast zijn de teksten enigzins nonconform en sarcastisch ...ach, over smaak valt natuurlijk niet te twisten maar ik denk dat het helpt als je het geheel niet al te serieus neemt.

....en daarmee zijn we dan weer bij de reden waarom deze band enigzins vergeten is...Moet je SAHB nu serieus nemen of toch niet ?

Hm, ik weet niet of die vraag er toe doet als het gaat om het waarderen van de band. Deze Alex Harvey Band en Sparks waren te herkennen aan een zekere gevoel voor theatraliteit en een typisch 'flamboyant zelfbewustzijn/zelfspot', waardoor ze uitermate geschikt waren voor het soort glamrock dat Marc Bolan had geïntroduceerd. Beide bands waren ook sterk beïnvloed door genres als music hall, cabaret en Franse chanson. Tegelijkertijd was de uitwerking van beide groepen compleet anders. Harvey ging meer richting hardrock gestoeld op de blues met een pub-inslag, terwijl bij Sparks vooral hyperactieve (power)pop te horen was, waarbij de hardere momenten vooral vooruitkeken naar bands als The Darkness en andere meer theatrale hardrock.
Tegelijkertijd wisten veel mensen niet zo goed wat ze aanmoesten met dit soort bands, want was het grappig, serieus of intellectueel? Het maakt uiteindelijk niet zoveel uit, want beide bands waren zeer te genieten.

De vraag of deze bands genoeg kwaliteit hadden of niet is natuurlijk belangrijker.

Beiden briljante bands, totaal verschillend ook. Jammer dat ze wat ondergesneeuwt zijn in vergelijking met de betere glambands als Bowie & The Spiders, Roxy Music en T. Rex.

Ik vind zeker wel dat je dit serieus moet nemen. Glamrock met een stevige (blues)rock bite. Cockney Rebel, Alice Cooper en T-rex zoiets. De muziek van Harley komt op een studioplaat niet altijd even goed naar voren. De venijnige punch mis je dan net zoals het opzoeken van de over de top grens, intenser is het sowieso altijd. De band stond dan ook vooral bekend als live sensatie en dat klopt dan ook, luister maar eens naar de bonustracks, met uiteraard ook de onvermijdelijke live versie van Faith Healer zoals bij vrijwel elke album remaster present.

Maar goed als er dan toch een studioplaat laat horen dat het wel kan dan is het toch deze wel. Iets minder stevig dan live maar wel net zo theatraal en aanstekelijk.